Instrument Nr: (128 Percussion example sf2 here) Sample Nr.Play

wie wat welke waar wanneer hoe hoveel waarmee waardoor waaronder waarachter waarlangs /* ZOZ */ Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is een groot voorrecht om de eerste State of the Union-toespraak in uw Vergadering te mogen houden. Deze State of the Union-toespraak zal ons nu de gelegenheid bieden om ons werk voor de komende twaalf maanden te plannen. Veel van de beslissingen die we dit jaar zullen nemen, zullen gevolgen hebben op de lange termijn. Ze zullen het Europa vormen dat we willen. Ze zullen een Europa van mogelijkheden vormen, waar mensen met ambitie kunnen opstaan, terwijl mensen in nood niet achterblijven. Een Europa dat openstaat voor de wereld en voor zijn inwoners. Een Europa dat garant staat voor economische, sociale en territoriale cohesie. Gedurende het afgelopen jaar, de economische en financiële crisis heeft onze Unie voor een van de grootste uitdagingen gesteld die ze ooit heeft gekend. Onze onderlinge afhankelijkheid werd onderstreept en onze solidariteit werd als nooit tevoren op de proef gesteld. Als ik achteraf zie hoe we reageerden, denk ik dat we deze beproeving hebben overwonnen. We hebben veel van de benodigde oplossingen geboden – financiële steun verlenen aan lidstaten die in uitzonderlijke omstandigheden verkeren, het economisch bestuur verbeteren, de financiële regelgeving verdiepen, groei en banen bevorderen – en we zijn erin geslaagd een solide basis te leggen om de modernisering van onze economieën op gang te brengen . Europa heeft laten zien dat het de wil heeft om te reageren. Degenen die het debacle van de Europese Unie zijn geweigerd. De Europese instellingen en de lidstaten hebben moedige initiatieven genomen. Ik richt tot iedere Europeaan de volgende boodschap: heb de zekerheid dat Europa zal doen wat nodig is om uw toekomst veilig te stellen. De economische vooruitzichten in de Europese Unie zijn vandaag beter dan een jaar geleden, grotendeels dankzij ons vastberaden optreden. Het herstel versnelt, ook al is het tempo niet overal in de Unie gelijk. De groei in 2010 zal groter zijn dan aanvankelijk verwacht. Het werkloosheidscijfer, hoewel nog steeds veel te hoog, is niet meer gestegen. Het is duidelijk dat onzekerheden en risico's het herstel blijven drukken, vooral buiten de Europese Unie. Laten we onszelf niet voor de gek houden: onze taak is nog lang niet voltooid. We kunnen niet op onze lauweren rusten. Begrotingsuitbreiding heeft het gewenste effect gehad bij het tegengaan van de terugval van de economische activiteit, maar nu is het tijd om eruit te stappen. Zonder structurele hervormingen zullen we geen duurzame groei genereren. We moeten de komende twaalf maanden gebruiken om de hervormingsagenda te versnellen. De tijd is gekomen om onze sociale markteconomie te moderniseren om deze wereldwijd concurrerend te maken en in staat te zijn de demografische uitdaging aan te gaan. Dit is het moment om de investeringen te doen die nodig zijn voor de toekomst. Dit is het uur van de waarheid voor Europa. Het moet aantonen dat het meer dan 27 nationale oplossingen zijn. Of we handelen samen of we zinken één voor één. Of we nu op nationaal, regionaal of lokaal niveau handelen, we zullen alleen slagen als we Europees denken. Ik ga u vandaag presenteren wat ik beschouw als de gemeenschappelijke prioriteiten van onze twee instellingen voor het komende jaar. Het is voor mij onmogelijk om hier alle aspecten van het Europese beleid te bespreken, of om u alle initiatieven te presenteren die we zullen nemen, daarom heb ik u, via voorzitter Buzek, een vollediger programmatisch document gestuurd. Ik zie in wezen vijf grote uitdagingen die de Unie de komende twaalf maanden zal moeten aangaan: de crisis bestrijden en het economisch bestuur verbeteren; het stimuleren van groei voor banen door de uitvoering van het hervormingsprogramma "Europa 2020" te versnellen; bouwen aan een ruimte van vrijheid, recht en veiligheid; onderhandelingen starten over de modernisering van de begroting van de Unie en ons deel van de verantwoordelijkheid in de wereld op ons nemen. Laat ik beginnen met de economische crisis en het bestuur. Een paar maanden geleden hebben we vastberaden gehandeld toen de leden van de eurozone, en de euro zelf, onze steun nodig hadden. We hebben een harde les geleerd. We boeken nu aanzienlijke vooruitgang op het gebied van economisch bestuur. De Commissie heeft haar ideeën afgelopen mei en juni gepresenteerd. Ze werden goed ontvangen, zowel in deze vergadering als door de taskforce onder leiding van de voorzitter van de Europese Raad. Ze vormen de basis waarop een consensus wordt gebouwd. Op 29 september presenteren we de meest urgente wetgevingsvoorstellen, om het ritme niet te verliezen. Onhoudbare budgetten maken ons kwetsbaar. De schuld en het tekort creëren conjuncturele instabiliteit en maken het net van de sociale bescherming ongedaan. Het geld dat wordt besteed aan het aflossen van de schuld kan niet worden besteed aan sociale voorzieningen. Evenmin om ons voor te bereiden op de kosten van de vergrijzing. Een generatie met schulden brengt de toekomst van de natie in gevaar. Onze voorstellen hebben de neiging om het stabiliteits- en groeipact te versterken door middel van meer begrotingstoezicht en strengere beperkingen. We moeten ook werken aan het oplossen van de ernstige macro-economische onevenwichtigheden, met name in de eurozone. Dit is de reden waarom we upstream-voorstellen hebben gepresenteerd die gericht zijn op het opsporen van speculatieve zeepbellen, gebrek aan concurrentievermogen en andere onbalansfactoren. Ik zie vandaag dat nationale regeringen bereid zijn strenger toezicht te accepteren, met stimulansen voor naleving, evenals eerdere sancties. De Commissie zal haar eigen rol als onafhankelijke arbiter en borg voor de naleving van de nieuwe regels versterken. We zullen van de monetaire unie een echte economische unie maken. Als ze worden uitgevoerd zoals we voorstellen, zullen deze hervormingen ook zorgen voor de stabiliteit van de euro op de lange termijn, de sleutel tot ons economisch succes. Om de groei van onze economie te verzekeren, hebben we ook een robuuste en gezonde financiële sector nodig. Een sector die de reële economie dient. Een sector die er prat op kan gaan adequaat te worden gereguleerd en gecontroleerd. We hebben stappen ondernomen om de transparantie van banken te vergroten. Vandaag doen we het beter dan een jaar geleden. Met de publicatie van de resultaten van de stresstests zouden banken elkaar nu geld moeten kunnen lenen, zodat EU-burgers en bedrijven toegang krijgen tot krediet. We stelden voor om het spaargeld van elke burger te beschermen tot 100.000 euro. We zullen voorstellen om misbruik van short selling te verbieden. We richten ons op credit default swaps, beter bekend als credit default swaps. De tijd dat men kon wedden op de ondergang van anderen is voorbij. We blijven erop aandringen dat banken, en niet belastingbetalers, verplicht zijn om hun eigen risico op wanbetaling stroomopwaarts te financieren. We zijn bezig met het verbieden van bonussen die vandaag kortetermijnwinsten belonen die de zware verliezen van morgen zullen zijn. Als onderdeel van deze benadering pleit ik ook voor het belasten van financiële activiteiten. Dit najaar dienen we voorstellen in. Het politieke akkoord dat zojuist is gesloten over het pakket financieel toezicht is heel goed nieuws. De voorstellen van de Commissie, gebaseerd op het rapport-De Larosière, zullen ons een echt Europees monitoringsysteem opleveren. Ik wil het Parlement bedanken voor zijn constructieve rol en ik hoop dat het in september zijn definitieve goedkeuring zal geven. Ook zullen we het regelgevende aspect verdiepen. Initiatieven op het gebied van derivaten, nieuwe maatregelen tegen ratingbureaus en een kader betreffende de liquidatie van banken en het beheer van bankencrises zal u binnenkort worden voorgelegd. Ons doel is om de hervorming van de financiële sector tegen het einde van volgend jaar volledig af te ronden. Gezonde overheidsfinanciën en verantwoorde financiële markten geven ons het vertrouwen en de economische kracht die nodig zijn voor duurzame groei. We moeten verder gaan dan het kunstmatige debat tussen begrotingsconsolidatie en groei. We kunnen beide hebben. Dames en heren, Gezonde overheidsfinanciën zijn een middel om een ​​doel te bereiken: groei voor werkgelegenheid. Ons doel is groei, duurzame groei, inclusieve groei. Dit is onze belangrijkste prioriteit. Hier moeten we in investeren. L' Europa 2020 begint vandaag. We moeten de meest groeibevorderende hervormingen op onze agenda bevorderen en versnellen. Het groeiniveau zou dus tegen 2020 met meer dan een derde kunnen worden verhoogd. Dit betekent dat we ons moeten concentreren op drie prioriteiten: het verhogen van het aantal actieve werknemers, het versterken van het concurrentievermogen van onze bedrijven en het verdiepen van de interne markt. Laat ik beginnen met burgers en banen. Sinds 2008 hebben meer dan 6,3 miljoen mensen hun baan verloren. Elk van hen moet de mogelijkheid worden geboden om een ​​activiteit te zoeken. De gemiddelde arbeidsparticipatie in Europa ligt rond de 69% voor werknemers van 20-64 jaar. We hebben besloten dat dit tegen 2020 moet worden verhoogd tot 75%, met name door integratie meer vrouwen en oudere werknemers op de arbeidsmarkt. De lidstaten behouden de meeste bevoegdheden op het gebied van werkgelegenheidsbeleid. Maar we zullen niet aan de zijlijn staan. Ik wil een Europese Unie die haar burgers helpt nieuwe kansen te grijpen, en ik wil een Unie die zowel sociaal als inclusief is. Het is dit Europa dat we zullen bouwen als de lidstaten, de Europese instellingen en de sociale partners vooruitgang boeken met ons gemeenschappelijk hervormingsprogramma. Hierbij moet de nadruk liggen op vaardigheden en werkgelegenheid, evenals op investeringen in levenslang leren. Het zal ook het groeipotentieel van de interne markt moeten vrijmaken om de interne arbeidsmarkt kracht te geven. De vooruitzichten van banen bestaan. De werkloosheid bereikt een zeer hoog niveau, maar vandaag moeten in Europa vier miljoen banen worden ingevuld. De Commissie is voornemens later dit jaar een 'Observatorium voor vacatures binnen de Unie' voor te stellen. Europese burgers zullen zo weten waar banen in Europa worden aangeboden en welke kwalificaties vereist zijn. Ook zullen we projecten voorstellen voor een 'Europees kwalificatiepaspoort'. We zullen ook de problemen van armoede en uitsluiting moeten aanpakken. We moeten ervoor zorgen dat de meest kwetsbaren niet achterblijven. Dit is de belangrijkste focus van ons "Europees Platform tegen Armoede". Het zal Europese acties bundelen ten gunste van kwetsbare groepen zoals kinderen en ouderen. Naarmate meer mensen naar het buitenland reizen, studeren of werken, versterken we ook de rechten van burgers bij het overschrijden van grenzen. Vanaf dit najaar gaat de Commissie de resterende belemmeringen onderzoeken. Dames en heren, groei moet gebaseerd zijn op het concurrentievermogen van onze bedrijven. We moeten het leven van ons midden- en kleinbedrijf gemakkelijker blijven maken. Deze zorgen voor twee op de drie banen in de particuliere sector. De noodzaak om te innoveren en de last van administratieve formaliteiten zijn een van hun grootste zorgen, we concentreren ons momenteel op het helpen van hen op deze twee gebieden. Vlak voor de zomer kondigde de Commissie de toekenning van de grootste bedrag ooit toegekend in het kader van het zevende kaderprogramma voor onderzoek, namelijk 6,4 miljard euro. Deze fondsen zijn bestemd voor zowel KMO's als wetenschappers. Investeren in innovatie betekent ook het promoten van internationaal gerenommeerde universiteiten in Europa. Ik wil dat onze universiteiten de beste studenten en docenten aantrekken, uit Europa en de rest van de wereld. We zullen daarom een ​​initiatief nemen voor de modernisering van Europese universiteiten. Ik pleit voor een sterk Europa op het gebied van wetenschap, onderwijs en cultuur. We moeten de innovatieprestaties van Europa verbeteren, niet alleen aan universiteiten, maar in de hele innovatiecyclus, van onderzoek tot commercialisering, vooral in het kader van partnerschappen. We hebben een Innovatie-Unie nodig. De Commissie zal volgende maand de middelen presenteren om dit te bereiken. De wil van de lidstaten om te komen tot een Europees octrooi dat in de hele Europese Unie geldig is, zal in dit opzicht ook bepalend zijn. Het is zelfs niet ongebruikelijk dat onze innovators tien keer meer moeten betalen dan hun concurrenten in de Verenigde Staten of Japan. Ons voorstel ligt op tafel. Het zou de kosten drastisch verlagen en het aantal door een octrooi beschermde uitvindingen verdubbelen. Na tientallen jaren van discussies is het tijd om een ​​besluit te nemen. We zullen ook doorgaan met onze actie om de administratieve formaliteiten te verminderen, die onze kmo's letterlijk verpletteren. 71% van de CEO's zegt dat bureaucratie de grootste belemmering is voor zakelijk succes. De Commissie heeft voorstellen ingediend die Europese bedrijven in staat moeten stellen 38 miljard euro per jaar te besparen. Door innovatie te stimuleren, bureaucratie te verminderen en onszelf te voorzien van hooggekwalificeerde arbeidskrachten, kunnen we ervoor zorgen dat de Europese industrie wereldwijd concurrerend blijft. Het bestaan ​​van een bloeiende industriële basis in Europa is van het grootste belang voor onze toekomst. Volgende maand zal de Commissie een nieuw industriebeleid presenteren voor het tijdperk van globalisering. We hebben de mensen, we hebben de bedrijven. Wat we missen is een open en moderne interne markt. Hoewel de interne markt inderdaad de grootste troef van Europa is, maken we er onvoldoende gebruik van. We moeten het dringend verdiepen. Slechts 8% van de 20 miljoen kmo's in Europa handelt grensoverschrijdend, en nog minder doen grensoverschrijdende investeringen. Zelfs op het gebied van internet voelt meer dan een derde van de consumenten zich niet zeker genoeg om grensoverschrijdende aankopen te doen. Op mijn verzoek presenteerde de heer Mario Monti een verslag waarin hij 150 ontbrekende schakels en knelpunten identificeerde die de werking van de interne markt belemmeren. Volgende maand zullen we onze visie geven op de verdieping van de interne markt, in een globaal en ambitieus wetgevingsvoorstel, de "Single Market Act". De energiesector, als een belangrijke motor van groei, is een prioritair actiegebied: we moeten de interne energiemarkt voltooien, netwerken bouwen en onderling verbinden en energiezekerheid en solidariteit garanderen. Op het gebied van energie moeten we doen wat we al hebben gedaan voor mobiele telefonie: consumenten een echte keuze bieden, in een interne Europese markt. Zo krijgen we een echte energiegemeenschap in Europa. Gasleidingen en hoogspanningsleidingen mogen geen grenzen kennen. We moeten over de nodige infrastructuur beschikken om zonne- en windenergie te exploiteren. Het is ook belangrijk om een Europese norm vast te stellen zodat het opladen van de accu's van een elektrische auto net zo vanzelfsprekend wordt als het tanken van brandstof. Volgend jaar presenteren we een energieactieplan, een energie-infrastructuurpakket en een energie-efficiëntieactieplan om dit uit te voeren. Wat mij betreft, ik ga aan het eind van het jaar naar de regio van de Kaspische Zee om de zuidelijke corridor te promoten, waardoor we onze voorzieningszekerheid kunnen versterken. Als Europa zijn hulpbronnen efficiënt wil gebruiken, moeten we verder kijken dan energie. In de 20e eeuw maakte de wereld een buitengewone groei door, maar wel een die veel beslag legde op natuurlijke hulpbronnen. De bevolking is verviervoudigd en de groei van de economische output is 40 keer toegenomen. Tegelijkertijd is het gebruik van fossiele brandstoffen echter 16 keer toegenomen, de visvangst 35 keer toegenomen, het waterverbruik is 9 keer toegenomen en onze CO2-uitstoot met 17 We moeten nu het klimaat- en energiepakket implementeren, een van de belangrijkste aanjagers van verandering. Dit betekent dat de verschillende maatregelen op het gebied van klimaatverandering, energie, transport en milieu worden geïntegreerd in een samenhangende aanpak van efficiënt gebruik van hulpbronnen en een koolstofarme toekomst. Een toekomstgerichte landbouwsector zal een leidende rol spelen bij Europese maatregelen om enkele van de grootste uitdagingen die voor ons liggen aan te pakken, waaronder wereldwijde voedselzekerheid, verlies aan biodiversiteit en duurzaam beheer van natuurlijke hulpbronnen. Hetzelfde geldt voor ons maritiem beleid. Al deze acties zullen niet alleen onze economie op lange termijn versterken, maar zullen ook onmiddellijke kansen creëren. Sinds 2000 zijn de banen in de eco-industrie jaarlijks met 7% gegroeid. Ik wil tegen 2020 de lat van drie miljoen "groene banen" halen, naast onze blauwe kragen en onze witte kragen. Als we groene groei nodig hebben, hebben we ook 'slimme' groei nodig. In de afgelopen vijftien jaar werd de helft van de productiviteitsgroei in Europa aangedreven door informatie- en communicatietechnologieën. Deze trend zou zich moeten blijven versterken. Met onze digitale agenda voor Europa kunnen we tegen 2020 een digitale eengemaakte markt creëren die goed is voor 4% van het bbp van de EU. Dames en heren, alles wat we doen, doen we voor de Europese burgers. Een van de fundamentele dimensies van ons Europese project is juist de opbouw van een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht. We sparen kosten noch moeite om het actieplan van het Stockholm-programma uit te voeren. We zullen voorstellen voor echte vooruitgang op het gebied van asiel en immigratie. Legale immigranten zullen in Europa een ruimte vinden waarin menselijke waarden worden gerespecteerd en beschermd. Tegelijkertijd zullen we krachtig de uitbuiting van illegale immigranten binnen Europa en aan onze grenzen. De Commissie zal nieuwe voorstellen doen over de controle van de buitengrenzen. En we zullen ook een interne veiligheidsstrategie presenteren om de dreigingen van terrorisme en georganiseerde misdaad het hoofd te bieden. Europeanen zullen hun fundamentele rechten en plichten behouden, waar ze ook gaan. Elke Europeaan moet de wet respecteren en regeringen moeten de mensenrechten respecteren, ook die van minderheden. Racisme en vreemdelingenhaat horen niet thuis in Europa. Als er zich een probleem voordoet, moeten we allemaal verantwoordelijkheid nemen voor zulke gevoelige kwesties. Ik dring er op aan om de geesten van ons verleden niet wakker te maken. Een ruimte van vrijheid, justitie en veiligheid zullen Europeanen een plek geven om te gedijen. Dames en heren, Een andere uitdaging die ons te wachten staat, is het bepalen van de contouren van de toekomstige begroting van de Europese Unie. Volgende maand zal de Commissie haar eerste gedachten over de begrotingsherziening presenteren. Zij zal een taboevrij debat openen met het oog op het opstellen van haar wetgevingsvoorstellen, die zij in het tweede kwartaal van volgend jaar zal presenteren. We moeten onze uitgaven richten op de gebieden waar ze de grootste toegevoegde waarde opleveren. Onze investeringen moeten groei bevorderen en de doelstellingen van de Europese agenda dienen. De kwaliteit van de uitgaven moet ons actiecriterium zijn. Het is daarom belangrijk om niet alleen naar de hoeveelheid uitgaven en investeringen te kijken, maar ook hun kwaliteit. Ik ben er zeker van dat Europa een echte meerwaarde biedt. Ik zal daarom voor na 2013 een ambitieuze begroting voor Europa steunen. Ik ben er vast van overtuigd dat we onze middelen moeten bundelen om onze politieke prioriteiten te dienen. De vraag is niet om meer of minder uit te geven, maar om slimmer te besteden, waarbij de Europese begroting en de nationale begrotingen vanuit dezelfde invalshoek worden bekeken. De EU-begroting staat niet ten dienste van 'Brussel', maar ten dienste van degenen die u vertegenwoordigt: de werklozen, wier omscholing wordt gefinancierd door het Sociaal Fonds, de studenten die deelnemen aan het Erasmus-programma, de regio's, die profiteren van het Cohesiefonds. Energie-interconnecties, onderzoek, ontwikkeling en ontwikkelingshulp zijn duidelijke voorbeelden van sectoren waar een euro die op Europees niveau wordt uitgegeven meer oplevert dan een euro die op nationaal niveau wordt uitgegeven. Sommige lidstaten zien de logica van deze redenering zelfs in op gebieden die onder nationale basisbevoegdheden vallen, zoals defensie. Ze erkennen de omvang van de besparingen die ze zouden kunnen bereiken door een deel van hun middelen en activiteiten te bundelen. Door middelen op Europees niveau te bundelen, kunnen de lidstaten de kosten verlagen, dubbel werk vermijden en een beter rendement op investeringen behalen. Daarom moeten we ook nieuwe financieringsbronnen voor grote Europese infrastructuurprojecten onderzoeken. Ik ben bijvoorbeeld van plan om de oprichting voor te stellen van: Europese obligatieleningen voor de financiering van projecten (“EU-projectobligaties”), in samenwerking met de Europese Investeringsbank. Ook zullen we publiek-private samenwerkingen verder uitbouwen. Zoals het Parlement ons duidelijk heeft gemaakt, moeten we ook de kwestie van de eigen middelen aanpakken. Het huidige systeem is tot het uiterste uitgerekt - en wordt alleen bijeengehouden door een ingewikkelde reeks oplossingen. Onze medeburgers verdienen een eerlijker, efficiënter en transparanter systeem. Toegegeven, niet iedereen zal alle ideeën delen die we zullen presenteren. Ik vind het ook buitengewoon dat sommige mensen ze al afwijzen, zelfs voordat ze hun inhoud kennen. Ik weet dat een van de zorgen van het Parlement de lengte van de volgende begrotingshorizon is. Er zijn meerdere opties. Ik zou graag een begrotingskader voor tien jaar zien met een herziening van de financiële dimensie na vijf jaar – dat zou de "vijf plus vijf"-optie zijn. We zouden dus een planning voor de langere termijn hebben, die duidelijker is gekoppeld aan de duur van de mandaten van onze twee instellingen. Uiteraard hangt de geloofwaardigheid van de Europese begroting mede af van het rigoureus nastreven van besparingsinspanningen. Ik onderzoek momenteel de administratieve kosten van de Commissie en andere communautaire organen, zoals de agentschappen. We moeten alle inefficiënties elimineren. De aanbevelingen van de Rekenkamer zullen een inspiratiebron vormen voor onze inspanningen om het financieel beheer te verbeteren. Dames en heren, de laatste uitdaging waar ik het vandaag met jullie over wil hebben vandaag nemen we verantwoordelijkheid voor de wereld. Geconfronteerd met onze dagelijkse moeilijkheden, missen we soms perspectief en vergeten we wat we hebben bereikt. Een vreedzame en succesvolle overgang naar een Europese Unie die in omvang is verdubbeld en onderhandelt over nieuwe lidmaatschappen; een solide munteenheid, de euro, de belangrijkste munteenheid ter wereld; een hechte samenwerking met onze buren, wat ons allemaal sterkt. Als we resoluut optreden, hebben we niets te vrezen van de 21e eeuw. Nu de strategische partnerschappen van de 21e eeuw ontstaan, moet Europa de kans grijpen om zijn toekomst te bepalen. Ik kijk ernaar uit om de Unie een rol te zien spelen in internationale aangelegenheden die overeenkomt met haar economische gewicht. Onze partners houden ons in de gaten en willen dat we optreden als één Europese entiteit, niet alleen als 27 afzonderlijke landen. Als we niet samenwerken, zal Europa geen wereldmacht zijn en zullen onze partners verder gaan zonder ons: zonder de Europese Unie, maar ook zonder haar lidstaten. Daarom heb ik in mijn politieke richtsnoeren een beroep gedaan op Europa om een ​​wereldspeler te zijn, een toonaangevende internationale speler, die zowel een missie als een belangrijke uitdaging vormt voor onze generatie. De hoge vertegenwoordiger van de Unie en vicevoorzitter, mevrouw Ashton, en ik zullen samen onze visie uiteenzetten over hoe we de rol van Europa in de wereld kunnen optimaliseren. De Europese service voor externe actie biedt ons de middelen om te reageren op onze ambities. In het tijdperk van globalisering bepalen de relaties die we aangaan met strategische partners onze welvaart. Om op het internationale toneel effectief te zijn, hebben we het gewicht van de Europese Unie nodig. Grootte is belangrijk, nu meer dan ooit. De strijd tegen klimaatverandering is daar een goed voorbeeld van. De Top van Kopenhagen heeft ons laten zien dat, als sommige mensen niet dezelfde ambities hadden als wij, we niet in ons belang hadden gewerkt door niet met één stem te spreken. De onderhandelingen kunnen vastlopen, maar de klimaatverandering gaat door. Ik wil dat we onze samenwerking met internationale partners intensiveren om hun persberichten om te zetten in geloofwaardige toezeggingen om de uitstoot te verminderen en om snelstartfinanciering te bevorderen. De komende twee maanden zullen cruciale topontmoetingen plaatsvinden met strategische partners. De verwezenlijking van onze doelstellingen zal afhangen van ons vermogen om een ​​gemeenschappelijk tijdschema vast te stellen met een duidelijk omschreven Europees belang. De uitwerking van een trans-Atlantisch programma voor groei en werkgelegenheid lijkt mij dus enorme perspectieven te bieden. Het is binnen de G20, een forum waarin 's werelds toonaangevende economische spelers gemeenschappelijke uitdagingen aangaan, dat we al ons hele gewicht dragen. Als president Van Rompuy en ik in november naar Seoel gaan om de Europese Unie te vertegenwoordigen, zal dat zijn om concrete resultaten te boeken: nieuwe vooruitgang in de mondiale economische coördinatie. Stabielere en verantwoorde financiële markten; een akkoord over de hervorming van internationale financiële instellingen. Effectievere wereldwijde financiële vangnetten. Verdere vooruitgang bij het vormgeven van een ontwikkelingsagenda van de G20. We zullen binnen dit orgaan initiatieven blijven nemen en zullen volgend jaar nauw samenwerken met het Franse voorzitterschap van de G8/G20. We hopen ook dat de onderhandelingsronde van Doha goed zal worden ontvangen. Handel stimuleert groei en welvaart. We zullen ook streven naar het sluiten van bilaterale en regionale vrijhandelsovereenkomsten. In oktober zal de Commissie een herzien handelsbeleid presenteren dat nieuwe voordelen voor Europa zal opleveren. Openheid naar de wereld betekent ook naast ontwikkelingslanden staan, en Afrika in het bijzonder. Als ik over twee weken naar de bijeenkomst op hoog niveau over de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling in New York ga, ben ik van plan om, met uw steun en namens de Europese Unie, 1 miljard euro extra uit te trekken voor de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Onze status als wereldspeler betekent ook het verdedigen van onze waarden. Over mensenrechten valt niet te onderhandelen. Ik ben geschokt door de manier waarop vrouwenrechten in veel landen worden geschonden. Ik ben geschokt te vernemen dat Sakineh Mohammadi Ashtiani ter dood is veroordeeld door steniging. Deze praktijken zijn onuitsprekelijk barbaars. In Europa veroordelen wij dergelijke daden die door geen enkele morele of religieuze code worden gerechtvaardigd. Onze waarden betekenen ook dat we mensen in crisis overal ter wereld moeten helpen. Onze humanitaire hulp aan Pakistan is het nieuwste voorbeeld van een verenigd Europa aan het werk. Het is een duidelijk voorbeeld van de noodzaak om de verschillende bijdragen van de Commissie en de lidstaten te presenteren als een echt Europees hulpprogramma. lidstaten hebben helikopters en civiele beschermingsteams. We moeten ze nu samenbrengen in een echt Europees systeem voor het reageren op crisissituaties. Dit is de inhoud van het voorstel dat de Commissie in oktober zal doen. Ik dring er bij de lidstaten op aan om te laten zien dat ze vastbesloten zijn dat de Europese Unie haar volle gewicht in de schaal legt op dit gebied. We maken vorderingen op de weg naar een gemeenschappelijk buitenlands beleid. Maar laten we onszelf niet voor de gek houden: zonder een gemeenschappelijk defensiebeleid zullen we in de wereld niet de invloed hebben die we nodig hebben. Ik ben ervan overtuigd dat het tijd is om deze uitdaging aan te gaan. Dames en heren, we zijn nog niet klaar met het opzetten van de nieuwe institutionele architectuur van Europa die voortvloeit uit het Verdrag van Lissabon. Wat er echt toe doet, is wat de instellingen de mensen brengen. Het gaat erom wat Europa verandert in het dagelijks leven van onze medeburgers. Het geheim van het Europese succes ligt in het gemeenschapsmodel, dat uniek is. Meer dan ooit is het aan de Commissie om de politieke prioriteiten te bepalen door haar visie en voorstellen te presenteren. Ik heb opgeroepen tot een speciale relatie tussen de Commissie en het Parlement, de twee communautaire instellingen bij uitstek, en ik intensiveer mijn politieke samenwerking met u. Europa is niet beperkt tot Brussel of Straatsburg: Europa zijn onze regio's, het zijn uw kleine en grote steden en uw dorpen. Wanneer u uw kiesdistrict onderzoekt, je kunt gemakkelijk de Europese projecten aanwijzen die van echt belang zijn voor de welvaart van de plaats. Uiteindelijk zitten we allemaal, Europese instellingen, lidstaten en regio's, in hetzelfde schuitje: de Europese Unie zal de doelstellingen die zij zichzelf in Europa heeft gesteld niet bereiken zonder de lidstaten, net zoals de lidstaten de lidstaten niet zullen bereiken zonder de Europese Unie de doelen die ze zichzelf in de wereld hebben gesteld. Dames en heren, Europese burgers verwachten van ons dat we de nodige maatregelen nemen om uit deze crisis te komen. We moeten ze laten zien dat onze gezamenlijke inspanningen van vandaag morgen zullen leiden tot nieuwe banen, nieuwe investeringen en een Europa dat klaar is voor de toekomst. l Ik ben er zeker van dat Europa in staat is deze uitdaging aan te gaan. We krijgen het gewenste resultaat. Eén ding is zeker: het is niet door pessimisme te tonen dat we deze strijd zullen winnen, maar alleen als we vertrouwen hebben en een sterke gemeenschappelijke wil tonen. Ik heb u vandaag verteld hoe ik denk dat de Europese Unie dit kan doen. Ik ben vastbesloten om de voorstellen te presenteren die nodig zijn om onze economische unie op te bouwen. Ik heb u de argumenten voorgelegd die een versnelling van ons hervormingsprogramma rechtvaardigen. Ik heb uiteengezet hoe we onze sociale markteconomie kunnen moderniseren om groei en banen te creëren in een slimme, duurzame en inclusieve economie door middel van onze vlaggenschipinitiatieven van Europa 2020. uiteengezet hoe we een gemeenschappelijk energiebeleid in Europa tot stand kunnen brengen. Ik verdedigde de noodzaak van een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid waarin Europeanen kunnen verifiëren dat hun rechten en plichten bestaan, waar ze ook gaan. Ik heb duidelijk gemaakt dat de Commissie zal streven naar de goedkeuring van een ambitieuze begroting. Ik stelde voor om Europese obligatieleningen op te richten voor de financiering van projecten, met het oog op de financiering van grote Europese projecten. Ik heb u verteld over onze hernieuwde inzet voor de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling. Ik heb alle voordelen laten zien van het opzetten van een Europees mechanisme voor het reageren op crisissituaties, en ook: een gemeenschappelijk buitenlands beleid en defensiebeleid. Tot slot heb ik er bij de Europese leiders op aangedrongen om samen op te treden als ze willen dat Europa een wereldspeler wordt en als ze het Europese belang willen verdedigen. Het is een echt ambitieus en stimulerend programma, dat voor diepgaande verandering zorgt. Om Europa te laten slagen, heeft de Commissie uw steun nodig, voor een sterker, eerlijker Europa ten dienste van onze medeburgers. Dank je. Mijnheer de president, dames en heren, mijnheer de minister, we moeten eerlijk en absoluut duidelijk zijn in onze analyse van de toestand van de Unie. We staan ​​nu voor de grootste uitdaging die onze Unie, denk ik, in haar hele geschiedenis heeft gekend. Het is een financiële crisis, economisch en sociaal. Maar ook een vertrouwenscrisis. Zowel wat betreft onze leiders in het algemeen, Europa zelf als ons vermogen om oplossingen te vinden. De oorzaken van de crisis zijn bekend: Europa heeft niet gereageerd op de uitdagingen van het concurrentievermogen. Sommige van onze lidstaten hebben boven hun stand geleefd. Op de financiële markten is er sprake geweest van onverantwoord en onaanvaardbaar gedrag. We hebben de onevenwichtigheden tussen onze lidstaten laten groeien, met name in de eurozone. En de aardbevingen die de internationale orde doen schudden, de druk van de globalisering hebben de situatie verder verergerd. En het resultaat is er: onze samenlevingen maken zich ernstige zorgen. Veel van onze burgers zijn bang voor de toekomst. Er is als nooit tevoren het gevaar van nationale terugtrekking, om niet te zeggen nationalistisch. Populistische reacties vormen een uitdaging voor de grote prestaties van de Europese Unie: de euro, de interne markt en zelfs het vrije verkeer van personen. Ik denk dat kan worden gezegd dat de staatsschuldencrisis van vandaag vooral een crisis van politiek vertrouwen is. En onze burgers, maar ook de buitenwereld, kijken naar ons en vragen zich af: zijn we echt een Unie? Hebben we echt de wil om de eenheidsmunt te steunen? Zijn de meest kwetsbare lidstaten vastbesloten om de nodige hervormingen door te voeren? Zijn de meer welvarende lidstaten echt bereid om solidariteit te tonen? Is Europa werkelijk in staat om groei te realiseren en banen te scheppen? En ik zeg je vandaag: Ja, het is een ernstige situatie, maar er zijn oplossingen voor deze crisis. Europa heeft toekomst. Als we het vertrouwen herstellen. En om het vertrouwen te herstellen, hebben we stabiliteit, groei nodig, maar ook politieke wil, politiek leiderschap. Samen moeten we onze burgers een Europese vernieuwing bieden. We moeten in daden omzetten wat we hebben opgemerkt in de verklaring van Berlijn, ondertekend door de Commissie, door het Parlement, door de Europese Raad ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de ondertekening van de Verdragen van Rome - we zeiden toen tegen "Wir leben heute miteinander, wie es nie zuvor möglich war. Wir Bürgerinnen und Bürger der Europäischen Unie sind zu unserem Glück vereint.” “Vandaag de dag leven we verenigd, als nooit tevoren we hebben dit in het verleden kunnen doen. Onze kans voor ons, burgers van de Europese Unie, is om verenigd te zijn.” Het is een statement, en woorden zijn belangrijk. We moeten deze wil vertalen in de moed van elke dag. Met onze instellingen, niet tegen hen, kunnen we slagen. Voor sommigen, zoals we weten, is het de behoefte aan stabiliteit die de overhand heeft. Voor anderen is het groei. We zullen! Ik zeg je dat we beide nodig hebben. Sommigen prediken discipline. Anderen solidariteit. We zullen! We hebben beide nodig. Het is niet langer een kwestie van hapklare, deeloplossingen. We hebben vastberadenheid nodig voor mondiale oplossingen. Grotere ambitie voor Europa. Ik geloof echt dat we ons vandaag op een keerpunt in onze geschiedenis bevinden. Een van die momenten waarop we versnippering riskeren als we geen vooruitgang boeken bij de integratie. Het is dus een kwestie van politieke wil, een vuurproef voor onze hele generatie. En ik zeg je ja: het is mogelijk om uit deze crisis te komen. Het kan niet alleen, het is ook nodig. En dat is wat politiek leiderschap is, mogelijk maken wat nodig is. Dames en heren, ik zal beginnen met Griekenland. Griekenland is en blijft lid van de eurozone. Het moet dus al zijn verbintenissen nakomen, volgens het tijdschema. In ruil daarvoor hebben de andere leden van de eurozone beloofd Griekenland te steunen en elkaar te helpen. Zoals de leden van de eurozone op hun top op 21 juli zeiden: "We zijn vastbesloten om programmalanden te blijven ondersteunen totdat ze opnieuw op de markt kunnen komen, op voorwaarde dat ze deze programma's met succes implementeren." Daarom heb ik de taskforce voor Griekenland opgericht. We hebben zojuist een actieplan gelanceerd, dat is opgebouwd rond twee grote assen: honderd levensvatbare en kwaliteitsvolle projecten, met investeringen in alle regio's van het land, om optimaal gebruik te maken van de nog beschikbare middelen in het kader van de EU-structuurfondsen, ten gunste van van Griekenland, en een grote inspanning om de bureaucratische procedures te vereenvoudigen voor projecten die profiteren van medefinanciering door de EU. Er zijn nog 15 miljard over euro te besteden in Griekenland in het kader van de structuurfondsen. Deze middelen zullen de Griekse economie ondersteunen door dringend een programma voor technische bijstand voor de administratie op te zetten. Een programma van 500 miljoen euro, bedoeld om leningen van de Europese Investeringsbank aan Griekse KMO's te garanderen, wordt al uitgevoerd. De Commissie overweegt ook om een ​​breder garantiemechanisme in het leven te roepen dat banken zou aanmoedigen om geld opnieuw in de reële economie te pompen. Al deze maatregelen vormen een indrukwekkende hulp, bedoeld om de pogingen van Griekenland om uit de moeilijkheden te komen, te ondersteunen. Griekenland zal dus tastbare resultaten moeten boeken. Het zal contraproductieve praktijken moeten afzweren en weerstand moeten bieden aan de druk van belangengroepen. Maar vergis je niet! We zijn niet bezig met een simpele sprint, maar met een echte marathon. De totstandbrenging van een Unie van stabiliteit en verantwoordelijkheid hangt niet alleen af ​​van Griekenland. De dreigende economische vooruitzichten zijn zeer slecht. We worden geconfronteerd met de negatieve gevolgen van een voortdurende wereldwijde herbeoordeling van het risico. Het is daarom aan ons om het vertrouwen in de euro en de Unie in het algemeen te herstellen. Om dit te doen, moeten we aantonen dat we in staat zijn alle beslissingen te nemen die nodig zijn om een ​​gemeenschappelijke munt en een geïntegreerde economie op een concurrerende, inclusieve en efficiënte manier te beheren. Dit vereist dat we maatregelen nemen voor de korte, middellange en lange termijn. De eerste stap is om snel effectieve oplossingen te vinden voor de staatsschuldencrisis. Daartoe hebben we sterkere mechanismen voor crisisoplossing nodig. De euro moet worden uitgerust met geloofwaardige vuurkracht en effectieve schilden. We moeten vertrouwen op het Europees Fonds voor financiële stabiliteit (EFSF) en het toekomstige Europese stabiliteitsmechanisme (ESM). Het is absoluut noodzakelijk om de EFSF onverwijld te versterken en er meer flexibiliteit in te brengen. De Commissie heeft daartoe in januari al een voorstel ingediend. Dat zijn ook de staatshoofden en regeringsleiders van de eurozone op 21 juli overeengekomen. Pas wanneer u deze hervorming hebt geratificeerd, zal de EFSF in staat zijn om: preventief in te grijpen; bijdragen aan de herkapitalisatie van banken; ingrijpen op secundaire markten om besmetting te helpen voorkomen. Zodra het ratificatieproces is afgerond, moeten we de financiële middelen van de EFSF optimaal benutten. De Commissie bestudeert hiervoor verschillende mogelijkheden. We moeten ook alles in het werk stellen om de inwerkingtreding van het ESM te bespoedigen. Natuurlijk zijn we er ook van overtuigd dat de Europese Centrale Bank – met volledige inachtneming van het Verdrag – alle nodige maatregelen zal nemen om de integriteit van de eurozone en haar financiële stabiliteit te waarborgen. Hiermee kunnen we echter niet tevreden zijn. We moeten de economische coördinatie en integratie versterken, vooral in de eurozone. Dit gaat over een kwestie die politiek minstens zo belangrijk is als economisch. Uw vergadering zal vandaag stemmen over de 'sixpack'-voorstellen die we u en de Raad een jaar geleden hebben voorgelegd. Dit wetgevingspakket hervormt het stabiliteits- en groeipact en breidt het toezicht uit tot macro-economische evenwichten. Hier zijn we eindelijk weer heel dicht bij wat de Commissie aanvankelijk had voorgesteld. Dankzij uw beslissende bijdrage hebben deze voorstellen hun ambitieniveau weten te behouden, en ik wil u van harte bedanken en feliciteren. Deze nieuwe bepalingen zullen ons veel sterkere handhavingsmechanismen geven. We zullen nu de begrotingsprognoses van de lidstaten kunnen bespreken voordat besluiten op nationaal niveau worden genomen. Deze mix van discipline en integratie is bepalend voor de toekomst van de eurozone. De eurozone wordt pas echt geloofwaardig als we de integratie en de discipline versterken. Dames en heren, deze maatregelen betekenen inderdaad een aanzienlijke vooruitgang, maar we moeten nog verder gaan. We moeten onze monetaire unie voltooien door een economische unie te creëren. We moeten de doelstellingen die in Maastricht zijn afgesproken volledig halen. Het was een illusie om te denken dat we een gemeenschappelijke munt en een interne markt zouden kunnen delen door een economisch en budgettair beleid te voeren dat gebaseerd is op nationale benaderingen. Laten we onszelf niet weer voor de gek houden door te denken dat we een gemeenschappelijke munt en een interne markt kunnen delen in een intergouvernementeel kader. Om de geloofwaardigheid van de eurozone te garanderen – en het zijn niet alleen de federalisten die daartoe oproepen, maar ook de markten – hebben we een echt communautaire aanpak nodig. We moeten tot een echte integratie van de eurozone komen en de monetaire unie aanvullen met een echte economische unie. Maar hoe kunnen we de basis leggen voor deze echt gemeenschapsgerichte aanpak, vraagt ​​u zich af? De komende weken zal de Commissie het 'sixpack' aanvullen met een voorstel voor één enkel coherent kader dat gericht is op het versterken van de economische coördinatie en integratie, met name in de eurozone. Dit kader zal worden ontworpen om compatibiliteit tussen de eurozone en de Unie als geheel te waarborgen. Het spreekt voor zich, in feite dat de eurozone het kostbare acquis van de interne markt of een van onze vier vrijheden niet in twijfel mag trekken. Tegelijkertijd kunnen we ook gezamenlijk besluiten nemen om onze concurrentiepositie te verbeteren. Daartoe zouden we het Euro Plus-pact in dit kader kunnen integreren, met volledige inachtneming van de nationale uitvoeringsbevoegdheden. Om de goede werking van dit systeem te garanderen, hebben we meer dan ooit de onafhankelijkheid van de Commissie nodig om de maatregelen die de lidstaten moeten nemen, voor te stellen en te beoordelen. Want laten we eerlijk zijn, overheden kunnen deze rol niet alleen vervullen. Dergelijke besluiten kunnen evenmin via intergouvernementele onderhandelingen worden genomen. In het kader van de bevoegdheden die haar door het Verdrag zijn verleend, de Commissie is de feitelijke economische regering van de Unie, en we hebben zeker geen andere instellingen nodig om deze rol op zich te nemen. Het is geen toeval dat de verdragen supranationale instellingen hebben opgericht. Het is geen toeval dat de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank, het Europese Hof van Justitie zijn opgericht. De Commissie staat garant voor eerlijkheid. Bovendien wordt de Commissie, die uiteraard samenwerkt met de lidstaten, gekozen door uw assemblee, waarvoor zij verantwoordelijk is, en die het rechtstreeks gekozen parlement is van de eurozone en van de Europese Unie als geheel. Dames en heren, het is ook tijd voor een externe vertegenwoordiging van de eurozone. De Commissie, overeenkomstig het Verdrag, zal daartoe voorstellen indienen. Een Unie van stabiliteit en verantwoordelijkheid, gebouwd op dit fundament en gedreven door een gemeenschappelijke aanpak, zal de lidstaten ook in staat stellen ten volle de vruchten te plukken van een grotere markt voor de uitgifte van staatsschuld. Wanneer de eurozone is uitgerust met alle noodzakelijke instrumenten om zowel integratie als begrotingsdiscipline te waarborgen, zal de gemeenschappelijke uitgifte van schuld worden gezien als een natuurlijke en gunstige ontwikkeling voor iedereen. Maar dit vereist dat deze euro-obligaties 'stabiliteitsobligaties' zijn: obligaties die zijn ontworpen om degenen die de regels toepassen te belonen en anderen ervan te weerhouden ervan af te wijken. Zoals ik al voor deze vergadering heb aangekondigd, de Commissie zal de komende weken opties voor deze 'stabiliteitsobligaties' presenteren. Sommige van deze opties kunnen worden geïmplementeerd binnen het kader van het huidige verdrag, terwijl de euro-obligaties zelf moeten worden aangepast. En dat is een belangrijke verduidelijking, dames en heren, want we hebben veel ruimte voor actie onder het huidige Verdrag van Lissabon. En we zouden geen excuus hebben om niet alleen niet te handelen, maar ook om nu niet te handelen. Mogelijk moeten echter verdere verdragswijzigingen worden overwogen. Ik denk ook in het bijzonder aan de beperking van unanimiteit. Het tempo van onze gezamenlijke inzet kan niet door de traagste worden bepaald. In de huidige Unie is het echter is het langzaamste lid dat bepaalt hoe snel alle andere lidstaten vooruit kunnen. Het is niet geloofwaardig, ook niet vanuit marktperspectief, dus we moeten dit besluitvormingsprobleem oplossen. Het staat elke lidstaat natuurlijk vrij om bepaalde besluiten niet te aanvaarden. Het is een kwestie, zoals ze zeggen, van nationale soevereiniteit. Een lidstaat heeft echter niet het recht de voortgang van de andere, die ook nationale soevereiniteit hebben, te belemmeren; en als die verder willen gaan, moeten ze dat doen. Onze bereidheid om een ​​verdragswijziging te overwegen, mag geen middel of voorwendsel zijn om de hervormingen die vandaag nodig zijn, uit te stellen, maar ik geloof dat dit perspectief op langere termijn onmiddellijk tot gevolg zal hebben dat de geloofwaardigheid van onze besluiten wordt versterkt. Om van de Unie een ruimte van stabiliteit en verantwoording te maken, moet snel worden gewerkt aan een nieuw reguleringsregime voor de financiële sector. We hebben goed gekapitaliseerde, verantwoordelijke banken nodig die de reële economie kunnen financieren. Er is veel gesproken over de vermeende kwetsbaarheid van sommige van onze banken. Europese banken hebben hun financiële positie het afgelopen jaar echter aanzienlijk versterkt. Ze halen nu kapitaal op om de kwetsbaarheden op te vullen die deze zomer door bankstresstests zijn ontdekt. Het is een conditio sine qua non als we de negatieve gevolgen van de turbulentie op de financiële markten voor de reële economie en de werkgelegenheid. De afgelopen drie jaar hebben we een nieuw systeem van financiële regulering ontworpen. Ik herinner u eraan: we hebben al 29 wetgevingsinstrumenten voorgesteld. Bovendien heeft u er een aantal overgenomen, waaronder die betreffende de oprichting van onafhankelijke toezichthoudende autoriteiten, die al aan het werk zijn. Het is nu belangrijk om onze voorstellen voor nieuwe regelgeving over: derivaten goed te keuren; naakte short selling en credit default swaps (CDS); eerlijke vergoeding voor bankiers. Deze voorstellen bestaan; zij moeten worden goedgekeurd door de Raad en het Parlement. De Commissie zal de andere voorstellen eind dit jaar presenteren, met betrekking tot regelgeving inzake: ratingbureaus; resolutiefondsen voor banken; de persoonlijke aansprakelijkheid van financiële actoren. We zullen dus de eerste G20-deelnemer zijn die zijn toezegging nakomt om bij te dragen aan een wereldwijde inspanning van financiële regulering. Dames en heren, de afgelopen drie jaar hebben de lidstaten – belastingbetalers, zou ik zeggen – 4,6 biljoen euro aan steun en garanties aan de financiële sector verleend. Het wordt tijd dat die laatste op zijn beurt een bijdrage levert aan de samenleving. Ik ben dan ook erg trots om aan te kondigen dat de Commissie vandaag een voorstel voor een belasting op financiële transacties heeft aangenomen. Ik leg u vandaag een uiterst belangrijke tekst voor die, indien geïmplementeerd, zal naar verwachting meer dan 55 miljard euro per jaar opleveren. Sommigen zullen vragen: "waarom?". Waarom? Het is een kwestie van eerlijkheid. Als onze boeren, onze werknemers, als alle sectoren van de economie, van industrie tot diensten via landbouw, hun deel aan de samenleving betalen, zou het goed zijn als de banksector hetzelfde zou doen. En als begrotingsconsolidatie een noodzaak is - omdat begrotingsconsolidatie een noodzaak is, als we meer inkomsten nodig hebben, is de vraag waar we die inkomsten vandaan moeten halen. Gaan we meer werk opleggen? Gaan we het verbruik meer belasten? Ik denk dat het eerlijk is om financiële activiteiten te belasten die in sommige van onze lidstaten niet het geval zijn geen bijdrage leveren aan de samenleving die evenredig is met hun gewicht. Maar niet alleen financiële instellingen moeten een eerlijk deel van deze inspanning op zich nemen. We kunnen het ons niet veroorloven om een ​​oogje dicht te knijpen voor belastingontduiking. Daarom moeten onze voorstellen over belastingheffing op spaargelden in de Europese Unie onverwijld worden aangenomen. Ik roep de lidstaten ook op om de Commissie eindelijk het mandaat te geven waar ze om vraagt ​​om te onderhandelen over bilaterale belastingovereenkomsten tussen de Europese Unie en derde landen. Dames en heren, Stabiliteit en verantwoordelijkheid alleen zijn niet genoeg. We hebben niet alleen stabiliteit nodig, maar ook groei. We hebben niet alleen verantwoordelijkheid nodig, maar ook solidariteit. L' economie kan alleen sterk blijven als ze groei en banen genereert. Daarom moeten we het potentieel van onze economie aanboren, vooral de reële economie. De huidige economische prognoses wijzen op een aanzienlijke vertraging. Een sterke groei in Europa is echter geen onmogelijke droom. Natuurlijk komt het niet van de ene op de andere dag terug met de golf van een toverstaf, maar we kunnen omstandigheden creëren die bevorderlijk zijn voor herstel. We zijn er eerder geweest. We moeten en we kunnen het opnieuw doen. We hebben weliswaar weinig ruimte voor fiscale stimuleringsmaatregelen, maar dat betekent niet dat we niet meer kunnen doen om de groei te stimuleren. Het is in de eerste plaats belangrijk dat degenen die een zekere budgettaire marge bestuderen welke mogelijkheden hen ter beschikking staan, maar zonder hun budgettaire situatie op lange termijn te belasten. Ten tweede moeten alle lidstaten structurele hervormingen bevorderen, zodat we ons mondiale concurrentievermogen kunnen versterken en zo de groei kunnen bevorderen. Ten slotte kunnen en moeten we samen het potentieel van de interne markt benutten, de vruchten plukken van de handel en investeringen op Unieniveau mobiliseren. Ik begin met de interne markt. Volledige tenuitvoerlegging van de dienstenrichtlijn alleen al zou volgens onze schattingen economische winsten tot 140 miljard euro kunnen opleveren. Vandaag, twee jaar na de omzettingstermijn, het is duidelijk dat verschillende lidstaten nog steeds niet de nodige wettelijke bepalingen hebben aangenomen. We profiteren dus niet van alle voordelen die een echte liberalisering van de diensten in Europa zou kunnen opleveren, maar ook hier kunnen we meer doen. We moeten de voorstellen aannemen die op tafel liggen. De Europese Commissie heeft de Single Market Act aangenomen. Er staan ​​een aantal belangrijke initiatieven klaar. We zijn heel dicht bij een Europees octrooi, waardoor de beschermingskosten zouden dalen tot 20% van de huidige kosten. Ik verwacht dat dit probleem voor het einde van het jaar is opgelost. Bovendien moeten we met betrekking tot de Single Market Act een versnelde wetgevingsprocedure overwegen. Een dergelijke procedure moet elders op veel gebieden worden toegepast, gezien de reële noodsituaties waarmee we momenteel worden geconfronteerd. Dit zou ons in staat stellen te reageren op de buitengewone omstandigheden waarin we ons bevinden. Bovendien zal toekomstige groei in toenemende mate afhangen van ons gebruik van informatietechnologie. We moeten een interne digitale markt tot stand brengen die, door gebruik te maken van de mogelijkheden van onlinehandel of zelfs door de roamingkosten op het gebied van mobiele telefonie af te schaffen, elke Europeaan in staat zou moeten stellen ongeveer 1 500 euro per jaar te besparen. Een stijging van 10% in de breedbandpenetratie zou ons in staat stellen om 1 tot 1,5% extra jaarlijkse groei te realiseren. In een steeds competitievere omgeving moeten we ook goed opgeleid zijn, dat wil zeggen over de nodige vaardigheden beschikken om de nieuwe uitdagingen die op ons pad komen het hoofd te bieden. We moeten innoveren en ons handelen duurzaam maken. We hebben al gedetailleerde voorstellen gedaan over innovatie, efficiënt gebruik van hulpbronnen en hoe we onze industriële basis kunnen versterken. Een modern industriebeleid is inderdaad synoniem met investeringen in onderzoek en innovatie. We moeten onze inspanningen opvoeren om de financiering van jonge innovatieve Europese bedrijven door middel van durfkapitaal te bevorderen. Als we ons richten op innovatie en nieuwe technologieën, waaronder groene technologieën, zullen duurzame banen volgen. We moeten begrijpen dat de 'groene' economie en groei hand in hand gaan. Zo zijn de afgelopen vijf jaar in de Europese Unie 300.000 banen gecreëerd in de sector van de hernieuwbare energie. De wereldmarkt voor groene technologieën zal de komende tien jaar verdrievoudigen. We moeten onze inspanningen vooral toespitsen op gebieden waar hun impact effectief zal zijn. Om toekomstige groei te stimuleren, moeten we ook actief streven naar de uitvoering van onze agenda voor slimme regelgeving, waardoor Europese bedrijven, met name kmo's, 38 miljard euro per jaar zullen besparen. De lidstaten moeten echter ook meespelen door de administratieve lasten te verminderen. Maar we hebben ook investeringen nodig. Als deze hervormingen belangrijk zijn, we moeten ook investeringen op Unieniveau mobiliseren. Een Unie van groei en solidariteit vereist moderne en onderling verbonden infrastructuren. Voor het volgende meerjarig financieel kader hebben we voorgesteld om een ​​financiële faciliteit te creëren om Europa te verbinden op het gebied van energie, transport en digitale technologie. Dit innovatieve aspect van ons voorstel voor een meerjarig financieel kader moet worden bekeken in het licht van een andere innovatie: de obligatielening voor de financiering van projecten. De komende weken zal de Commissie haar voorstellen publiceren met betrekking tot de uitgifte van Europese obligaties voor de financiering van projecten. Om deze groei te financieren bieden wij ook pilotprojecten aan. Deze kunnen al worden geïmplementeerd voordat de goedkeuring van het meerjarig financieel kader. Dit zou ons in staat stellen om onverwijld een aantal van de grote infrastructuurinvesteringen te doen die Europa nodig heeft. De Unie en haar lidstaten moeten dringend manieren zoeken om hun eigen beleidsfinancierende bank, de Europese Investeringsbank, in staat te stellen meer – zo niet veel meer – te doen om langetermijninvesteringen te financieren. We moeten daarom manieren vinden om de middelen en de financiële basis van de EIB te versterken, zodat zij middelen in de reële economie kan injecteren. In 2000 bedroeg het durfkapitaal in Europa 22 miljard euro. In 2010 was dit cijfer slechts 3 miljard. Als het onze ambitie is om de oprichting van bedrijven te bevorderen, het is aan ons om deze trend te keren. Dit is met name in het belang van het MKB. De groei kan ook meer worden gestimuleerd door de structuurfondsen, als we de opnamecapaciteit vergroten en deze gebruiken om de macro-economische efficiëntie te ondersteunen. Ze zijn een essentieel instrument voor de financiering van innovatie, opleiding en werkgelegenheid, evenals voor het MKB. Ik dring er daarom bij uw vergadering op aan om voor het einde van het jaar de voorstellen goed te keuren die we in augustus hebben gepresenteerd om het medefinancieringspercentage te verhogen voor landen die profiteren van een hulpprogramma. Dit zal ons in staat stellen de broodnodige fondsen in deze economieën te injecteren, terwijl we de druk op de nationale begrotingen verminderen. Dames en heren, De hervormingen die moeten worden doorgevoerd in onze arbeidsmarkten, en in onze overheidsfinanciën en onze pensioenstelsels, vergen aanzienlijke inspanningen van elk onderdeel van de samenleving. We weten allemaal dat deze veranderingen essentieel zijn om onze sociale markteconomie te kunnen hervormen en ons sociale model in stand te kunnen houden. Maar we moeten absoluut de waarden behouden die van ons zijn, namelijk gelijkheid, inclusie en solidariteit. Momenteel kan een op de vijf jongeren geen baan vinden en het is onze dringende plicht om hen concrete hoop te geven. In sommige landen bevinden jongeren zich in een ronduit dramatische situatie. Ik doe een beroep op onze bedrijven om zich extra in te spannen om hen stageplaatsen of leerwerkplekken aan te bieden. Het Europees Sociaal Fonds kan hen daarbij helpen. We kunnen het verschil maken door bedrijven, sociale partners, nationale en EU-autoriteiten samen te brengen in een initiatief dat 'Werkmogelijkheden voor jongeren' zou kunnen worden genoemd. Ik ben ervan overtuigd dat dit de meest urgente maatschappelijke kwestie is: inspelen op de zorgen van jongeren die geen werk kunnen vinden. Het is veel beter hen leermogelijkheden of stages te bieden dan ze de straat op te zien gaan en hun bezorgdheid te uiten door wantrouwen te tonen jegens de Unie als geheel. We moeten de uitvoering van de meest urgente aspecten van onze strategie voor groei en werkgelegenheid versnellen in het kader van: Europa 2020. De Commissie zal bijzondere aandacht besteden aan de benarde situatie van jongeren in elk van de lidstaten, in het kader van de landspecifieke aanbevelingen die zij voor volgend jaar zal formuleren. We moeten, denk ik, onze toekomst een echte kans geven. We moeten nu handelen om de ongeveer 80 miljoen Europeanen te helpen die het risico lopen in armoede te vervallen. Het is daarom belangrijk dat de Raad ons voorstel om het voedselhulpprogramma voor de meest behoeftigen te handhaven uiteindelijk goedkeurt. Ik wil ook het Parlement bedanken voor zijn politieke steun voor de door ons voorgestelde oplossing. Dames en heren, Vijftig jaar geleden verenigden 12 Europese landen zich om het Sociaal Handvest te ondertekenen, precies 50 jaar geleden, in oktober. Vandaag, dit Handvest heeft 47 ondertekenaars, waaronder alle lidstaten. Om deze fundamentele waarden in Europa te behouden, ben ik van mening dat we de kwaliteit van de sociale dialoog op Europees niveau moeten verbeteren. De vernieuwing van Europa zal alleen plaatsvinden met de deelname en steun van alle sociale partners van vakbonden, werknemers, bedrijven en het maatschappelijk middenveld in het algemeen. Laten we niet vergeten dat ons Europa een Europa van burgers is. We hebben er allemaal baat bij burger van de Unie te zijn. Dit geeft ons niet alleen een Europese identiteit en burgerschap, naast ons nationaal burgerschap, maar ook een hele reeks rechten en mogelijkheden, en vooral de mogelijkheid om vrij grenzen te overschrijden en in het buitenland te gaan studeren en werken. Ook hier moeten we verdedigen, beschermen en ontwikkelen van deze rechten en deze mogelijkheden, zoals wat de Commissie momenteel doet voor het Schengengebied, door voorstellen op tafel te leggen. We tolereren geen terugval in de rechten van onze medeburgers. We zullen het vrije verkeer en alle vrijheden in onze Unie verdedigen. Dames en heren, de activiteiten van de Commissie bestrijken, zoals u weet, vele andere gebieden. Ik kan ze hier niet allemaal behandelen, maar ze worden genoemd in de brief die ik aan de Voorzitter van het Parlement heb gestuurd en die u allemaal hebt ontvangen. Voordat ik afsluit, wil ik het echter hebben over de externe verantwoordelijkheid van de Europese Unie. Ik wil een open Europa, een Europa dat betrokken is bij de wereld. L' Europese actie in de wereld is niet alleen de beste garantie voor onze burgers, voor de verdediging van onze belangen en onze waarden, maar het is ook een essentiële actie in de wereld. Tegenwoordig is het in de mode om over de G2 te praten. Ik geloof dat de wereld geen G2 wil. De twee zelf zouden geen interesse hebben in een G2. We kennen, in de Koude Oorlog, de spanning die bipolariteit creëerde. Ik geloof dat Europa meer dan ooit essentieel is als we een eerlijke wereld en een open wereld willen. Ik geloof dat de veranderende wereld waarvan we getuige zijn, een Europa nodig heeft dat zijn verantwoordelijkheid neemt. Een invloedrijk Europa, een Europa van 27 en binnenkort 28, met de toetreding van Kroatië. Een Europa dat het voortouw blijft nemen, of het nu gaat om handel of klimaatverandering, terwijl er grote gebeurtenissen op ons wachten, van Durban tot Rio +20, en Europa moet zijn leidende positie op dit gebied behouden. Laten we ook onze blik en onze aandacht richten op onze zuiderburen. De Arabische Lente is een ingrijpende transformatie die zeer belangrijke gevolgen zal hebben, niet alleen voor deze volkeren, maar ook voor ons, voor ons Europa. Daarom mag Europa trots zijn. Wij waren de eersten die naast Tunesiërs, Egyptenaren en Libiërs stonden die democratie en vrijheid wilden. Daarom steunt Europa deze legitieme ambities, met name via ons partnerschap voor democratie en welvaart. De prins Laten we ook onze blik en onze aandacht richten op onze zuiderburen. De Arabische Lente is een ingrijpende transformatie die zeer belangrijke gevolgen zal hebben, niet alleen voor deze volkeren, maar ook voor ons, voor ons Europa. Daarom mag Europa trots zijn. Wij waren de eersten die naast Tunesiërs, Egyptenaren en Libiërs stonden die democratie en vrijheid wilden. Daarom steunt Europa deze legitieme ambities, met name via ons partnerschap voor democratie en welvaart. De prins Laten we ook onze blik en onze aandacht richten op onze zuiderburen. De Arabische Lente is een ingrijpende transformatie die zeer belangrijke gevolgen zal hebben, niet alleen voor deze volkeren, maar ook voor ons, voor ons Europa. Daarom mag Europa trots zijn. Wij waren de eersten die naast Tunesiërs, Egyptenaren en Libiërs stonden die democratie en vrijheid wilden. Daarom steunt Europa deze legitieme ambities, met name via ons partnerschap voor democratie en welvaart. De prins Europa mag trots zijn. Wij waren de eersten die naast Tunesiërs, Egyptenaren en Libiërs stonden die democratie en vrijheid wilden. Daarom steunt Europa deze legitieme ambities, met name via ons partnerschap voor democratie en welvaart. De prins Europa mag trots zijn. Wij waren de eersten die naast Tunesiërs, Egyptenaren en Libiërs stonden die democratie en vrijheid wilden. Daarom steunt Europa deze legitieme ambities, met name via ons partnerschap voor democratie en welvaart. De prinsIk hoop dat de Arabische tijd ook de deur opent naar de hoop op vrede voor de hele regio, naar het idee van een Palestijnse staat die in vrede leeft met de staat Israël, zoals Europa dat wil. Maar laten we ook onze blik en onze aandacht richten op onze oosterburen. Vrijdag zal ik deelnemen aan de top van het Oostelijk Partnerschap in Warschau. Ik ga daarheen met een ambitie voor een nauwere politieke relatie en economische integratie tussen ons en onze partners in de regio. De Europese Unie heeft een buitengewone transformerende kracht. Het is een inspiratie voor veel mensen in de wereld en als deze landen ingrijpende hervormingen doorvoeren, kunnen we ze helpen en kunnen we ze politiek gezien nauwer betrekken, en ons ook meer vanuit economisch oogpunt integreren. Laten we tot slot de allerarmsten niet verwaarlozen en onze beloften nakomen om de millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling te bereiken. Laten we ook realistisch zijn en erkennen dat, wil Europa zijn volledige invloed uitoefenen, als Europa echt een macht wil zijn, we het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid moeten versterken. Het moet geloofwaardig zijn. Het moet gebaseerd zijn op een dimensie van gemeenschappelijke veiligheid en defensie als we echt willen meetellen in de wereld. Voorbij zijn de dagen dat sommigen zich konden verzetten tegen het idee van Europese defensie uit angst dat het de Atlantische Alliantie zou kunnen schaden. Je hebt het al gemerkt: vandaag, het zijn de Amerikanen zelf die ons vragen om meer te doen als Europeanen. De wereld is veranderd, de wereld verandert fundamenteel. Willen we echt tellen in de wereld? Daarom moeten we, in een tijd waarin de defensiebegrotingen onder druk staan, meer doen met de middelen die ons ter beschikking staan. De Commissie neemt haar deel van de verantwoordelijkheid hierin door haar inspanningen voor een interne defensiemarkt voort te zetten en door gebruik te maken van de bevoegdheden die haar door het Verdrag zijn verleend om een ​​Europese industriële defensiebasis te ontwikkelen. Dames en heren, laten we niet naïef zijn, de wereld verandert, en als Europa wil meetellen in de wereld en de belangen van zijn burgers wil verdedigen, we hebben de politieke dimensie en de defensiedimensie nodig als we de toekomst van de wereld willen tellen en beïnvloeden. Dames en heren, ik sluit af. Aan het einde van ons mandaat, in 2014, is het precies een eeuw geleden dat de Grote Oorlog op dit continent uitbrak, een donkere periode die werd gevolgd door de Tweede Wereldoorlog, een van de meest dramatische bladzijden in de geschiedenis van Europa en de wereld. Vandaag denk ik dat we kunnen zeggen dat dergelijke verschrikkingen in Europa ondenkbaar zijn. Ze zijn voor een groot deel omdat we de Europese Unie hebben, omdat we, dankzij de visie van Europa, door middel van economische en politieke integratie, de garantie voor vrede op ons continent hebben opgebouwd. tegen' daarom kunnen we niet toestaan ​​dat dit geweldige werk in gevaar komt. Dit hebben we van vorige generaties meegekregen. Het zal niet onze generatie zijn die dit in twijfel zal trekken. En laten we duidelijk zijn, als we Europa beginnen te fragmenteren, als we achteruit gaan in de grote veroveringen van Europa, zou er ongetwijfeld een risico van fragmentatie zijn voor ons doel. Zoals ik al zei, is de kern van de crisis die we nu hebben een politiek probleem. Het is een test van onze wil om samen te leven. Daarom moeten we de Europese Unie verdiepen, daarom hebben we gemeenschappelijke instellingen opgebouwd. Daarom moet het Europese belang worden gegarandeerd. En de realiteit van vandaag is dat intergouvernementele samenwerking dat niet is is niet genoeg om Europa uit deze crisis te halen, om Europa een toekomst te geven. Integendeel, een zeker intergouvernementalisme dreigt te leiden tot renationalisatie en fragmentatie. Een zeker intergouvernementalisme zou de dood kunnen betekenen van het verenigde Europa zoals wij dat willen. Laten we niet vergeten dat de beslissingen die we nu nemen of niet nemen onze toekomst zullen bepalen. Eén ding dat ik u wil meedelen, is dat ik me gekwetst voel als ik sommigen, in andere delen van de wereld, met een zeker paternalisme zie, tegen ons Europeanen, wat we moeten doen. Eerlijk gezegd geloof ik dat we problemen hebben, zeer ernstige problemen, maar ik geloof dat we ons niet hoeven te verontschuldigen voor onze democratieën. wij N' hebben geen excuses voor onze sociale markteconomie. Dus ik geloof dat we onze instellingen, maar ook onze lidstaten, ook in Parijs, in Berlijn, in Athene, in Lissabon, in Dublin, een uitbarsting van trots Europeanen moeten vragen, een uitbarsting van waardigheid, en tegen onze partners zeggen "Bedankt voor je advies, maar samen zijn we in staat om deze crisis te boven te komen". Ik ben er trots op Europeaan te zijn. En de trots van Europeaan zijn is niet alleen onze grote cultuur, onze grote beschaving, alles wat we in de wereld hebben gecreëerd. Het is niet alleen trots op het verleden, het is trots op onze toekomst. Het is dit vertrouwen dat we tussen ons moeten herstellen. Ik geloof dat het mogelijk is. Sommigen zeggen: het is heel moeilijk, het is niet mogelijk. Daar ik zou willen herinneren aan wat een geweldige man, een geweldige Afrikaan, Nelson Mandela zei: 'Het lijkt altijd onmogelijk, totdat het gedaan is. Laten we het doen.'. We kunnen het met vertrouwen doen, we kunnen het doen voor de vernieuwing van ons Europa. Dank u voor uw aandacht. Mijnheer de voorzitter, dames en heren, 1. Analyse van de situatie Het is mij een eer u vandaag deze derde State of the Union-toespraak te mogen houden. Terwijl de Europese Unie nog steeds in een crisis verkeert. Een financiële en economische crisis. Een sociale crisis. Maar ook een politieke crisis, een vertrouwenscrisis. De wortels van de crisis liggen in: onverantwoorde praktijken binnen de financiële sector; onhoudbare staatsschuld; en ook een gebrek aan concurrentievermogen in sommige lidstaten. Bovendien worstelt de euro met zijn eigen structurele problemen. De architectuur bleek gebrekkig te zijn. Er zijn onevenwichtigheden ontstaan. Deze storingen worden verholpen. Maar het gaat ten koste van pijnlijke en pijnlijke inspanningen. Burgers zijn ontevreden. Ze zijn bezorgd. Ze voelen dat hun manier van leven wordt bedreigd. Het rechtvaardigheids- en billijkheidsgevoel tussen de lidstaten wordt ondermijnd. Hoe kunnen we echter hopen dat er gelijkheid is tussen de Europese burgers als er geen gelijkheid tussen de lidstaten bestaat? In de afgelopen vier jaar hebben we veel gewaagde beslissingen moeten nemen om deze systeemcrisis het hoofd te bieden. Maar ondanks onze inspanningen, de genomen maatregelen hebben de burgers, markten of onze internationale partners nog niet overtuigd. Waarom? Omdat we de twijfel voortdurend hebben laten verspreiden. Twijfels over de werkelijke wil van sommige landen om hervormingen door te voeren en hun concurrentievermogen te herstellen. Twijfels over de werkelijke wil van andere landen om de nodige solidariteit te tonen om de onomkeerbaarheid van de euro en het Europese project te garanderen. We zijn maar al te vaak getuige van een helse spiraal: essentiële beslissingen voor onze toekomst worden eerst op Europese toppen genomen, maar de volgende dag verpand door sommigen van degenen die ze hebben genomen, omdat ze te ver of niet genoeg gaan. Dit creëert een geloofwaardigheidsprobleem, een vertrouwensprobleem. Het is onaanvaardbaar om deze Europese ontmoetingen te presenteren alsof het bokstoernooien zijn waarvan men op het einde pocht een tegenstander te hebben uitgeschakeld. We kunnen niet allebei tot dezelfde Unie behoren en doen alsof we dat niet zijn. We kunnen negen goede beslissingen niet in gevaar brengen met een enkele actie of verklaring die twijfel zaait over de behaalde resultaten. Dit, dames en heren, onthult de essentie van de crisis van het politieke vertrouwen waaraan Europa lijdt. Hoe kunnen Europese politieke actoren hopen te overtuigen dat ze vastbesloten zijn om deze crisis samen op te lossen als ze de regels die ze zelf hebben opgesteld en hun eigen beslissingen niet respecteren? mijnheer de voorzitter, Dames en heren, 2. De uitdaging – een nieuwe filosofie voor Europa Een vertrouwenscrisis is een politieke crisis. Maar, en dit is het positieve element, in een democratie is er geen politiek probleem waarvoor geen politieke oplossing bestaat. Daarom wil ik vandaag, hier en met u, de fundamentele politieke vragen behandelen: waar staan ​​we en welke richting moeten we op? Ik wil me concentreren op de politieke richting en de visie die onze belangrijke beslissingen zullen inspireren. Ik zal natuurlijk niet al deze beslissingen opsommen. De brief die ik aan de voorzitter van het Europees Parlement heb gericht en waarin de onmiddellijke prioriteiten van de Commissie staan, wordt u op dit moment toegestuurd. We zullen het eerder met u bespreken goedkeuring van het werkprogramma van de Commissie later dit najaar. Dit is wat ik u vandaag te zeggen heb: Europa moet een nieuwe koers varen. Om dit te doen, moet het zich bevrijden van oude ideeën. Europa heeft een nieuwe filosofie nodig. Als we het over de crisis hebben, en we praten er allemaal over, hebben we dan echt de nodige conclusies getrokken voor onze actie? Als we het hebben over globalisering, en we praten er allemaal veel over, hebben we dan echt de impact gemeten op de rol die elk van onze lidstaten moet spelen? Het aannemen van een nieuwe filosofie voor Europa betekent in de eerste plaats dat we ons volledig bewust zijn van de uitdagingen waarmee we worden geconfronteerd en die onze wereld fundamenteel veranderen. Zijn' eerst niet meer willen reageren op de problemen van morgen met de oplossingen van het verleden. Sinds het begin van de crisis hebben we consequent gezien dat onderling verbonden mondiale markten sneller en daarom krachtiger zijn dan gefragmenteerde nationale politieke systemen. Deze realiteit ondermijnt het vertrouwen van de burgers in politieke actie en voedt populisme en extremisme in Europa en elders. De realiteit van vandaag is dat de lidstaten in een onderling verbonden wereld niet langer in staat zijn om de gang van zaken alleen te beheersen. Ze hebben hun Unie, onze Unie, echter niet de nodige instrumenten gegeven om deze nieuwe realiteit het hoofd te bieden. We maken momenteel een transitie door. We bevinden ons op een keerpunt, dat beslissingen en politieke wil vereist. Ja, globalisering vereist meer Europese eenheid. Meer eenheid komt door meer integratie. En meer integratie vraagt ​​om meer democratie, Europese democratie. In Europa betekent dit vooral dat we het idee moeten accepteren dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Het betekent bewust worden van de belangengemeenschap die ons bindt. Het betekent de onderlinge afhankelijkheid van ons lot aannemen. Het betekent ook dat van iedereen een echt gevoel van gemeenschappelijke verantwoordelijkheid en solidariteit wordt gevraagd. Want op een schip dat in een storm terechtkomt, is het minste wat we van onze medebemanningsleden kunnen verwachten, onwankelbare loyaliteit. Het is de enige manier om onze stap aan te passen aan het ritme van verandering. Het is alleen zo zullen we de schaal en doeltreffendheid bereiken die nodig zijn om ervoor te zorgen dat de Unie een wereldspeler wordt. In een veranderende wereld is dit de enige manier om onze waarden veilig te stellen, want het is ook een kwestie van waarden. In de 20e eeuw zou een land van amper 10 of 15 miljoen mensen een wereldmacht kunnen zijn. In de 21e eeuw lijken zelfs de grootste Europese landen misschien onbeduidend in vergelijking met wereldreuzen zoals de Verenigde Staten of China. Het verhaal versnelt. Het kostte Groot-Brittannië 155 jaar om zijn BBP per hoofd van de bevolking te verdubbelen, de Verenigde Staten deden er 50 jaar over en China slechts 15. Maar als we ons herinneren waar sommige van onze nieuwe lidstaten vandaan komen, zijn de economische transformaties die ze doormaken niet minder indrukwekkend. Het Europa van vandaag beschikt over alle nodige troeven, veel meer dan de vorige generaties die voor soortgelijke of zelfs grotere uitdagingen stonden. Maar we moeten dienovereenkomstig handelen en al deze middelen samen gebruiken. Het is tijd om onze ambities, onze beslissingen en onze acties op elkaar af te stemmen. De tijd is gekomen om een ​​einde te maken aan slappe oplossingen en halve maatregelen. Het is tijd om de lessen te trekken die de geschiedenis ons leert en om een ​​betere toekomst voor ons Europa in kaart te brengen. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, 3. Reageren op de situatie "een beslissend pact voor Europa" Waar ik voor pleit en wat ik u vandaag voorleg, is een beslissend pact voor Europa. Een pact om onze waarden te projecteren, onze vrijheid en onze welvaart in de geglobaliseerde wereld van morgen. Een pact dat enerzijds de noodzaak om onze sociale markteconomieën in stand te houden verzoent en anderzijds de noodzaak om ze te hervormen. Een pact dat de EMU zal stabiliseren, duurzame groei zal stimuleren en ons concurrentievermogen zal herstellen. Een pact dat een vertrouwenscontract tot stand zal brengen tussen onze landen, en tussen de lidstaten en de Europese instellingen, tussen de sociale partners en tussen de burgers en de Europese Unie. Dit beslissende pact voor Europa heeft de volgende gevolgen: we mogen geen enkele twijfel laten bestaan ​​over de integriteit van de Unie of de onomkeerbaarheid van de euro. De meest kwetsbare landen mogen geen twijfel laten bestaan ​​over hun wil om te hervormen, over hun verantwoordelijkheidsgevoel. Maar de sterkste landen mogen niet de minste twijfel laten bestaan ​​over hun wens om de rangen te sluiten, wat betreft hun gevoel van solidariteit. We mogen allemaal geen twijfel laten bestaan ​​over onze vastberadenheid om de noodzakelijke hervormingen door te voeren en SAMEN TE HERVORMEN. Het is gewoon een illusie om te geloven dat onze groei zonder hervormingen kan of dat we alleen voor onze welvaart kunnen zorgen. We moeten ons realiseren dat we hetzelfde lot delen en dat we deze crisis samen moeten oplossen. Dit beslissende pact vereist de voltooiing van een diepe en echte economische unie, gebaseerd op een politieke unie. a) Economische Unie: Laat ik beginnen met de Europese economie. Ten eerste hebben we groei nodig, duurzame groei. Ons model van een Europese sociale markteconomie is afhankelijk van groei: het creëert banen en ondersteunt onze levensstandaard. Maar we kunnen de groei alleen vasthouden als we onze concurrentiepositie verbeteren. Op nationaal niveau vraagt ​​dit om structurele hervormingen die decennialang zijn uitgesteld. Moderniseer het openbaar bestuur. Verminder onnodige kosten. Aanvallen van sectionele belangen en privileges. Hervorm de arbeidsmarkt om een ​​evenwicht te creëren tussen zekerheid en flexibiliteit. En zorg voor de duurzaamheid van sociale systemen. Op Europees niveau moeten we meer vastberadenheid tonen om obstakels uit de weg te ruimen, of ze nu fysiek, economisch of digitaal zijn. Het is belangrijk dat we de interne markt voltooien. Het is belangrijk dat we onze energieafhankelijkheid verminderen en het volledige potentieel van hernieuwbare energiebronnen benutten. Het stimuleren van het concurrentievermogen in sectoren als energie, vervoer of telecommunicatie zou de concurrentie kunnen doen herleven, innovatie kunnen stimuleren en de prijzen voor consumenten en bedrijven kunnen verlagen. De Commissie zal binnenkort een Single Market Act II presenteren. Om de interne markt tot bloei te laten komen, zal de Commissie haar mededingings- en handelsregels krachtig en compromisloos blijven verdedigen. Eerlijk gezegd, als we op de lidstaten zouden vertrouwen om hen te verdedigen, kan ik u verzekeren dat ze de druk van grote bedrijven en grote externe mogendheden niet zouden weerstaan. We moeten een Europese arbeidsmarkt creëren en elke burger de mogelijkheid bieden om net zo gemakkelijk een baan te vinden in een ander land als in eigen land. Het is belangrijk om groene groei te verkennen en onze middelen veel efficiënter te gebruiken. We moeten veel meer ambitie tonen op het gebied van onderwijs, onderzoek en innovatie of wetenschap. Europa is een wereldleider in sectoren die zo essentieel zijn als luchtvaart, auto's, farmaceutica en engineering, waar het meer dan een derde van het wereldmarktaandeel in handen heeft. De industriële productiviteit is de afgelopen tien jaar met 35% gestegen, ondanks de economische neergang. Vandaag ongeveer 74 miljoen banen zijn afhankelijk van de maakindustrie. Elk jaar creëren start-ups in de EU meer dan 4 miljoen banen. We moeten voortbouwen op deze successen door te investeren in ons nieuwe industriebeleid en door een economische omgeving te creëren die ondernemerschap aanmoedigt en kleine bedrijven ondersteunt. Dit betekent dat het fiscale klimaat voor bedrijven moet worden vereenvoudigd en aantrekkelijker moet worden gemaakt voor investeerders. Een betere coördinatie van het belastingbeleid zou in het belang van alle lidstaten zijn. We moeten ook een proactief handelsbeleid ontwikkelen door nieuwe markten te openen. Dat is het potentieel van de Europese economie: een goudmijn die nog volledig moet worden verkend. De volledige uitvoering van het tijdens de Europese Raad van juni overeengekomen groeipact zal al veel voordelen opleveren. Maar we zouden nog verder kunnen gaan met een realistische maar ambitieuze EU-begroting die gericht is op investeringen, groei en hervorming. Laten we duidelijk zijn: de Europese begroting is het belangrijkste instrument voor investeringen in Europa en voor groei in Europa. De Commissie en het Parlement moeten, samen met alle pro-Europese krachten, omdat de meeste lidstaten ons voorstel steunen, nu gezamenlijk het meerjarig financieel kader verdedigen dat naar alle waarschijnlijkheid onze actie tot 2020 zal ondersteunen. Als het wordt aangenomen, zal het de lidstaten niet overweldigen , met name dankzij het nieuwe stelsel van eigen middelen dat wij voorstellen, maar het zal een sterke impuls geven aan hun economieën en hun regio's, en zal hun onderzoekers, hun studenten, hun jonge werkzoekenden en hun KMO's enorm helpen. Het is een begroting die gericht is op economische, sociale en territoriale groei en cohesie tussen de lidstaten en binnen de lidstaten. Dit is een begroting die zal bijdragen tot de voltooiing van de interne markt door de leemten in onze energie-, transport- en telecommunicatie-infrastructuur te dichten, dankzij de Connecting Europe Facility. Dit is een begroting die moderne, op groei gerichte landbouw bevordert die in staat is voedselzekerheid en duurzame plattelandsontwikkeling met elkaar te verzoenen. Dit is een begroting die, via het Horizon 2020-programma, een innovatief Europa zal aanmoedigen, onderzoeksintensief. Omdat we deze Europese dimensie nodig hebben voor onderzoek. De goedkeuring ervan zal voor veel van onze lidstaten een echte test van geloofwaardigheid zijn. Ik wil nagaan of de lidstaten die blijven praten over investeringen en groei inderdaad een groeibevorderende begroting op Europees niveau zullen steunen. De begroting is ook het instrument bij uitstek om investeringen te ondersteunen in onze groeiagenda, Europa 2020, waarvan de behoefte vandaag meer dan ooit wordt gevoeld. Europa 2020 is de weg vooruit om de sociale markteconomie in Europa te moderniseren en in stand te houden. Dames en heren afgevaardigden, Ons programma van structurele hervormingen vereist een grote aanpassingsinspanning. Het zal alleen slagen als het eerlijk en rechtvaardig is. Want ongelijkheid is niet duurzaam. In delen van Europa zien we momenteel een echte sociale noodsituatie. Toenemende armoede en massale werkloosheid, vooral onder jongeren. Daarom moeten we de sociale cohesie versterken, een kenmerk dat de Europese samenleving onderscheidt van andere modellen. Sommigen beweren dat door de crisis het Europese sociale model dood is. Ik verwerp dit idee. Het is waar dat we onze economieën moeten hervormen en onze socialezekerheidsstelsels moeten moderniseren. Maar een effectief systeem van sociale bescherming dat mensen in nood helpt, staat welvaart niet in de weg. Het is in feite een onmisbaar element. In werkelijkheid, het zijn juist de Europese landen met de beste socialezekerheidsstelsels en waarbinnen sociaal overleg het meest ontwikkeld is, die tot de meest efficiënte en concurrerende economieën ter wereld behoren. Rechtvaardigheid en rechtvaardigheid vereisen dat we onze jeugd een kans geven. Onze actie in deze richting is al erg belangrijk. En voor het einde van het jaar zal de Commissie een pakket gerichte maatregelen voor jongeren lanceren, waaronder de oprichting van een jongerengarantiesysteem en de invoering van een kwaliteitsbeleid om de beroepsopleiding te vergemakkelijken. Rechtvaardigheid en billijkheid vereisen ook de invoering van eerlijkere en betere belastingstelsels. Stop fraude en Belastingontduiking kan Europese staten extra inkomsten opleveren van enkele miljarden euro's. Daarom zal de Commissie zich inspannen om een ​​akkoord te bereiken over de herziening van de richtlijn betreffende de belasting op spaargelden en over toekomstige mandaten voor onderhandelingen met derde landen over strengere overeenkomsten op dit gebied. Deze overeenkomsten zouden een aanzienlijke bron van legitieme belastinginkomsten vormen. De Commissie zal zich ook blijven inspannen om een ​​eerlijke en ambitieuze belasting op financiële transacties door te drukken die ervoor zal zorgen dat belastingbetalers profiteren van de financiële sector, en dat niet alleen de financiële sector de belastingbetalers ten goede komt. Aangezien het nu duidelijk is dat deze overeenkomst alleen kan worden verkregen door middel van nauwere samenwerking zal de Commissie haar uiterste best doen om dit dossier snel en efficiënt te laten verlopen met de lidstaten die dat wensen. Want het is een kwestie van eerlijkheid, en eerlijkheid is een essentiële voorwaarde om de noodzakelijke economische hervormingen maatschappelijk en politiek te accepteren. En eerlijkheid is vooral een kwestie van rechtvaardigheid, van sociale rechtvaardigheid. Mijnheer de voorzitter, dames en heren, In het licht van de crisis zijn er belangrijke beslissingen genomen. In de hele Europese Unie worden hervormings- en consolidatiemaatregelen uitgevoerd. Er bestaan ​​gemeenschappelijke financiële steunmechanismen en de Europese instellingen hebben consequent hun steun voor de euro getoond. De Commissie is zich er terdege van bewust dat de lidstaten die de meest ingrijpende hervormingen doorvoeren, met aanzienlijke economische moeilijkheden te kampen hebben en complexe, soms uiterst pijnlijke aanpassingen moeten doorvoeren. Maar alleen deze hervormingen kunnen leiden tot een betere toekomst. Ze hadden al lang geleden moeten gebeuren en het is gewoon onmogelijk om terug te keren naar de vorige situatie. De Commissie zal zich tot het uiterste blijven inspannen om deze lidstaten te steunen en hen te helpen groei en werkgelegenheid te stimuleren, met name door de structuurfondsen te herprogrammeren. Ik wil kort de situatie in Griekenland noemen. Ik denk echt dat we dit najaar de kans hebben om een ​​keerpunt te bereiken. Als Griekenland definitief alle twijfel wegneemt over zijn bereidheid om de vereiste hervormingen door te voeren, maar ook als alle andere landen geen twijfel laten bestaan ​​over hun vastberadenheid om Griekenland in de eurozone te houden, kunnen we dit bereiken. Ik ben ervan overtuigd dat als Griekenland zijn verplichtingen nakomt, het verdient om bij ons te blijven en zijn plaats in de eurozone te behouden. Het bewaren van de stabiliteit van de eurozone is onze meest dringende uitdaging. Dit is de gezamenlijke verantwoordelijkheid van de lidstaten en de communautaire instellingen. De ECB kan de staten niet financieren en zal dat ook niet doen. Maar als de monetaire-beleidskanalen niet naar behoren functioneren, meent de Commissie dat het mandaat van de ECB vereist dat de ECB de nodige maatregelen neemt, met name op de secundaire markten voor staatsschuld. De ECB heeft inderdaad niet alleen het recht, maar ook de plicht om de integriteit van het monetaire beleid te herstellen. Het is natuurlijk aan haar, aangezien het een onafhankelijke instelling is, om te bepalen welke acties moeten worden ondernomen en om de voorwaarden te bepalen. Alle actoren, en ik bedoel alle actoren, moeten echter zijn onafhankelijkheid respecteren. Dames en heren, ik noemde de economische maatregelen die we onverwijld moeten uitvoeren. Ze zijn essentieel, maar niet voldoende: we moeten verder gaan. De voltooiing van de economische en monetaire unie is van essentieel belang. We moeten een bankenunie en een fiscale unie opzetten en de institutionele en politieke mechanismen die dit met zich meebrengt. De Commissie dient vandaag wetgevingsvoorstellen in voor de totstandbrenging van één gemeenschappelijk toezichtmechanisme op Europees niveau. Dit is de eerste stap in de totstandkoming van een bankenunie. De crisis toonde aan dat hoewel banken transnationaal waren geworden, regelgeving en toezicht nationaal waren gebleven. En als het mis ging, moesten de belastingbetalers betalen. In de afgelopen vier jaar heeft de Europese Unie de banksector hervormd en heeft zij wereldwijd het voortouw genomen bij het uitvoeren van de G20-toezeggingen. Maar coördinatie alleen is niet langer voldoende: we hebben gemeenschappelijke beslissingen over toezicht nodig, vooral binnen de eurozone. Het vandaag voorgestelde gemeenschappelijk toezichtmechanisme zal een versterkte architectuur creëren, waarin de Europese Centrale Bank een sleutelrol zal spelen, en de vereiste interactie met de Europese Bankautoriteit, die het vertrouwen in het toezicht op banken in de eurozone zal herstellen. Dit houdt in dat er toezicht wordt gehouden op alle banken in de eurozone. Aangezien systeemrisico's zich overal kunnen voordoen, moet monitoring alle banken bestrijken en niet alleen de banken die "systeemrelevant" worden genoemd. Uiteraard zullen de nationale toezichthoudende autoriteiten er volledig bij moeten worden betrokken. Dit pakket maatregelen bestaat uit twee gekoppelde wetteksten, één betreffende de ECB en de andere de EBA. Het spreekt voor zich dat uw assemblage een essentiële rol zal spelen in goedkeuring van dit nieuwe mechanisme en vervolgens in de democratische controle waaraan het zal worden onderworpen. Dit is een cruciale eerste stap op weg naar de bankenunie die ik in juni aan dit Parlement heb voorgesteld. De oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit is nu prioriteit nummer één, omdat dit essentieel is voor het verbeteren van het beheer van bankencrises, van het oplossen van bankfaillissementen tot het garanderen van deposito's. Tegelijkertijd zal de Commissie blijven werken aan de hervorming van de banksector, om ervoor te zorgen dat deze zijn rol speelt bij de verantwoorde financiering van de reële economie. Dit betekent het verbeteren van de langetermijnfinanciering van het MKB en andere bedrijven. Dit betekent het aannemen van regels over benchmarkindices, zodat we geen manipulatie van de bankrente meer zien die zowel bedrijven als particulieren treft die een hypothecaire lening hebben afgesloten. Dit betekent wetgeving maken zodat banken een gelijk speelveld voor consumenten bieden en de structuur van bankactiviteiten herzien om inherente risico's weg te nemen. De rol van uw assemblage is daarbij essentieel. De Commissie zal trachten nauw met u samen te werken. Maar er is een tweede deel van een diepere economische unie, namelijk het inslaan van de weg naar een fiscale unie. De rechtvaardiging ervan ligt voor de hand: de economische beslissingen van de ene lidstaat hebben gevolgen voor de andere, we moeten onze coördinatie van het economisch beleid versterken. We moeten absoluut strikter en strakker de nationale besluitvorming met betrekking tot de belangrijkste elementen van het economisch beleid reguleren, omdat dit de enige manier is om onevenwichtigheden te voorkomen. Hoewel we op dit gebied al veel hebben gedaan, bijvoorbeeld met het pakket van zes wetgevende maatregelen (het 'sixpack') en de landspecifieke aanbevelingen, zijn verdere maatregelen essentieel om gerichte prikkels af te stemmen op specifieke voorwaarden en om de echt duurzame economische en monetaire unie. Om blijvende resultaten te bereiken, hebben we een echt economisch bestuur van de gemeenschap nodig, evenals een geloofwaardige communautaire begrotingscapaciteit. wij N' we hebben geen aparte instellingen of nieuwe instellingen nodig om dit te bereiken. Integendeel, om de zaken snel en efficiënt te laten verlopen, is de beste aanpak om de bestaande instellingen te gebruiken: de Europese Commissie als een onafhankelijke Europese autoriteit, onder controle van het Europees Parlement als parlementaire vertegenwoordiging op Europees niveau. Het is binnen een dergelijk kader dat, gaandeweg, de stadia van een echte pooling van aflossing en schulduitgifte kunnen worden genomen. Door economische hervormingen en een echte economische en monetaire unie te combineren, kunnen we dus vooruitgang boeken. De Commissie zal voor de winter een plan voor de versterking van de Economische en Monetaire Unie publiceren. Dit project zal aan uw vergadering worden voorgelegd, omdat over deze vragen moet worden gedebatteerd met en door de gekozen volksvertegenwoordigers. Tegelijkertijd zal het het debat voeden tijdens de Europese Raad in december, die het verslag zal voorbereiden dat de voorzitter van de Europese Raad, ikzelf en de voorzitters van de Europese Centrale Bank en van de Eurogroep zijn uitgenodigd om op te stellen. Ons project zal de benodigde instrumenten en instrumenten definiëren en de wetgevende opties schetsen die hieraan uitvoering kunnen geven, van beleidscoördinatie tot begrotingscapaciteit en schuldaflossing. En indien nodig - in het geval van een gezamenlijke en hoofdelijk gegarandeerde staatsschuld - zal het de wijzigingen presenteren die in het verdrag moeten worden aangebracht, omdat sommige van deze wijzigingen een aanpassing van het verdrag vereisen. Dit project zal dus omvatten wat we niet alleen in de komende weken en maanden moeten bereiken, maar ook in de komende jaren. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, b) Politieke Unie: De geloofwaardigheid en het duurzame karakter van de Economische en Monetaire Unie hangen uiteindelijk af van de instellingen en de politieke constructie die eraan ten grondslag liggen. Daarom stelt de Economische en Monetaire Unie de kwestie van een politieke unie en van de Europese democratie waarop deze moet worden gegrondvest. Willen we van de Economische en Monetaire Unie een succes maken, dan moeten we ambitie combineren met een strakke planning. We moeten onverwijld concrete maatregelen nemen, met politieke unie als horizon. Ik zou graag zien dat er een Europese openbare ruimte wordt ontwikkeld waar Europese kwesties vanuit een Europees oogpunt kunnen worden onderzocht en besproken. Het heeft inderdaad geen zin om Europese problemen op te lossen door alleen nationale oplossingen te bieden, en zo kunnen we niet doorgaan. Dit debat moet plaatsvinden in onze samenlevingen en onder onze burgers. Maar vandaag wil ik een speciaal beroep doen op Europese intellectuelen. Aan culturele mannen en vrouwen, om hen uit te nodigen om deel te nemen aan dit debat over de toekomst van Europa. En ik richt me tot u, uw vergadering die de Europese democratie belichaamt. We moeten de rol van het Europees Parlement op Europees niveau versterken. En we moeten echte complementariteit en samenwerking tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen bevorderen. Wat ook onmogelijk zal zijn zonder een versterking van Europese politieke partijen. Er is inderdaad vaak een echte kloof tussen de politieke partijen in de hoofdsteden en de Europese politieke partijen hier in Straatsburg. Dit verklaart waarom, moet ik toegeven, het politieke debat zich maar al te vaak lijkt te beperken tot nationale partijen. Zelfs tijdens de Europese verkiezingen verschijnen de namen van de Europese politieke partijen niet op de stembus, er is een nationaal debat tussen nationale politieke partijen. Daarom moeten we de Europese politieke partijen herwaarderen. Met trots kan ik aankondigen dat de Commissie vandaag een voorstel in die zin heeft aangenomen. Het pan-Europese politieke debat zou dus kunnen worden versterkt als de Europese politieke partijen hun kandidaat voor de functie van voorzitter van de Commissie al bij de verkiezingen voor het Europees Parlement in 2014 presenteren. Dit kan zonder het Verdrag te wijzigen. Dit zou een belangrijke maatregel zijn om volledig gewicht te geven aan de mogelijkheid van een Europese keuze die deze verkiezingen bieden. Ik nodig daarom alle politieke partijen uit om zich in deze richting te engageren en zo de Europese dimensie van deze Europese verkiezingen te versterken. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Een echte Europese Politieke Unie vereist dat we het Europese optreden concentreren op de werkelijk beslissende kwesties die op Europees niveau moeten worden aangepakt. Laten we eerlijk zijn: niet alle punten kunnen tegelijkertijd worden geprioriteerd. Een zekere mate van zelfkritiek is hier wellicht welkom. Een goede integratie bestaat uit het opnieuw onderzoeken zonder afbreuk te doen aan het niveau waarop de actie moet plaatsvinden om het meest effectief te zijn. Subsidiariteit is een essentieel democratisch beginsel en moet in de praktijk worden gebracht. Een politieke unie vereist ook dat we de fundamenten versterken waarop onze Unie is gebaseerd: respect voor onze fundamentele waarden, de rechtsstaat en democratie. De afgelopen maanden zijn de rechtsstaat en de democratie in verschillende van onze Europese staten echter ondermijnd. Het Europees Parlement en de Commissie waren de eersten die alarm sloegen en een beslissende rol speelden bij het indammen van deze zorgwekkende ontwikkelingen. Maar deze situaties hebben ook de grenzen van ons institutionele systeem duidelijk gemaakt. Het is belangrijk dat we ons uitrusten met een beter ontworpen arsenaal dat niet beperkt is tot het alternatief tussen de invloed van politieke overtuiging en de 'nucleaire optie' van artikel 7 van het Verdrag. Onze gehechtheid aan de eerbiediging van de rechtsstaat is ook de drijfveer van ons project om een ​​Europees Openbaar Ministerie op te richten, zoals bepaald in de Verdragen. Hiervoor zullen we binnenkort een voorstel doen. Meneer de President, Dames en Heren, Een politieke unie betekent ook een verdubbeling van onze inspanningen om onze rol op het wereldtoneel te spelen. Het delen van soevereiniteit in Europa is eigenlijk het versterken van de soevereiniteit in een geglobaliseerde wereld. In de wereld van vandaag, grootte doet er toe. En waarden maken het verschil. Daarom moet de boodschap van Europa een boodschap zijn van vrijheid, democratie, de rechtsstaat en solidariteit, onze Europese waarden. Meer dan ooit hebben onze burgers en de nieuwe wereldorde een actief en invloedrijk Europa nodig. Het is belangrijk dat we slagen, niet alleen voor onszelf, maar ook voor de rest van de wereld. Europa moet vechten om zijn waarden en zijn overtuiging te verdedigen dat mensenrechten geen luxe zijn die voorbehouden is aan de ontwikkelde wereld, maar dat deze waarden echt een universele roeping hebben. De dramatische situatie in Syrië herinnert ons eraan dat we ons niet kunnen beperken tot een passieve rol van waarnemer. Een nieuw, democratisch Syrië moet het daglicht zien. En onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid is betrokken: wij hebben een rol te spelen in dit proces. En we moeten samenwerken met de actoren van de wereldorde die ook aan deze doelstelling moeten meewerken. De wereld heeft een Europese Unie nodig die voorop blijft lopen op het gebied van ontwikkeling en humanitaire hulp, die open economieën verdedigt en protectionisme bestrijdt, die vooroploopt in de strijd tegen klimaatverandering. De wereld heeft een Europa nodig dat in staat is militaire missies in te zetten om crisisgebieden te stabiliseren: daarvoor moeten we een grondig onderzoek doen naar de Europese capaciteiten en beginnen met het opstellen van echt collectieve defensieplannen. Ja, we moeten ons gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en onze gemeenschappelijke benadering van defensie versterken, want samen, we hebben de macht en de dimensie die nodig is om de wereld te beïnvloeden en proberen deze eerlijker en meer respectvol te maken voor wettelijke regels en mensenrechten. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, 4. Een nieuw verdrag, de dimensie 17/27 en de verbreding van het publiek debat a) Een federatie van natiestaten – Een nieuw verdrag Om tot een echte en diepe economische en monetaire unie te komen, een politieke unie met een coherent buitenlands en defensiebeleid, is het van essentieel belang dat de Europese Unie zoals wij die kennen zich ontwikkelt. Laten we niet bang zijn voor woorden: we zullen moeten evolueren naar een federatie van natiestaten. Dit is wat we nodig hebben, dit is onze politieke horizon. tegen' Het is deze ambitie die ons werk de komende jaren moet sturen. Daarom roep ik vandaag op tot een federatie van natiestaten. Geen superstaat, maar een democratische federatie van natiestaten die in staat is onze gemeenschappelijke problemen op te lossen door soevereiniteit te delen op een manier die elk land en elke burger beter toerust om hun eigen lot te bepalen. Een Unie die achter de lidstaten staat, niet een Unie die tegen hen is. In het tijdperk van globalisering komt het bundelen van soevereiniteiten niet neer op een verlies maar op een machtswinst. Ik sprak met opzet over een federatie van natiestaten omdat we in deze moeilijke, pijnlijke tijden de verdediging van de natie niet alleen aan nationalisten en populisten kunnen overlaten. Ik geloof in een Europa waarvan de burgers trots zijn op hun land, maar ook trots zijn om Europeaan te zijn en trots op onze Europese waarden. En om deze federatie van natiestaten te creëren, kunnen we niet zonder een nieuw verdrag. Ik zeg dit niet lichtvaardig. We weten allemaal hoe moeilijk het is geworden om verdragen te wijzigen. Voorbereiding zal cruciaal zijn. De debatten over de amendementen op de Verdragen mogen er niet toe leiden dat we uit het oog verliezen wat er vandaag mogelijk en essentieel is, en dat we ook niet achterlopen op het schema. Het is al mogelijk om binnen het kader van de huidige verdragen een echte en diepe economische en monetaire unie tot stand te brengen, maar dit kan alleen worden afgerond door de verdragen aan te passen. Dus laten we nu beginnen, maar laten we de toekomst als horizon in de beslissingen die we vandaag nemen. We moeten ook niet beginnen met het wijzigen van de Verdragen. We moeten eerst het beleid definiëren dat we nodig hebben en de instrumenten die nodig zijn om ze uit te voeren. Alleen dan kunnen we zeggen welke tools we missen en welke oplossingen moeten worden aangenomen. Het zal dan een kwestie zijn van het leiden van een breed debat in heel Europa, dat moet plaatsvinden vóór de bijeenroeping van een conventie en een intergouvernementele conferentie: een debat met een authentiek Europese dimensie. Het tijdperk van een Europese constructie die tot stand kwam met stilzwijgende instemming van de burgers is voorbij. Europa kan het zich niet langer veroorloven technocratisch, bureaucratisch of zelfs diplomatiek te zijn. L' Europa moet steeds democratischer worden. De rol van het Europees Parlement is essentieel. Daarom kunnen de Europese verkiezingen van 2014 beslissend blijken te zijn. Tussen nu en de volgende Europese verkiezingen in 2014 zal de Commissie haar contouren voor de contouren van de toekomstige Europese Unie presenteren. En we zullen concrete ideeën presenteren om de verdragen aan te passen, binnen een tijdsbestek dat een debat mogelijk maakt. We zullen de te bereiken doelstellingen uiteenzetten, de manier waarop de instellingen de Europese Unie opener en democratischer kunnen maken, de prerogatieven en instrumenten om haar doeltreffender te maken, en het model dat moet worden gevolgd om er de Unie van de volkeren van te maken van Europa. 'Europa. Ik weet zeker dat we nodig hebben een echt debat en wat is een beter forum om onze toekomst en onze doelstellingen te bespreken dan deze verkiezingen op Europees niveau? b) De 17/27-dimensie. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is niet alleen een debat over de eurozone en haar huidige samenstelling. Als meer integratie essentieel is voor de eurozone en haar leden, moet het eenheidsmuntproject niettemin open blijven staan ​​voor alle lidstaten. Ik zeg dit heel duidelijk: we hebben geen nieuwe muren nodig in Europa die ons verdelen! Omdat de Europese Unie als geheel sterker zal zijn als zij de integriteit van haar interne markt, haar leden en haar instellingen bewaart. Niemand zal gedwongen worden aan boord te gaan en niemand zal gedwongen worden om aan de kade te blijven. Het is niet de langzaamste of de meest onwillige die het tempo bepaalt. Daarom zullen onze voorstellen gebaseerd zijn op de bestaande Unie, op haar instellingen en op de communautaire methode. Laat ik duidelijk zijn: er is één Europese Unie, één Commissie en één Europees Parlement. Als we meer democratie, meer transparantie en meer verantwoording willen, kunnen we de instellingen niet oneindig vermenigvuldigen met het risico dat de Europese Unie complexer, minder coherent en minder leesbaar wordt dan ze is, en haar handelingsvermogen belemmeren. c) De verbreding van het publieke debat Dit, dames en heren, is de omvang van de besluiten die we zullen moeten nemen. tegen' daarom ben ik van mening dat we een openhartige discussie met de Europese burgers over onze toekomst moeten hebben. Over de mogelijke gevolgen van fragmentatie, omdat ons handelen onbedoelde gevolgen kan hebben en soms ongewenste fragmentatie kan optreden. En over wat we samen kunnen bereiken, op voorwaarde dat besluitvormers niet toegeven aan nationaal lokalisme. We moeten de verkiezingen van 2014 gebruiken om alle pro-Europese krachten te mobiliseren en we mogen populisten en nationalisten hun pessimistische agenda niet laten dicteren. Ik roep iedereen op die zich met Europa identificeert om op te staan ​​en het initiatief te nemen in dit debat. Want als er een nog groter gevaar op ons wacht dan de scepsis van anti-Europeanen, dan is het wel: onverschilligheid of pessimisme van pro-Europeanen. Meneer de President, Dames en Heren, 5. Conclusie: is het realistisch? Kortom, we hebben een beslissend pact nodig om de Economische en Monetaire Unie te voltooien, gebaseerd op een politiek engagement voor een sterkere Europese Unie. Ik stel voor dat u in de volgende, zeer duidelijke volgorde handelt: Ten eerste moeten we alles doen wat in onze macht ligt om de eurozone te stabiliseren en de groei in de hele Europese Unie te versnellen. De Commissie zal alle voorstellen indienen die nodig zijn om een ​​bankenunie tot stand te brengen, in overeenstemming met de huidige bepalingen van de Verdragen. En daar zijn we vandaag al mee begonnen met de oprichting van de gemeenschappelijke toezichthoudende autoriteit. Ten tweede zullen we presenteren, dit najaar opnieuw onze blauwdruk voor een diepe en echte economische en monetaire unie, met inbegrip van haar politieke instrumenten. Ook hier zullen we al deze voorstellen indienen in overeenstemming met de huidige bepalingen van de Verdragen. En ten derde, waar het niet mogelijk zal zijn om vooruitgang te boeken in het kader van de huidige Verdragen, zullen we concrete voorstellen doen om de noodzakelijke wijzigingen in de Verdragen aan te brengen vóór de volgende Europese verkiezingen in 2014, met name elementen die bedoeld zijn om de democratie en verantwoordelijkheid te versterken . Dit is ons project: een project in fasen maar met een echte ambitie voor de toekomst en een federatie als horizon voor Europa. Veel mensen zullen dit programma te ambitieus, onrealistisch vinden. Maar ik stel je de vraag: is het realistisch om op de huidige weg door te gaan? Is het realistisch om te zien wat we vandaag in veel Europese landen zien? Is het realistisch om te zien dat belastingbetalers voor de banken betalen en vervolgens gedwongen worden hun huis aan diezelfde banken af ​​te staan ​​omdat ze hun krediet niet meer kunnen betalen? Is het realistisch om te zien dat in sommige van onze lidstaten meer dan 50% van de jongeren werkloos is? Is het realistisch om branden te willen blijven blussen en simpelweg fouten en weinig overtuigende oplossingen op te stapelen? Is het realistisch om te denken dat we het vertrouwen van de markten kunnen winnen als we zo weinig vertrouwen in elkaar hebben? Voor mij is het deze realiteit die niet realistisch is en die niet langer kan duren. Het realistische pad is het pad dat ons sterker en meer verenigd zal maken. Realisme bestaat erin onze ambitie naar het niveau van onze uitdagingen te brengen. Wij kunnen het waarmaken! Laten we onze jeugd een boodschap van hoop sturen. En als er een vooroordeel is, laat het dan een vooroordeel van hoop zijn. Laten we er trots op zijn Europeanen te zijn. Trots op onze culturele rijkdom en diversiteit. Ondanks onze huidige problemen behoren onze samenlevingen tot de meest humane en vrije ter wereld. We hoeven ons nergens voor te schamen voor onze democratie, onze sociale markteconomie en onze waarden. Door een hoog niveau van sociale cohesie te bieden, door de mensenrechten, de menselijke waardigheid en de gelijkheid van mannen en vrouwen te respecteren, en door het milieu te beschermen, behoren de Europese samenlevingen, ondanks al hun problemen, tot de meest eervolle in de geschiedenis van de mensheid. Ik denk dat trots op zijn plaats is. In onze landen gaan jonge meisjes niet naar de gevangenis omdat ze hun leiders bekritiseren in liedjes. In onze landen zijn burgers vrij en trots op deze vrijheid: ze weten wat deze vrijheid betekent. In veel van onze landen, met name de staten die het meest recent tot de Unie zijn toegetreden, wordt de ervaring van dictatuur en totalitarisme nog levendig herinnerd. Vorige generaties zijn grotere uitdagingen aangegaan. Vandaag is het aan ons om te laten zien dat we de taak aankunnen. De tijd is gekomen voor alle pro-Europeanen om de goede oude recepten uit het verleden te vergeten en de toekomst onder ogen te zien. De Europese Unie is gebouwd om de vrede te bewaren. Vandaag gaat het door de aanpassing van onze Unie aan de uitdagingen van de globalisering. Daarom hebben we een nieuwe filosofie voor Europa en een beslissend pact voor Europa nodig. Daarom moeten we ons laten leiden door de waarden die de kern vormen van de Europese Unie. Ik ben ervan overtuigd dat Europa een ziel heeft en deze ziel kan ons de kracht en de vastberadenheid geven om onze plicht te doen. U kunt rekenen op de Europese Commissie. Ik reken op u, op het Europees Parlement. Samen zullen we als communautaire instellingen bouwen aan een beter, sterker en meer verenigd Europa, een Unie van burgers voor de toekomst van Europa, maar ook voor de toekomst van de wereld. Bedankt voor het naar me luisteren. Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de vertegenwoordiger van het voorzitterschap van de Raad, Dames en heren, dames en heren, Over acht maanden zullen de kiezers in heel Europa beoordelen wat we de afgelopen vijf jaar samen hebben bereikt. Gedurende deze vijf jaar is Europa meer dan ooit aanwezig geweest in het leven van onze medeburgers. Overal op ons continent – ​​met familie, vrienden, collega’s, in publieke debatten – is ze in de discussies geweest. Vandaag wil ik terugkijken op de weg die we samen hebben afgelegd. En aan de ene moeten we nog gaan. Ik wil ook de grote ideeën uiteenzetten die naar mijn mening een echt Europees politiek debat zouden moeten voeden ter voorbereiding op de verkiezingen van volgend jaar. Dames en heren, terwijl ik tot u spreek, het is precies vijf jaar geleden dat de Amerikaanse regering de hypotheekherfinancieringsorganisaties Fannie Mae en Freddie Mac onder publiek toezicht plaatste en AIB redde, terwijl Lehman Brothers bescherming zocht onder de Amerikaanse faillissementswet. Deze gebeurtenissen liggen aan de basis van een wereldwijde financiële crisis die ontaardde in een ongekende economische crisis en vervolgens in een sociale crisis met dramatische gevolgen voor een groot aantal van onze medeburgers. Het schuldenprobleem, dat een grote bron van zorg blijft voor onze regeringen, is verergerd. De werkloosheid, vooral de jeugdwerkloosheid, is alarmerend gestegen. En huishoudelijke en zakelijke activiteiten blijven belemmerd. Maar Europa reageerde krachtig. Gedurende deze vijf jaar hebben we vastberaden gevochten. Samen hebben we de crisis doorstaan. We begrepen dat we samen moesten komen. En dat is wat we doen. Laten we terugkijken en zien wat we hebben bereikt om Europa door de crisis verenigd te houden: ik denk dat het veilig is om te zeggen dat we dit vijf jaar geleden nooit voor mogelijk hadden gehouden. We hebben een fundamentele hervorming van de financiële sector doorgevoerd om onze spaarders te beschermen. We hebben onze regeringen betere instrumenten gegeven om samen te werken, de overheidsfinanciën op te schonen en economieën te moderniseren. We hebben meer dan 700 miljard euro gemobiliseerd om de landen die het zwaarst door de crisis zijn getroffen uit de afgrond te halen, wat de grootste stabilisatie-inspanning vertegenwoordigt die ooit tussen verschillende landen is overeengekomen. Ik heb levendige herinneringen aan een ontmoeting vorig jaar met de hoofdeconomen van veel van onze grootste banken. De meesten verwachtten dat Griekenland de eurozone zou verlaten, en ze waren allemaal bang voor het uiteenvallen ervan. We bevinden ons nu in een positie om deze angsten eerlijk weg te nemen: geen enkel land heeft de eurozone verlaten of is gedwongen te verlaten. Dit jaar is de Europese Unie verder gegroeid, van 27 naar 28 lidstaten. En volgend jaar krijgt de eurozone een achttiende nieuw lid. Het belangrijkste is nu om te beslissen wat we met deze vorderingen gaan doen: gaan we ze trots claimen of juist afkeuren? Gaan we daaruit het nodige vertrouwen putten om door te gaan met wat we zijn begonnen of, integendeel, de vrucht van onze inspanningen minimaliseren? Dames en heren, ik ben net terug van de G20-top in Sint-Petersburg en kan u verzekeren: dit jaar hebben de Europeanen, in tegenstelling tot voorgaande jaren, geen lessen gekregen van hun mondiale partners over hoe ze de crisis kunnen aanpakken, maar integendeel, lof en aanmoediging. Het is niet dat de crisis achter ons ligt, want dat is niet zo. De veerkracht van de Unie zal verder op de proef worden gesteld. Maar onze actie wekt vertrouwen in ons vermogen om de crisis te boven te komen, op voorwaarde dat we niet op onze lauweren rusten. Samen gaan we de uitdagingen aan die voor ons liggen. Omdat we ze samen moeten ontmoeten. Terwijl onze planeet ingrijpende geo-economische en geopolitieke veranderingen doormaakt, ben ervan overtuigd dat we onze burgers alleen samen, als Europese Unie, kunnen bieden waar ze naar verlangen, namelijk de bescherming en bevordering van onze waarden, onze belangen en onze welvaart in het tijdperk van globalisering. Het is tijd om verder te gaan dan puur nationale kwesties en speciale belangen en Europa echt vooruit te helpen. Het debat met de nationale kiezers een echt Europese dimensie geven. Het is tijd voor iedereen die om Europa geeft, waar ze ook vandaan komen, wat hun politieke of ideologische overtuigingen ook zijn, om luid en duidelijk voor Europa te spreken. Als wij het zelf niet doen, kunnen we dat ook niet van een ander verwachten. Dames en heren, We hebben een lange weg afgelegd sinds het begin van de crisis. In mijn State of the Union-toespraak vorig jaar heb ik erop gewezen dat, ondanks onze inspanningen, de genomen maatregelen de burgers, markten of onze internationale partners nog niet hadden overtuigd. Een jaar later spreken de feiten voor zich: onze inspanningen beginnen inderdaad te overtuigen. Over het algemeen worden de renteverschillen kleiner en betalen de meest kwetsbare landen minder om te lenen. De industriële productie herstelt zich, de markten herwinnen het vertrouwen, de aandelenmarkten doen het goed, de economische vooruitzichten verbeteren gestaag en het consumentenoptimisme neemt sterk toe. We zien ook dat de landen die het meest kwetsbaar zijn voor de crisis, die nu de grootste inspanningen leveren om hun economie te hervormen, beginnen positieve resultaten te oogsten. In Spanje vertegenwoordigt de export van producten en diensten nu 33% van het BBP, een record sinds de invoering van de euro, wat getuigt van de ingrijpende hervormingen die zijn doorgevoerd en het toegenomen concurrentievermogen. Ierland heeft sinds de zomer van 2012 fondsen kunnen werven op de kapitaalmarkten, de economie zou in 2013 voor het derde achtereenvolgende jaar moeten groeien en de verwerkende industrie neemt opnieuw mensen aan. Volgens de laatste prognoses zou het saldo op de lopende rekening van Portugal, dat structureel negatief was, grotendeels in evenwicht moeten komen, terwijl de Portugese groei na vele kwartalen in het rood weer aantrekt. In slechts drie jaar tijd Griekenland heeft zijn overheidsfinanciën echt op een opmerkelijke manier opgeschoond. Het land herwint nu zijn concurrentiekracht en nadert voor het eerst in decennia een primair overschot. En Cyprus, dat iets later met zijn programma begon, voert het ook uit volgens de afgesproken voorwaarden, wat een conditio sine qua non is voor een terugkeer naar groei. Voor Europa is herstel in zicht. Uiteraard moeten we waakzaam blijven. Zoals het populaire gezegde luidt: één zwaluw maakt nog geen lente. Laten we realistisch zijn in onze analyse. Laten we niet overschatten, maar laten we ook niet onderschatten wat er is gedaan. Zelfs een goed kwartaal betekent dus niet dat de economische turbulentie achter de rug is. Maar het bewijst dat we op de goede weg zijn. Op basis van de cijfers die we hebben en de ontwikkelingen die we vandaag zien, hebben we goede redenen om vertrouwen te hebben. Dit zou ons moeten aanmoedigen om onze inspanningen niet te verslappen. We zijn het verschuldigd aan al diegenen voor wie de opleving nog niet in zicht is, aan al diegenen voor wie de waargenomen verbeteringen nog niet gunstig zijn. Dat zijn we verplicht aan onze 26 miljoen werklozen. Vooral jonge mensen, die zich tot ons wenden en ons vragen om hen hoop te geven. Want hoop en vertrouwen maken ook deel uit van de economische vergelijking. Dames en heren, als we hier vandaag zijn, is dat omdat we met de nodige resolutie hebben gehandeld om onze politieke visie en de concrete uitvoering ervan aan te passen aan de lessen die we uit de crisis hebben getrokken. En als ik 'wij' zeg, bedoel ik ook echt 'wij': het was echt een gezamenlijke inspanning. U, in deze Vergadering, hebt in elke fase een beslissende rol gespeeld en een aantal van de meest indrukwekkende wetgevende werkzaamheden ooit verricht. Persoonlijk denk ik dat de Europese burgers dit niet genoeg weten en dat uw verdiensten meer erkend moeten worden. Daarom doe ik vandaag een beroep op u: laten we blijven samenwerken om onze economieën te hervormen, groei en banen te creëren en onze institutionele architectuur aan te passen. Want alleen zo komen we ook deze fase van de crisis te boven. We hebben echter nog steeds geweldige dingen samen te doen op Europees niveau, onder de huidige zittingsperiode van het Parlement en het huidige mandaat van de Commissie. Wat we vooral kunnen en moeten doen, laten we het concreet hebben, is de bankenunie tot stand brengen. Dit is de eerste en meest urgente fase, die tot doel heeft onze economische en monetaire unie te verdiepen, zoals uiteengezet in het programma van de Commissie dat afgelopen herfst is gepresenteerd. Het wetgevingsproces voor het gemeenschappelijk toezichtsmechanisme is bijna voltooid. De volgende stap is de onafhankelijke beoordeling van de activa van banken door de ECB, voordat zij haar toezichthoudende rol uitoefent. We moeten nu dringend onze aandacht richten op het gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme. Het voorstel van de Commissie is sinds juli in behandeling en samen moeten we ervoor zorgen dat het nog tijdens deze zittingsperiode wordt aangenomen. tegen' is de manier om ervoor te zorgen dat belastingbetalers niet langer in de frontlinie staan ​​om de prijs van bankfaillissementen te betalen. Dit is de manier om vooruitgang te boeken in de richting van een dissociatie tussen bankrisico en soeverein risico. Dit is de manier om een ​​van de meest alarmerende en onaanvaardbare resultaten van de crisis te verhelpen: de toegenomen versnippering van de Europese financiële sector en kredietmarkten, zelfs een renationalisatie die zijn naam niet spreekt. Het is ook de oplossing om terug te keren naar de normale praktijken op het gebied van kredietverlening aan de economie, en in het bijzonder aan het MKB, voor zover, ondanks het accommoderende monetaire beleid, de instroom van krediet in de economie nog niet voldoende is binnen de euro Oppervlakte. Dit probleem moet vastberaden worden aangepakt. uiteindelijk, het gaat over één ding, groei, die nodig is om het meest dringende probleem van vandaag, namelijk werkloosheid, op te lossen. Het huidige werkloosheidsniveau is economisch onhoudbaar, politiek onhoudbaar en sociaal onaanvaardbaar. Dat is de reden waarom wij allemaal hier in de Commissie – en ik ben verheugd vandaag omringd te zijn door al mijn commissarissen – actief met u en met de lidstaten willen samenwerken om zoveel mogelijk van onze agenda voor groei te verwezenlijken. we mobiliseren alle instrumenten, maar laten we eerlijk zijn, ze zijn natuurlijk niet allemaal op Europees niveau, sommige op nationaal niveau. Ik zou prioriteit willen geven aan de uitvoering van besluiten met betrekking tot jeugdwerkgelegenheid en de financiering van: reële economie. We moeten het scenario van een herstel zonder banencreatie vermijden. Europa moet daarom het tempo van de structurele hervormingen opvoeren. Onze landspecifieke aanbevelingen geven aan wat de lidstaten in dit verband zouden moeten doen. Op EU-niveau, want hoewel sommige dingen op nationaal niveau kunnen worden gedaan, andere op Europees niveau, moet de nadruk liggen op wat het belangrijkst is voor de reële economie: voordat het potentieel van de interne markt volledig wordt benut. Onze interne markt voor goederen werkt goed en we zien de economische voordelen van dit systeem. We moeten dezelfde formule toepassen op andere sectoren: mobiliteit, communicatie, energie, financiën en e-commerce, en niet te vergeten noem er maar een paar. We moeten de barrières wegnemen die de activiteit van dynamische bedrijven en individuen belemmeren. We moeten de interconnectie in Europa voltooien. Ik kondig aan dat we vandaag formeel een voorstel zullen aannemen dat een impuls geeft aan de totstandkoming van een interne telecommunicatiemarkt. De burgers weten dat Europa de roamingkosten aanzienlijk heeft verlaagd. Ons voorstel zal de garanties versterken, de prijzen voor consumenten verder verlagen en nieuwe mogelijkheden openen voor bedrijven. We weten dat de handel in de toekomst steeds meer digitaal zal gaan. Is het niet paradoxaal dat we een interne markt voor goederen hebben, maar als het gaat om de digitale markt, we 28 nationale markten hebben? Hoe kunnen we alle mogelijkheden van de digitale economie benutten als we deze interne markt niet voltooien? Dezelfde logica geldt voor de bredere digitale strategie, die tot doel heeft echte problemen op te lossen en het dagelijks leven van mensen te verbeteren. De kracht van Europa's toekomstige industriële basis zal afhangen van hoe mensen en bedrijven met elkaar verbonden zijn. En door de digitale agenda op de juiste manier te combineren met de bescherming van data en privacy, zal ons Europese model het vertrouwen van de burger versterken. Wat betreft zowel interne als externe ontwikkelingen, is de goedkeuring van de voorgestelde wetgeving inzake gegevensbescherming van cruciaal belang voor de Europese Commissie. De interne markt is een essentiële hefboom voor concurrentievermogen en werkgelegenheid. Door alle resterende voorstellen in het kader van de Single Market Act I en II aan te nemen en de Connecting Europe Facility in de komende maanden uit te voeren, leggen we de basis voor welvaart voor de komende jaren. We passen ons ook aan een dynamische transformatie op wereldschaal aan en daarom moeten we deze innovatieve dynamiek op Europese schaal aanmoedigen. Daarom moeten we ook meer investeren in innovatie, technologie en de rol van de wetenschap. Ik heb een enorm vertrouwen in de wetenschap, in het vermogen van de menselijke geest en in de creativiteit van de samenleving om haar problemen op te lossen. De wereld verandert. En ik geloof dat er in de toekomst, zowel in Europa als in de rest van de wereld, een groot aantal oplossingen zal komen uit nieuw wetenschappelijk onderzoek en nieuwe technologieën. En ik wil dat Europa een voortrekkersrol speelt bij deze wereldwijde inspanningen. Daarom hebben wij, het Parlement en de Commissie, van Horizon 2020 een prioriteit gemaakt in de discussies over de EU-begroting. Daarom gebruiken we de EU-begroting om te investeren in vaardigheden, onderwijs en beroepsopleiding, om zo een pool van talent te stimuleren en te ondersteunen. Daarom hebben we gepleit voor Erasmus Plus. En daarom formuleren we in de loop van het najaar nieuwe voorstellen voor een industriebeleid aangepast aan de 21ste eeuw. tegen' is de reden waarom we ons mobiliseren ten gunste van het MKB, omdat we ervan overtuigd zijn dat een solide industrieel weefsel essentieel is voor een sterke Europese economie. En terwijl we de klimaatverandering aanpakken, hebben onze doelstellingen voor 2020 onze economie op het pad gezet van groene groei en efficiënt gebruik van hulpbronnen, kostenverlagingen en banencreatie. Tegen het einde van het jaar zullen we concrete voorstellen indienen voor ons energie- en klimaatkader voor 2030. En we zullen de internationale strategie blijven definiëren door tegen 2015 in samenwerking met onze partners de inhoud van een mondiaal klimaatakkoord vast te leggen, dat volledig en juridisch bindend zal zijn. L' Europa kan niet alleen alle inspanningen leveren om de klimaatverandering tegen te gaan. echt wijwe hebben ook anderen nodig. Tegelijkertijd zullen we ons werk voortzetten met betrekking tot de impact van energieprijzen op het concurrentievermogen en de sociale cohesie. Al deze groeifactoren maken deel uit van onze “Europa 2020”-strategie. De volledige en snelle implementatie ervan is urgenter dan ooit. In sommige gevallen moeten we zelfs verder gaan dan de agenda van 2020. Dat betekent dat we ook ons ​​actieve en stevige handelsbeleid moeten voortzetten. Het gaat erom dichter bij groeiende markten in derde landen te komen en onze plaats in de wereldwijde toeleveringsketen veilig te stellen. In tegenstelling tot de perceptie van de meerderheid van onze medeburgers, die denken dat we verliezers zijn in de globalisering, hebben we een groot handelsoverschot van meer dan 300 miljard euro per jaar, en dat blijft groeien, voor goederen en diensten en landbouwproducten. We moeten profiteren van dit voordeel, dat ook in de komende maanden onze volle aandacht zal vragen, met name in het kader van het Transatlantic Trade and Investment Partnership met de Verenigde Staten en de onderhandelingen met Canada en Japan. Last but not least moeten we onze inspanningen verdubbelen om het meerjarig financieel kader, de Europese begroting, uit te voeren. De EU-begroting is de meest concrete hefboom die we hebben om investeringen te stimuleren. In sommige van onze regio's is de begroting van de Europese Unie het enige middel om overheidsinvesteringen te verkrijgen, omdat de financieringsbronnen op nationaal niveau niet bestaan. Zowel het Europees Parlement als de Commissie wilden meer middelen. Hier hebben we samen voor gevochten. Maar zelfs zoals het er nu uitziet, is de EU-begroting voor een enkel jaar meer geld (tegen de huidige prijzen) dan het hele Marshallplan destijds! Laten we er nu voor zorgen dat de programma's op 1 januari 2014 van start kunnen gaan, dat de resultaten ter plaatse zichtbaar zijn en dat we de mogelijkheden benutten die innovatieve financiering biedt, of het nu gaat om de instrumenten die we al hebben ingevoerd, van de EIB of obligatieleningen voor de financiering van projecten. We moeten de toezegging die we in juli hebben gedaan waarmaken. Wat de Commissie betreft, we komen er wel. Zo presenteren we deze maand weer de tweede gewijzigde begroting voor 2013. Er is geen tijd te verliezen; Ik waarschuw je dan ook voor uitstelgedrag. Ik dring er met name bij de lidstaten op aan het proces niet te vertragen. Ik kan dit punt niet genoeg benadrukken: toespraken en beloften zullen niet genoeg zijn om de burgers te overtuigen; alleen een reeks concrete gemeenschappelijke prestaties zal dit bereiken. We moeten de vele gebieden laten zien waarop Europa de problemen van de burgers heeft opgelost. Europa is niet de oorzaak van de problemen, Europa is een deel van de oplossing. In de brief van vandaag aan de voorzitter van het Europees Parlement, die u ook hebt ontvangen, ga ik nader in op wat er nog moet gebeuren. Ik doe Ik zal hier niet in details treden over het programma voor volgend jaar. Mijn punt vandaag is duidelijk: er is nog veel te bereiken vóór de verkiezingen. Dit is niet het moment om de handdoek in de ring te gooien, maar om de mouwen op te stropen! Dames en heren, geen van deze prestaties is gemakkelijk. We leven in moeilijke tijden en de Unie staat voor een echte stresstest. De weg naar permanente en diepgaande hervormingen is even zwaar als onvermijdelijk. Vergis je niet: we zullen niet in staat zijn terug te keren naar de situatie die we kenden. Sommigen denken dat als de crisis eenmaal voorbij is, alles terug zal gaan naar de goede oude tijd. Ze hebben het mis. Deze crisis is anders. Dit is geen cyclische crisis, maar een structurele crisis. We zullen niet terugkeren naar het normale zoals we het eerder kenden. We moeten een nieuw normaal uitvinden. We bevinden ons op een keerpunt in de geschiedenis. We moeten het begrijpen, niet alleen zeggen. Maar we moeten hier alle consequenties uit trekken, ook voor onze gemoedstoestand en onze reactie op problemen. We zien aan de eerste resultaten dat dit mogelijk is. En we weten allemaal uit ervaring dat dit nodig is. Zoals de zaken er nu voorstaan, met het broze herstel, is het grootste neerwaartse risico dat ik zie politiek van aard: een gebrek aan stabiliteit en een gebrek aan vastberadenheid. In de afgelopen jaren hebben we gezien dat alles wat twijfel doet rijzen over de inzet van regeringen voor hervormingen, onmiddellijk wordt gesanctioneerd. Anderzijds hebben sterke en overtuigende beslissingen een belangrijk en onmiddellijk effect. In dit stadium van de crisis is het de rol van regeringen om de veiligheid en voorspelbaarheid te bieden die markten nog steeds missen. U kent ongetwijfeld Justus Lipsius, die zijn naam gaf aan het Raadsgebouw in Brussel. Hij was een zeer invloedrijke humanist van de 16e eeuw, auteur van een belangrijk werk getiteld Traite de la constantheid. "Consistentie", schreef hij, "is de onwankelbare kracht van een oprechte geest die zich niet laat verheffen of depressief maken door externe of toevallige dingen." Alleen een “vastheid gevestigd in de geest”, zei hij, “door oordeel en de juiste rede” kan je helpen in deze verontrustende en verwarrende tijden. Ik hoop dat we in de moeilijke tijden die we doormaken, allemaal zullen weten, met inbegrip van de vertegenwoordigers van de regeringen die in Juste Lispe bijeenkomen, om deze vastberadenheid en dit doorzettingsvermogen te tonen wanneer het nodig is om de genomen beslissingen uit te voeren. Een van de uitdagingen die we moeten aangaan, is om consistent te zijn: het is niet alleen een kwestie van beslissingen nemen, het is ook noodzakelijk om ze ter plaatse te kunnen uitvoeren. Dames en heren, Het is niet meer dan normaal dat onze inspanningen om de economische crisis te boven te komen de afgelopen jaren al het andere hebben overschaduwd. Maar ons idee van Europa moet veel verder gaan dan de economie. We zijn veel meer dan een markt. Het Europese ideaal raakt de fundamenten van de Europese samenleving. Het gaat over waarden, en ik onderstreep deze term: waarden. Dit ideaal is gebaseerd op een diepe gehechtheid aan politieke, sociale en economische normen, geworteld in onze sociale markteconomie. In de wereld van vandaag is actie op EU-niveau essentieel om deze normen en waarden te beschermen en de rechten van burgers te bevorderen, of het nu gaat om consumentenbescherming of werknemersrechten, vrouwenrechten of respect voor minderheden, milieunormen of gegevensbescherming en privacy. Of het nu is om onze belangen in de internationale handel te verdedigen, onze energievoorziening veilig te stellen of om het gevoel van rechtvaardigheid onder de bevolking te herstellen door belastingontduiking en belastingontduiking tegen te gaan: het is slechts 'doen als' Unie dat we ons deel van de verantwoordelijkheid op het wereldtoneel zullen nemen. Of het nu gaat om een ​​maximaal effect van de humanitaire en ontwikkelingshulp die we aan ontwikkelingslanden bieden, het beheren van onze gemeenschappelijke buitengrenzen of het opzetten van een krachtig veiligheids- en defensiebeleid in Europa: alleen door onze integratie te verdiepen, kunnen we deze doelen echt bereiken. Er is geen schaduw van twijfel. Onze interne consistentie en ons gewicht op het internationale toneel zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Onze economische aantrekkelijkheid en de politieke dynamiek die ons drijft, zijn fundamenteel met elkaar verbonden. Wie zou serieus kunnen denken dat, als de euro was ingestort, wij of onze lidstaten enige geloofwaardigheid op het internationale toneel zouden hebben behouden? Laten we niet vergeten hoe de uitbreiding de diepe wonden van onze geschiedenis heeft genezen en een democratie heeft gevestigd waar niemand dat voor mogelijk had gehouden. Of hoe het nabuurschapsbeleid het beste middel was en blijft om veiligheid en welvaart te waarborgen in regio's die van vitaal belang zijn voor Europa. Waar zouden we vandaag zijn zonder dit alles? Tegenwoordig zoeken landen als Oekraïne meer dan ooit naar nauwere banden met de Europese Unie, aangetrokken door ons economische en sociale model. We kunnen ze niet de rug toekeren. We kunnen geen pogingen accepteren om de soevereine keuzes van deze landen te beperken. Ieders vrije wil en instemming moet worden gerespecteerd. Dit zijn ook de beginselen die de basis vormen van ons Oostelijk Partnerschap, dat we op onze top in Vilnius verder willen uitdragen. Laten we niet vergeten hoeveel Europa de afgelopen eeuw heeft geleden onder zijn oorlogen en hoe Europese integratie het juiste antwoord is geweest. Volgend jaar is het honderd jaar geleden dat de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Een oorlog die, van Sarajevo tot de vlakten van de Somme, ons continent verscheurde. Neem vrede nooit als vanzelfsprekend aan! Laten we niet vergeten dat het dankzij Europa is dat de vijanden van gisteren aan dezelfde tafel zitten en vandaag samenwerken. Het is alleen omdat ze hebben een Europees perspectief gekregen dat zelfs Servië en Kosovo nu een akkoord hebben bereikt, bemiddeld door de Unie. De Nobelprijs voor de Vrede die we vorig jaar ontvingen, herinnerde ons aan deze historische prestatie: Europa is een vredesproject. Daar zouden we ons zelf meer van bewust moeten zijn. Soms denk ik dat we niet bang moeten zijn om trots te zijn. Niet arrogant. Maar trotser. We moeten naar de toekomst kijken, maar met de wijsheid die we in het verleden hebben opgedaan. Laat de dingen duidelijk zijn voor al diegenen die zich verheugen in de moeilijkheden van Europa en onze integratie willen ontrafelen en terug willen keren naar isolement: onze medeburgers willen en verdienen geen terugkeer naar het Europa van 'vóór de integratie, op het moment dat Europa van verdeeldheid, naar Europa van oorlog, naar Europa van loopgraven. Nooit in zijn geschiedenis heeft ons continent zo'n lange periode van vrede gekend als sinds de oprichting van de Europese Gemeenschap. Het is onze plicht om het te behouden en te consolideren. Dames en heren, Juist op basis van onze waarden proberen we een oplossing te vinden voor de ondraaglijke situatie in Syrië, die de afgelopen maanden het geweten van de wereld op de proef heeft gesteld. De Europese Unie heeft een voortrekkersrol gespeeld op het gebied van internationale humanitaire hulp en heeft bijna 1,5 miljard euro gemobiliseerd, waarvan 850 miljoen euro rechtstreeks uit de EU-begroting. De Commissie zal alles doen wat in haar vermogen ligt om het Syrische volk en de Syrische vluchtelingen in de buurlanden te helpen. We zijn onlangs getuige geweest van gebeurtenissen waarvan we dachten dat ze tot een lang vervlogen tijd behoorden. Het gebruik van chemische wapens is een verachtelijke daad die vraagt ​​om de krachtigste veroordeling en een krachtig antwoord. De internationale gemeenschap, verenigd in de Verenigde Naties, draagt ​​de collectieve verantwoordelijkheid om deze daden te sanctioneren en een einde te maken aan dit conflict. Het voorstel om het chemische arsenaal van Syrië te ontmantelen is een veelbelovende ontwikkeling. Het Syrische regime moet nu zijn bereidheid tonen om deze ontmanteling onverwijld door te voeren. In Europa geloven we dat uiteindelijk alleen een politieke oplossing een goede kans zal bieden op het veiligstellen van de duurzame vrede die het Syrische volk verdient. Dames en heren, sommigen zeggen dat een zwakker Europa zou hun land sterker maken, dat Europa een last is; dat ze beter af zouden zijn zonder haar. Tegen hen zeg ik botweg: we hebben allemaal een verenigd, sterk en open Europa nodig. Het voortdurende debat in heel Europa komt uiteindelijk neer op de volgende vraag: willen we Europa beter maken of opgeven? Mijn antwoord is duidelijk: laten we meedoen! Als je Europa niet leuk vindt zoals het is, verbeter het dan! Vind manieren om het in binnen- en buitenland sterker te maken, en ik zal je beste ondersteuning zijn. Vind manieren om diversiteit te garanderen zonder discriminatie te creëren, en ik zal altijd aan uw kant staan. Maar keer je niet af van Europa! Ik erken het: zoals elke menselijke onderneming is de Europese Unie niet perfect. Bijvoorbeeld, de controverses over de taakverdeling tussen het nationale en het Europese niveau zullen nooit definitief worden opgelost. Ik hecht veel belang aan subsidiariteit. Voor mij is subsidiariteit geen technisch concept. Het is een fundamenteel democratisch principe. Een steeds hechter verbond tussen de Europese burgers vereist dat besluiten zo transparant mogelijk worden genomen en op het niveau dat het dichtst bij de mensen staat. Niet alle problemen moeten op Europees niveau worden opgelost. Europa moet zich richten op gebieden waar het maximale toegevoegde waarde kan bieden. Wanneer dit niet het geval is, dient zij niet in te grijpen. De Europese Unie moet zeer zichtbaar zijn op de belangrijkste kwesties, discreter op de minder belangrijke kwesties; tegen' is iets dat we in het verleden misschien wel eens over het hoofd hebben gezien. De EU moet laten zien dat ze het vermogen heeft om zowel positieve als negatieve prioriteiten te stellen. Zoals elke regering moeten we bijzondere aandacht besteden aan de kwaliteit en kwantiteit van de regels die we aannemen, omdat, om Montesquieu te citeren, "nutteloze wetten de noodzakelijke wetten verzwakken". Maar er zijn, dames en heren, gebieden van groot belang waar Europa meer geïntegreerd en meer verenigd moet zijn. Waar alleen een sterk Europa resultaten kan opleveren. Ik ben ervan overtuigd dat politieke unie onze koers moet zijn, zoals ik u een jaar geleden in dit Parlement heb benadrukt. Dit is niet alleen het verzoek van een gepassioneerd Europeaan. tegen' is de essentiële weg vooruit om de geboekte vooruitgang te consolideren en de toekomst veilig te stellen. Want uiteindelijk hangt de degelijkheid van ons beleid, en in het bijzonder van de Economische en Monetaire Unie, af van de geloofwaardigheid van de politieke en institutionele structuur waarop het berust. Daarom heeft de Commissie in haar gedetailleerd project voor een echte en diepe economische en monetaire unie niet alleen de economische en monetaire kenmerken van dit project gepresenteerd, maar ook de vereisten, mogelijkheden en beperkingen van een verdieping van onze middellange en lange termijn institutioneel kader. De Commissie zal zich blijven inspannen om haar gedetailleerde plan stap voor stap, stap voor stap uit te voeren. En ik bevestig, zoals ik vorig jaar aankondigde, dat we de... voornemen om vóór de Europese verkiezingen nieuwe ideeën te presenteren over de toekomst van de Unie en over de beste manier om de communautaire methode en aanpak op lange termijn te consolideren. Deze ideeën kunnen dus onderwerp zijn van een echt Europees debat. We zullen de principes en oriëntaties definiëren die nodig zijn voor een echte politieke unie. Dames en heren, we kunnen de huidige uitdagingen alleen het hoofd bieden door de consensus over de fundamentele doelstellingen te versterken. Politiek gezien mogen we ons niet laten verdelen door de verschillen tussen de landen van de eurozone en de landen die er geen deel van uitmaken, tussen die van het centrum en die van de periferie, tussen die van het noorden en die van het zuiden , of tussen die van het oosten en die van het westen. L' De Europese Unie moet een project blijven voor al haar leden, een gemeenschap van gelijkwaardige leden. Economisch heeft Europa altijd bijgedragen aan het verkleinen van de kloof tussen landen, regio's en volkeren. En dit moet doorgaan. Wij kunnen het werk van de lidstaten niet voor hen doen. Deze verantwoordelijkheid blijft bij hen. Maar we kunnen en moeten het aanvullen met Europese verantwoordelijkheid en solidariteit. Daarom zal het versterken van de sociale dimensie, met de hulp van onze sociale partners, de komende maanden een prioriteit zijn. Op 2 oktober zal de Commissie haar mededeling over de sociale dimensie van de Economische en Monetaire Unie presenteren. Solidariteit is een van de elementen die Europa zijn volle betekenis geven en waar we trots op mogen zijn. Zijn waarden beschermen zoals de rechtsstaat, is altijd de bestaansreden van de Europese Unie geweest, van het begin tot de laatste fase van de uitbreiding. In de State of the Union-toespraak van vorig jaar, op een moment dat de rechtsstaat in onze eigen lidstaten werd uitgedaagd, heb ik de noodzaak benadrukt om een ​​middenweg te vinden tussen enerzijds politieke overtuiging en gerichte inbreukprocedures, en , aan de andere kant, wat ik de "nucleaire" optie genoemd in artikel 7 van het Verdrag heb genoemd, namelijk de opschorting van de rechten van een lidstaat. De ervaring heeft het nut van de Commissie in haar rol van onafhankelijke en onpartijdige arbiter bevestigd. We moeten deze ervaring consolideren door een meer algemeen kader aan te nemen, gebaseerd op het beginsel van gelijkheid tussen de lidstaten, en dat volgens vooraf bepaalde criteria alleen zou worden geactiveerd in situaties waarin een ernstige en systemische dreiging boven de rechtsstaat hangt. De Commissie zal een mededeling over dit onderwerp indienen. Ik denk dat dit een essentieel debat is voor onze visie op Europa. Nationale soevereiniteit en democratie zullen niet worden aangetast voor de zaak. Maar we hebben echt een robuust Europees mechanisme nodig dat de grenzen verlegt wanneer gemeenschappelijke fundamentele beginselen op het spel staan.Er zijn niet-onderhandelbare waarden die de Unie en haar lidstaten altijd moeten verdedigen en altijd zullen verdedigen. Dames en heren, De polarisatie die de crisis teweeg heeft gebracht, vormt een bedreiging voor ons allemaal en voor het Europese project. Wij, de legitieme politieke vertegenwoordigers van de Europese Unie, kunnen de trend keren. U, de rechtstreeks gekozen democratische vertegenwoordigers van Europa, zult in de voorhoede van het politieke debat staan. Mijn vraag is: welk beeld van Europa zal de kiezers krijgen? De oprechte versie, of de karikaturale versie? Mythes of feiten? De eerlijke en redelijke versie, of de extreme en populistische versie? Het verschil is aanzienlijk. Ik weet dat er mensen zullen zijn die zullen zeggen dat Europa verantwoordelijk is voor de crisis en de ontberingen die het heeft veroorzaakt. Maar we mogen niet vergeten dat het niet Europa is dat aan de oorsprong ligt van deze crisis: dit werd veroorzaakt door het wanbeheer van de overheidsfinanciën door nationale overheden en door onverantwoordelijk gedrag op de financiële markten. We kunnen uitleggen hoe Europa heeft gewerkt om de crisis op te lossen. Wat zouden we hebben verloren als we er niet in waren geslaagd de eengemaakte markt, die bedreigd werd, en de gemeenschappelijke munt, waarvan sommigen het einde voorspelden, in stand te houden. Of als we de herstelinspanningen en werkgelegenheidsinitiatieven niet hadden gecoördineerd. Sommigen zullen zeggen dat Europa regeringen dwingt te bezuinigen. We kunnen de kiezers er echter aan herinneren dat de staatsschulden vóór de crisis al aanzienlijk waren gedaald, niet vanwege Europa, maar ondanks dat. We kunnen hieraan toevoegen dat als we onze inspanningen nu versoepelen, het zullen de meest kwetsbare mensen in onze samenlevingen zijn, evenals onze kinderen, die uiteindelijk de prijs zullen betalen. De waarheid is dat zowel de landen van de eurozone als de landen buiten de eurozone, de Europese landen en de rest van de wereld zich inspannen om de zware last op hun overheidsfinanciën te verlichten. Sommigen zullen campagne voeren en zeggen dat we te veel geld hebben gegeven aan kwetsbare landen. Sommigen zullen campagne voeren en zeggen dat we ze te weinig hebben gegeven. Ieder van ons zal echter kunnen uitleggen wat we hebben gedaan en waarom we het hebben gedaan: er is een direct verband tussen het lenen van het ene land en de banken van een ander, tussen de investeringen van het ene land en de bedrijven van een ander, tussen de arbeiders van het ene land en de bedrijven van het andere. Door deze onderlinge afhankelijkheid zijn alleen Europese oplossingen effectief. Mijn punt is als volgt: als we in hetzelfde schuitje zitten, kunnen we niet zeggen: “de boot zinkt op jouw kant”. We zaten in hetzelfde schuitje toen de situatie gunstig was, en we zijn er nog steeds nu het moeilijk is. Sommigen zullen misschien campagne voeren door te zeggen dat Europa te veel macht heeft overgenomen. Anderen zullen beweren dat Europa altijd too little, too late doet. Het is interessant op te merken dat het soms dezelfde mensen zijn die zeggen dat Europa niet genoeg doet en weigeren om het de nodige middelen te geven. Maar we kunnen uitleggen dat Europa zijn taken en bevoegdheden heeft gekregen van de lidstaten. De Europese Unie is geen vreemde mogendheid. Het vloeit voort uit democratische besluiten van de Europese instellingen en de lidstaten. We moeten echter erkennen dat Europa op sommige gebieden nog steeds niet de macht heeft om te doen wat er van haar wordt gevraagd. Veel mensen die mislukkingen graag aan Europa en successen aan nationale staten toeschrijven, vergeten dit maar al te gemakkelijk. Uiteindelijk is wat we hebben, net als wat we niet hebben, het product van democratische besluitvorming. En ik denk dat we de burgers daaraan moeten herinneren. Dames en heren, mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik durf te geloven dat het Europees Parlement deze uitdaging zal aangaan met al het idealisme dat het drijft, en met zoveel realisme en vastberadenheid als de huidige omstandigheden vereisen. De argumenten zijn bekend. De feiten zijn bekend. De agenda is opgesteld. Over 8 maanden beslissen de kiezers. Vandaag is het aan ons om te pleiten voor Europa. Dit kunnen we doen door de komende acht maanden zoveel mogelijk stappen te zetten. We hebben nog veel te doen. We moeten met name de Europese begroting aannemen en uitvoeren, het meerjarig financieel kader, dat cruciaal is voor investeringen in alle regio's van Europa. Dit is essentieel om de eerste van onze prioriteiten aan te pakken: de bestrijding van de werkloosheid, en in het bijzonder de jeugdwerkloosheid. We moeten ook de bankenunie bevorderen en implementeren. Dit is essentieel om het probleem van de financiering van bedrijven en kmo's op te lossen. Dit zijn onze duidelijke prioriteiten: banen en groei. Ons werk is niet af. Hij gaat een beslissende fase in. Dames en heren, bij de verkiezingen staat niet alleen het Europees Parlement op het spel. De Commissie ook niet. De Raad ook niet. Noch deze of gene persoonlijkheid. Het is Europa zelf dat centraal zal staan ​​bij deze verkiezingen. Samen zullen we geoordeeld worden. Laten we daarom samenwerken voor Europa. Met passie en vastberadenheid. Laten we niet vergeten: 100 jaar geleden liet Europa zich meeslepen in de afgrond van de oorlog van 1914. Volgend jaar, in 2014, hoop ik dat het meer verenigd, sterker en opener uit de crisis zal komen. Dank u voor uw aandacht. Voorzitter van de Europese Commissie Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, leden van het Europees Parlement, vandaag is het de eerste keer dat ik, in het kader van mijn mandaat als voorzitter van de Europese Commissie, de eer heb deze vergadering toe te spreken over de toestand van de Europese Unie. Ik zou u daarom willen herinneren aan het politieke belang van dit zeer bijzondere institutionele moment. Het adres van de Staat van de Unie is uitdrukkelijk voorzien in het kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Europese Commissie. Deze overeenkomst bepaalt dat "[elk] jaar tijdens de eerste vergaderperiode in september een debat plaatsvindt over de toestand van de Unie, waarbij de voorzitter van de Commissie een toespraak houdt waarin hij de balans van het lopende jaar en schetst de prioriteiten voor de komende jaren. Hiertoe, tegelijkertijd zal de voorzitter van de Commissie het Parlement schriftelijk de belangrijkste elementen voor de voorbereiding van het werkprogramma van de Commissie voor het volgende jaar specificeren. De toespraak over de Staat van de Unie vereist daarom dat de voorzitter van de Commissie de balans opmaakt van de huidige situatie in onze Europese Unie en de prioriteiten voor de toekomstige werkzaamheden vaststelt. Het lanceert ook het interinstitutionele proces dat leidt tot het nieuwe werkprogramma van de Commissie voor volgend jaar. Samen met Frans Timmermans, mijn eerste vicevoorzitter, heb ik vanmorgen een brief gestuurd naar de voorzitters van de twee takken van de Europese wetgevende macht, naar voorzitter Martin Schulz en naar de Luxemburgse premier Xavier Bettel, die momenteel het roulerend voorzitterschap bekleedt van de Raad. In deze brief worden in detail de vele maatregelen uiteengezet die de Commissie van plan is te nemen, al dan niet wettelijk, tegen eind 2016. We stellen een ambitieus, gericht en omvangrijk wetgevingsprogramma voor waarvoor de Commissie, het Parlement en de Raad nauw en effectief moeten samenwerken. Ik zal nu niet ingaan op de details van ons wetgevingsprogramma. Over dit onderwerp zullen we de komende weken een gestructureerde dialoog voeren met het Parlement en de Raad. Maar ik denk dat het vandaag niet het moment is om daarover te praten. Ik ben de eerste voorzitter van de Commissie wiens benoeming en verkiezing rechtstreeks voortvloeiden uit de uitslag van de verkiezingen voor het Europees Parlement in mei 2014. Na campagne te hebben gevoerd als hoofdkandidaat voor deze verkiezingen, Ik had de mogelijkheid om een ​​meer politieke president te worden. Deze politieke rol is vastgelegd in de Verdragen, op grond waarvan de lidstaten van de Commissie de behartiger van het algemeen belang van de Unie hebben gemaakt. Maar de crisisjaren hebben dit begrip van de rol van de Commissie ondermijnd. Daarom heb ik afgelopen september voor deze vergadering verklaard dat ik voorzitter wil worden van een politieke commissie. Een zeer politieke commissie. Ik zei dat niet omdat ik vind dat we alles kunnen en moeten politiseren. Ik zei dit omdat ik ervan overtuigd ben dat de enorme uitdagingen waarmee Europa momenteel wordt geconfronteerd - zowel intern als extern - ons geen andere keuze laten dan ze vanuit een zeer politiek perspectief aan te pakken, op een zeer politieke manier en rekening houdend met de politieke gevolgen van onze beslissingen. De recente gebeurtenissen hebben de dringende noodzaak van een dergelijke politieke benadering in de Europese Unie bevestigd. Dit is niet het moment om de gebruikelijke recepten te gebruiken. Dit is niet het moment om lijstjes af te vinken of te checken of dit of gene sectorale initiatief zijn plaats heeft gevonden in de State of the Union-toespraak. Dit is niet het moment om te tellen hoe vaak de woorden "sociaal", "economisch" of "duurzaam" in deze toespraak voorkomen. Nu is het tijd voor eerlijkheid. Dit is het moment om openhartig te spreken over de grote problemen van de Europese Unie. Omdat het niet goed gaat met onze Europese Unie. Er is niet genoeg Europa in deze Unie. En er is niet genoeg Unie in deze Unie. Daar moeten we verandering in brengen, en nu is het moment. De vluchtelingencrisis: de noodzaak om als een Unie op te treden Wat de werk- of wetgevingsprogramma's ook zeggen, de absolute prioriteit van vandaag is en moet zijn om op de vluchtelingencrisis te reageren. Sinds het begin van het jaar hebben bijna 500.000 mensen Europa bereikt. De meesten van hen zijn op de vlucht voor de oorlog in Syrië, de terreur van de Islamitische Staat in Libië of de dictatuur in Eritrea. De meest getroffen lidstaten zijn Griekenland, met meer dan 213.000 vluchtelingen, Hongarije met meer dan 145.000 en Italië met meer dan 115.000. Deze cijfers zijn indrukwekkend. Voor sommigen zijn ze eng. Maar het is nu niet het moment om de angst te laten spreken. Het is tijd voor gedurfde actie, vastberaden en gecoördineerd optreden van de Europese Unie, haar instellingen en al haar lidstaten. Het is in de eerste plaats een kwestie van menselijkheid en menselijke waardigheid. Voor Europa is het ook een kwestie van gerechtigheid in het licht van de geschiedenis. Wij Europeanen moeten niet vergeten dat Europa een continent is waar bijna iedereen ooit een vluchteling was. Onze gemeenschappelijke geschiedenis wordt gekenmerkt door die miljoenen Europeanen die gevlucht zijn voor religieuze of politieke vervolging, oorlog, dictatuur of onderdrukking. De Hugenoten die in de 17e eeuw Frankrijk ontvluchtten. De Joden, Sinti, Roma en vele anderen die Duitsland ontvluchtten in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw om de nazi-gruwel te ontvluchten. Spaanse Republikeinen die eind jaren dertig vluchtten om hun toevlucht te zoeken in kampen in Zuid-Frankrijk, na hun nederlaag in de burgeroorlog. Hongaarse revolutionairen die na hun opstand tegen het communistische bewind naar Oostenrijk vluchtten, werden in 1956 verpletterd door Sovjettanks. Tsjechische en Slowaakse burgers die asiel zochten in andere Europese landen na het optreden van Praag in 1968. De honderden, de duizenden mensen die gedwongen werden te verlaten hun huizen na de oorlogen in voormalig Joegoslavië. Zijn we vergeten waarom er meer mensen met de naam McDonald's in de Verenigde Staten wonen dan in Schotland? Waarom wonen er meer O'Neills en Murphys in de VS dan in Ierland? Zijn we vergeten dat 20 miljoen mensen van Poolse afkomst buiten Polen wonen, vanwege de politieke en economische emigratiebewegingen veroorzaakt door de talrijke grensverschuivingen, gedwongen uitzettingen en hervestigingen die de vaak pijnlijke geschiedenis van Polen hebben getekend? Zijn we echt vergeten dat na de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog 60 miljoen mensen vluchtelingen waren in Europa? Dat na deze verschrikkelijke ervaring in Europa, een wereldwijd systeem van bescherming, de Geneefse Conventie van 1951 betreffende de Status van Vluchtelingen, in het leven werd geroepen om onderdak te bieden aan degenen in Europa die over muren moesten springen om te ontsnappen aan oorlogen en totalitaire onderdrukking? Wij Europeanen moeten weten, en nooit vergeten, waarom het zo belangrijk is vluchtelingen op te vangen en dit grondrecht te respecteren is het asielrecht. Ik heb in het verleden gezegd dat we te zelden trots zijn op ons Europese erfgoed en op ons Europese project. Ondanks onze kwetsbaarheid, ondanks wat we als onze zwakheden beschouwen, is het Europa dat tegenwoordig wordt gezien als een toevluchts- en asielland. Het is Europa dat vandaag, in de ogen van de vrouwen en mannen van het Midden-Oosten en Afrika, staat voor hoop, een haven van stabiliteit. We moeten er trots op zijn, niet bang voor. Het Europa van vandaag is, ondanks alle verschillen tussen de lidstaten, verreweg het meest welvarende en stabiele continent ter wereld. We hebben de middelen om diegenen te helpen die op de vlucht zijn voor oorlog, terreur en onderdrukking. Ik weet het, velen zouden me willen vertellen dat dit allemaal goed is, maar dat Europa niet iedereen kan huisvesten. Het is waar dat Europa niet alle ellende van de wereld kan opvangen. Maar laten we eerlijk zijn en de zaken in perspectief plaatsen. Zeker is dat Europa momenteel een grote en ongekende toestroom van vluchtelingen meemaakt. Maar ze vertegenwoordigen nooit meer dan 0,11% van de totale EU-bevolking. In Libanon vertegenwoordigen vluchtelingen 25% van de bevolking. En dat in een land waar de mensen vijf keer minder rijk zijn dan in de Europese Unie. We moeten ook duidelijke en eerlijke taal spreken tegen onze burgers, die zich vaak zorgen maken: zolang de oorlog in Syrië duurt en de terreur heerst in Libië, kan de vluchtelingencrisis zichzelf niet oplossen. We kunnen muren bouwen, we kunnen hekken plaatsen. Maar stel je eens voor dat jij het was die jezelf in deze situatie bevond, je kind in je armen en je hele dagelijkse wereld instortte. Er is geen prijs die u niet zou betalen, geen muur, zee of grens die u niet zou oversteken om te ontsnappen aan oorlog of de barbaarsheid van de zogenaamde "Islamitische Staat". Het is daarom de hoogste tijd om actie te ondernemen om de vluchtelingencrisis het hoofd te bieden. Er is geen alternatief. We hebben onszelf de afgelopen weken veel de vinger gewezen. Lidstaten hebben elkaar ervan beschuldigd niet genoeg of verkeerd te doen. En meer dan eens is het Brussel dat werd uitgekozen door de nationale hoofdsteden. Dit wederzijdse schuldspel kan ons boos maken. Maar ik ben benieuwd wie er gaat winnen. Boos zijn helpt niemand. En door anderen de schuld te geven, laten politici vaak alleen maar zien dat ze overweldigd worden door onvoorziene gebeurtenissen. We moeten ons liever herinneren wat we al hebben afgesproken en wat ons kan helpen om met de huidige situatie om te gaan. Het is tijd om te kijken wat er al op tafel ligt en snel te handelen. We beginnen niet vanaf nul. Sinds het begin van de jaren 2000 heeft de Commissie wetgevingsinitiatief na wetgevingsinitiatief gepresenteerd om een ​​gemeenschappelijk Europees asielstelsel op te bouwen. En het Europees Parlement en de Raad namen deze voorstellen een voor een aan. Het laatste stuk van dit wetgevende bouwwerk is in juli 2015 in werking getreden. We hebben nu in heel Europa gemeenschappelijke normen voor de opvang van asielzoekers met respect voor hun waardigheid en voor de verwerking van hun asielaanvragen en we hebben gemeenschappelijke criteria die onze onafhankelijke rechtsstelsels gebruiken om te bepalen of een persoon recht heeft op internationale bescherming. Maar deze criteria moeten in de praktijk worden toegepast en gerespecteerd. Het is duidelijk nog niet, we zien het elke dag op tv. Vóór de zomer moest de Commissie een eerste reeks van 32 inbreukprocedures inleiden om de lidstaten aan hun toezeggingen te herinneren. En de komende dagen volgt een tweede reeks. Alle lidstaten moeten Europese wetgeving toepassen. Dit zou vanzelfsprekend moeten zijn in een op de rechtsstaat gebaseerde Unie. Het bestaan ​​van gemeenschappelijke normen voor asiel is een belangrijke maar niet voldoende voorwaarde om te reageren op de huidige vluchtelingencrisis. Dat hebben de Commissie, het Parlement en de Raad in het voorjaar gezegd. In mei presenteerde de Commissie een alomvattende Europese agenda over migratie. En het zou oneerlijk zijn om te zeggen dat er sindsdien niets is gebeurd. We hebben onze aanwezigheid op zee verdrievoudigd en sindsdien zijn meer dan 122.000 levens gered. Elk verloren leven is er één te veel, maar er zijn veel meer levens gered dan anders het geval zou zijn geweest - een toename van 250%. 29 EU-lidstaten en met het Schengengebied geassocieerde landen nemen deel aan gezamenlijke operaties die worden gecoördineerd door Frontex in Italië, Griekenland en Hongarije. 102 gastofficieren uit 20 landen; 31 schepen; 3 helikopters; 4 vliegtuigen; 8 patrouillevoertuigen, 6 voertuigen met thermische camera en 4 transportvoertuigen – dit is een eerste graadmeter voor wat Europese solidariteit inhoudt, ook al moet er nog veel meer gebeuren. We hebben onze inspanningen verdubbeld om te voorkomen dat smokkelaars schade berokkenen en om mensenhandelorganisaties te ontmantelen. Doordat het moeilijker is geworden om aan goedkope schepen te komen, riskeren minder mensen hun leven op geïmproviseerde boten die op zee niet zeewaardig zijn. We moeten nu op dezelfde manier de doorgang door de Balkan stabiliseren, die duidelijk door alle politici is verwaarloosd. De Europese Unie is ook de belangrijkste donor bij de internationale inspanningen om te reageren op de Syrische vluchtelingencrisis. De Commissie en de lidstaten hebben zo'n 4 miljard euro vrijgemaakt voor humanitaire hulp, ontwikkelingshulp, economische en stabilisatiehulp aan Syriërs in hun land en aan vluchtelingen en de gemeenschappen die hen hebben opgevangen in buurlanden: Libanon, Jordanië, Irak, Turkije en Egypte. Vandaag hebben we twee nieuwe projecten gelanceerd voor scholing en voedselzekerheid voor 240.000 Syrische vluchtelingen in Turkije. In solidariteit met onze buren hebben we ons er gezamenlijk toe verbonden om meer dan 22.000 mensen uit niet-Europese landen in staat te stellen zich in de Europese Unie te vestigen. volgend jaar. Deze bijdrage blijft uiteraard zeer bescheiden in vergelijking met de gigantische inspanningen van Turkije, Jordanië en Libanon, die meer dan 4 miljoen Syrische vluchtelingen opvangen. Ik ben blij te zien dat sommige lidstaten zich bereid hebben verklaard om de Europese hervestigingsinspanningen op te voeren. Dit zal ons in staat stellen om binnenkort een gestructureerd systeem voor te stellen om de Europese hervestigingsinspanningen systematischer te bundelen. Waar Europa tekortschiet, is onze collectieve solidariteit met de vluchtelingen die op ons grondgebied zijn aangekomen. Voor mij bestaat er geen twijfel over dat de lidstaten waar momenteel het grootste aantal vluchtelingen als eerste in de Unie aankomt, Italië zijn, Griekenland en Hongarije kunnen niet aan hun lot worden overgelaten en deze uitdaging alleen aan. Daarom heeft de Commissie al in mei een eerste noodmechanisme voorgesteld voor de herplaatsing van 40.000 mensen die internationale bescherming zoeken en die zich momenteel in Italië en Griekenland bevinden. Om dezelfde reden stellen we nu een tweede noodmechanisme voor voor de herplaatsing van 120.000 mensen uit Italië, Griekenland en Hongarije. Dit veronderstelt een aanzienlijke inspanning van Europese solidariteit. Voor de zomer kregen we niet de steun van de lidstaten waarop ik had gehoopt. Maar ik zie dat de gemoedstoestand aan het veranderen is. En ik denk dat het de hoogste tijd is. Ik roep de lidstaten op om, tijdens de buitengewone vergadering van de Raad van ministers van Binnenlandse Zaken op 14 september de voorstellen van de Commissie voor de noodherplaatsing van 160.000 vluchtelingen. Nu hebben we onmiddellijke actie nodig. We kunnen Italië, Griekenland en Hongarije niet aan hun lot overlaten. Net zoals we geen enkele andere lidstaat van de Unie alleen zouden laten. Want als de vluchtelingen vandaag uit Syrië of Libië komen, kunnen ze morgen net zo goed uit Oekraïne komen. Europa heeft in het verleden de fout gemaakt om onderscheid te maken tussen joden, christenen en moslims. Er is geen religie, geen geloof, geen filosofie als het om vluchtelingen gaat. Laten we de urgentie van de situatie niet onderschatten. Onderschat onze plicht om te handelen niet. De winter komt eraan. Denk aan die gezinnen die slapen in parken en treinstations in Boedapest, in tenten in Traiskirchen of aan de kust van het eiland Kos. Wat zal er met hen gebeuren in de koude winternachten? Verhuizen alleen lost het probleem natuurlijk niet op. We moeten ook een duidelijker onderscheid maken tussen mensen die duidelijk internationale bescherming nodig hebben, wier asielaanvraag waarschijnlijk zal worden ingewilligd, en mensen die hun land om andere redenen verlaten en daarom geen asiel kunnen aanvragen. Daarom stelt de Commissie nu een gemeenschappelijke EU-lijst van veilige landen van herkomst voor. Dankzij deze lijst kunnen de lidstaten de asielprocedures versnellen voor onderdanen van landen waarvan wordt aangenomen dat ze veilig zijn. Wij zijn van mening dat dit vermoeden van veiligheid in ieder geval moet gelden voor alle landen waarvan de Europese Raad unaniem heeft besloten dat ze voldoen aan de criteria van Kopenhagen voor toetreding tot de Europese Unie, met name wat betreft democratie, de rechtsstaat en eerbiediging van de grondrechten . Het moet ook van toepassing zijn op de andere potentiële kandidaat-lidstaten in de Westelijke Balkan, gezien de vooruitgang die zij hebben geboekt om kandidaat-lidstaat te worden. Ik ben mij er uiteraard van bewust dat de lijst van veilige landen slechts een vereenvoudiging van de procedure is. Het mag geen afbreuk doen aan het fundamentele recht op asiel van asielzoekers uit Albanië, Bosnië en Herzegovina, de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, Kosovo, Montenegro, Servië en Turkije. Maar het stelt de nationale autoriteiten in staat zich te concentreren op de vluchtelingen die het meest waarschijnlijk asiel krijgen, waaronder die uit Syrië. Zeker in de huidige situatie is dit nodig. Ik ben ook van mening dat het, naast de onmiddellijke maatregelen die moeten worden genomen om het hoofd te bieden aan noodsituaties, tijd is om ons voor te bereiden op een meer fundamentele verandering in ons beheer van asielaanvragen, en met name in het Dublin-systeem, dat vereist dat asielaanvragen worden verwerkt door het eerste land van binnenkomst. We hebben meer Europa nodig in ons asielbeleid. We hebben meer Unie nodig in ons vluchtelingenbeleid. Een echt Europees vluchtelingen- en asielbeleid veronderstelt dat solidariteit stevig verankerd is in onze politieke benadering en in onze regels. Daarom stelt de Commissie vandaag een permanent herplaatsingsmechanisme voor, waardoor we in de toekomst sneller kunnen reageren op crisissituaties. Een gemeenschappelijk vluchtelingen- en asielbeleid vereist verdere harmonisatie van het asielbeleid nadat de vluchtelingenstatus is toegekend. De lidstaten moeten hun beleid ter ondersteuning van de integratie en inclusie van vluchtelingen heroverwegen. De Commissie is bereid te onderzoeken hoe EU-fondsen deze inspanningen kunnen ondersteunen. En ik ben er een groot voorstander van om asielzoekers te laten werken en geld te laten verdienen terwijl hun aanvraag in behandeling is. Een verenigd vluchtelingen- en asielbeleid vereist ook een versterking van de gezamenlijke inspanningen om onze buitengrenzen te beschermen. Gelukkig hebben we de grenscontroles tussen de lidstaten van het Schengengebied afgeschaft om het vrije verkeer van personen te garanderen, dit symbool bij uitstek van de Europese integratie. Maar in ruil daarvoor vereist vrij verkeer dat we nog nauwer samenwerken om onze buitengrenzen te beheren. Dit verwachten onze medeburgers. De Commissie heeft het in mei opnieuw bevestigd en ik heb het tijdens mijn verkiezingscampagne gezegd: we moeten Frontex aanzienlijk versterken om het te ontwikkelen tot een volledig operationeel Europees grens- en kustwachtsysteem. Het is helemaal haalbaar. Maar dit zal kosten met zich meebrengen. De Commissie beschouwt dit als goed geïnvesteerd geld. Daarom zullen we voor het einde van het jaar ambitieuze maatregelen voorstellen om een ​​Europees korps van grens- en kustwachten op te richten. Een echt verenigd Europees migratiebeleid betekent ook dat we de opening van legale kanalen voor migratie moeten bestuderen. Laten we duidelijk zijn: dit lost de huidige vluchtelingencrisis niet op. Maar met meer veilige en gecontroleerde routes naar Europa kunnen we migratie beter beheren en de illegale activiteiten van mensenhandelaren minder aantrekkelijk maken. Laten we niet vergeten dat we een vergrijzend continent zijn dat demografische krimp doormaakt. We zullen talent nodig hebben. Migratie moet stilaan stoppen een probleem zijn dat moet worden opgelost om een ​​goed beheerde kans te worden. Daartoe zal de Commissie begin 2016 een pakket goed afgestemde maatregelen over legale migratie presenteren. Een blijvende oplossing kan alleen komen als we de grondoorzaken aanpakken, de redenen waarom we momenteel met deze enorme vluchtelingencrisis worden geconfronteerd. Ons Europees buitenlands beleid moet assertiever zijn. We kunnen het ons niet langer veroorloven onverschillig of verdeeld te zijn in het licht van oorlog of instabiliteit voor onze deur. In Libië moeten de Unie en haar lidstaten hun inspanningen verdubbelen om samen te werken met regionale partners, zodat er spoedig een regering van nationaal akkoord kan worden gevormd. Met alle instrumenten waarover de Unie beschikt, we moeten klaar staan ​​om deze regering te helpen, zodra ze aantreedt, de veiligheid van de bevolking en de levering van de nodige diensten. De humanitaire en ontwikkelingshulp van de Unie zal onmiddellijk en grootschalig moeten zijn. Ik wil er ook op wijzen dat we het vijfde jaar van de Syrische crisis ingaan, zonder dat het einde in zicht is. Tot dusver heeft de internationale gemeenschap gefaald in haar verplichtingen jegens het Syrische volk. Ook Europa heeft gefaald in zijn verplichtingen jegens het Syrische volk. Ik roep vandaag op tot de lancering van een Europees diplomatiek offensief als reactie op de Syrische en Libische crises. We hebben een sterker Europa nodig op het gebied van buitenlands beleid. Ik verwelkom daarom de vastberadenheid van Federica Mogherini, onze hoge vertegenwoordiger, die, heeft dankzij zijn diplomatieke successen bij de onderhandelingen over het Iraanse nucleaire dossier de weg vrijgemaakt voor een dergelijk initiatief en staat klaar om nauw samen te werken met onze lidstaten om vrede en stabiliteit te brengen in Syrië en Libië. Om haar taak te vergemakkelijken, stelt de Commissie vandaag voor een noodtrustfonds op te richten, aanvankelijk met 1,8 miljard EUR uit de financiële middelen van de Unie, om crises in de Sahel- en Tsjaadmeerregio's, de Hoorn van Afrika en Noord-Afrika op te lossen . We willen bijdragen aan duurzame stabiliteit, bijvoorbeeld door werkgelegenheid te creëren in lokale gemeenschappen en zo de diepere oorzaken van instabiliteit aan te pakken, gedwongen ontheemding en illegale migratie. Ik reken op de bijdrage van alle lidstaten en hoop dat ze onze ambities zullen waarmaken. Ik zou niet willen suggereren dat de vluchtelingencrisis snel zal worden opgelost, want dat is het niet. Maar de boten terugsturen die in onze havens aankomen, de vluchtelingenkampen in brand steken of mensen negeren die in ellende verkeren en aan hun lot worden overgelaten: dit is geen Europa. Europa is de bakker uit Kos die zijn brood aanbiedt aan deze hongerige en uitgeputte mannen en vrouwen. Europa zijn die studenten in München en Passau die kleren brengen aan nieuwkomers op het station. Europa is de politieagent in Oostenrijk die uitgeputte vluchtelingen verwelkomt als ze de grens oversteken. In dit Europa wil ik leven. Deze crisis is ernstig en er is nog een lange weg te gaan. Ik reken op u, in dit Parlement, en op alle lidstaten om te laten zien dat Europa de moed heeft om vooruit te gaan, met respect voor onze gemeenschappelijke waarden en onze geschiedenis. Een nieuwe start voor Griekenland, voor de eurozone en voor de Europese economie Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik zei dat ik vandaag wilde spreken over de grote problemen. Daarom moet deze State of the Union-toespraak de kwestie van de situatie in Griekenland aan de orde stellen, evenals, meer in het algemeen, de lessen die zijn getrokken uit de Griekse crisis, die nu zijn vijfde jaar ingaat en waarvan de impact nog steeds voelbaar is in de eurozone en in de hele Europese economie en samenleving. Sinds het begin van het jaar hebben de onderhandelingen over het Griekse dossier ons geduld op de proef gesteld. Er is veel tijd en vertrouwen verloren gegaan. Bruggen zijn verbrand. Er zijn woorden gezegd die moeilijk uit te wissen zijn. We zijn getuige geweest van politieke houdingen, ruzies, beledigingen die lukraak werden geslingerd. Maar al te vaak hebben we gezien dat sommigen hun standpunt willen opdringen zonder rekening te houden met dat van anderen. We hebben democratieën in de eurozone tegen elkaar zien spelen. Tijdens deze maanden zijn het economisch herstel en de banencreatie die vorig jaar in Griekenland waren waargenomen, tot nul gereduceerd. We zijn collectief de afgrond genaderd. En nogmaals, het is alleen eenmaal aan de rand van de afgrond dat we zijn gekomen om de volle omvang te beseffen van wat er op het spel staat en om onze verantwoordelijkheden op te nemen. Uiteindelijk is er een akkoord bereikt, zijn toezeggingen gedaan en uitgevoerd. Het vertrouwen begint te herstellen, ook al blijft het erg broos. Ik ben niet trots op alle aspecten van de behaalde resultaten. Maar ik ben trots op de teams van de Europese Commissie die tot eind augustus dag en nacht onvermoeibaar hebben gewerkt om diametraal tegenovergestelde standpunten te verzoenen en oplossingen aan te dragen die in het belang zijn van Europa en het Griekse volk. Ik weet dat niet iedereen blij was met wat de Commissie deed. Veel Griekse politici waardeerden onze aandrang om hervormingen door te voeren niet, inclusief het onhoudbare pensioenstelsel en het oneerlijke belastingstelsel. Veel andere Europese politici konden niet begrijpen waarom de Commissie bleef onderhandelen. Sommigen begrepen niet waarom we niet alle discussies gewoon aan de technici van het Internationaal Monetair Fonds overlieten, of waarom we ook spraken over de sociale dimensie van de toezeggingen die in het kader van het programma waren gedaan, en waarom we wilden dat ze veranderden om rekening te houden met hun impact op de meest kwetsbare mensen in de samenleving. Of dat ik persoonlijk keer op keer durf te herhalen dat de euro en het lidmaatschap van de euro onomkeerbaar moeten zijn. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Het mandaat van de Commissie tijdens onderhandelingen met een programmaland, zoals Griekenland, heeft een zeer duidelijke rechtsgrond: het is het Verdrag betreffende de Europese Unie, dat de Commissie opdraagt ​​het algemeen belang van de Unie te bevorderen en het Unierecht te handhaven. Dit recht omvat deze clausule van de verdragen die door alle lidstaten zijn goedgekeurd en die het lidmaatschap van de euro als onherroepelijk kwalificeren. Zolang de lidstaten de Verdragen niet wijzigen, ben ik van mening dat de Commissie en alle andere Europese instellingen een duidelijk mandaat en de plicht zullen hebben om al het mogelijke te doen om de integriteit van de eurozone te behouden. Bovendien is het Verdrag tot instelling van het Europees Stabiliteitsmechanisme (ESM), dat door alle lidstaten van de eurozone is geratificeerd, de Commissie uitdrukkelijk belast met het voeren van onderhandelingen met een lidstaat over het programma waarvan zij het onderwerp is. Zij moet dit doen in samenwerking met de Europese Centrale Bank en, waar mogelijk, met het Internationaal Monetair Fonds. Maar we hebben hier duidelijk opdracht voor gekregen. Als in de Verdragen over de Commissie wordt gesproken, begrijp ik dat daarmee wordt bedoeld de Commissie als een instelling die politiek wordt aangestuurd door de voorzitter en het college van commissarissen. Daarom heb ik de onderhandelingen met Griekenland, ondanks hun grote expertise en harde werk, niet volledig in handen van de bureaucratie van de Commissie gelaten. Ik sprak regelmatig persoonlijk met onze experts, vaak meerdere keren per dag, om hen te oriënteren of hun werk te begeleiden. Ik heb er ook voor gezorgd dat de stand van de onderhandelingen over Griekenland wekelijks uitvoerig en zeer politiek werd besproken tijdens de vergaderingen van het college. Omdat bepalen of de btw-verhoging alleen voor catering of ook voor bewerkte voedingsmiddelen moet gelden, geen technische kwestie is, is het een politieke en maatschappelijke kwestie. Het is geen technische vraag, maar een diep politieke kwestie of de btw op medicijnen moet worden verhoogd in een land waar 30% van de bevolking door de crisis niet langer onder het volksgezondheidssysteem valt. Of om in plaats daarvan de militaire uitgaven te verminderen, in een land waar het nog steeds tot de hoogste in de EU behoort. Het is zeker geen technische kwestie of de pensioenen van de armsten of het minimumloon moeten worden verlaagd; of dat er in plaats daarvan een belasting moet worden geheven van Griekse reders. Uiteraard was het nodig dat de rekeningen uiteindelijk alleen voor dit derde Griekse programma vallen. Maar we deden het met het oog op sociale rechtvaardigheid. Ik heb het verslag van het Europees Parlement over de trojka zeer aandachtig gelezen. Ik hoop dat je hebt gezien dat we hiervan hebben geleerd; voor het eerst hebben we onderzoek gedaan naar de maatschappelijke impact van het programma. Al moet ik eerlijk toegeven dat de Commissie tijdens deze onderhandelingen ook wel eens compromissen heeft moeten sluiten. Wat voor mij belangrijk is, is dat uiteindelijk we hebben een compromis kunnen vinden dat door elk van de 19 lidstaten van de eurozone, inclusief Griekenland, kan worden aanvaard. Na weken van discussies, kleine vorderingen, herhaalde tegenslagen, veel crisismomenten en vaak met een flinke dosis drama, zijn we er op 19 augustus in geslaagd om een ​​nieuw stabiliteitsprogramma voor Griekenland te ondertekenen. Nu het nieuwe programma er is, wil ik dat het een nieuwe start is, voor Griekenland en voor de hele eurozone. Laten we heel eerlijk zijn; we staan ​​nog maar aan het begin van een nieuwe en lange weg. Voor Griekenland is het nu het belangrijkste om uit te voeren wat is overeengekomen. Dit vereist een breed politiek eigenaarschap. Voordat de definitieve deal is gesloten, I ontving in mijn kantoor de leiders van de belangrijkste Griekse politieke fracties. Ze beloofden allemaal de overeenkomst te steunen en ze gaven een eerste blijk van hun engagement toen ze in het Griekse parlement voor het nieuwe programma en de eerste drie hervormingsgolven stemden. Ik verwacht dat ze hun woord houden en de overeenkomst respecteren, ongeacht welke regering het land leidt. Wat Griekenland nodig heeft, is dat de hervormingen breed worden gesteund en snel worden doorgevoerd, om het vertrouwen van de Griekse burgers en ook in de Griekse economie te herstellen. Het programma is één ding, maar het is niet genoeg om Griekenland weer op een duurzaam groeipad te brengen. De Commissie zal achter Griekenland staan ​​om ervoor te zorgen dat de hervormingen worden uitgevoerd. En we gaan het land helpen een groeistrategie te ontwikkelen die volledig onder de verantwoordelijkheid van Griekenland valt. Of het nu gaat om de modernisering van het openbaar bestuur of de onafhankelijkheid van belastingdiensten, de Commissie zal technische bijstand op maat bieden, met de hulp van Europese en internationale partners. Dit zal de belangrijkste missie zijn van de nieuwe ondersteuningsdienst voor structurele hervormingen die ik in juli heb opgericht. Op 15 juli presenteerde de Commissie ook een voorstel om de nationale cofinanciering in Griekenland te beperken en de financiering van investeringsprojecten met krappe kasstroom te versnellen: een bedrag van 35 miljard euro voor groei. Dit is dringend nodig om het herstel te bevorderen, na maanden van financiële druk. Dit zijn fondsen die de reële economie van Griekenland zullen bereiken en waarmee bedrijven en overheden kunnen investeren en rekruteren. De Commissie heeft onvermoeibaar gewerkt aan de uitwerking van dit voorstel. De nationale parlementen kwamen in de maand augustus verschillende keren bijeen. Ik hoop dan ook dat het Europees Parlement ook zijn rol zal spelen, in overeenstemming met de toezeggingen die het eerder heeft gedaan. Ons groeiprogramma in Griekenland ligt al twee maanden op tafel in het parlement. Als het wordt aangenomen, duurt het nog enkele weken voordat de eerste euro de reële economie van Griekenland bereikt. Ik nodig u uit om het voorbeeld van de Raad te volgen, die tegen het einde van de maand overeenstemming zal bereiken over dit groeiprogramma. Het Europees Parlement zou in dit dossier minstens zo snel moeten zijn als de Raad. Ik zei dat ik wilde dat het nieuwe programma een nieuwe start zou zijn, niet alleen voor Griekenland, maar ook voor de hele eurozone, omdat we belangrijke lessen kunnen trekken uit deze crisis die ons al veel te lang achtervolgt. De economische en sociale situatie spreekt voor zich: er zijn vandaag de dag nog steeds meer dan 23 miljoen werklozen in de Europese Unie, van wie meer dan de helft al minstens een jaar werkloos is. Alleen al in de eurozone zijn meer dan 17,5 miljoen mensen werkloos. Het herstel van onze economie wordt bemoeilijkt door wereldwijde onzekerheden. De overheidsschuld in de EU bedraagt ​​gemiddeld meer dan 88% van het BBP en bijna 93% in de eurozone. De crisis doet ligt nog niet achter ons. Ze pauzeerde gewoon. Dit betekent niet dat er niets gebeurt: de werkloosheidscijfers verbeteren, het BBP groeit in het snelste tempo in jaren en de financieringsvoorwaarden voor huishoudens en bedrijven zijn aanzienlijk verbeterd. En verschillende lidstaten, zoals Letland, Ierland, Spanje en Portugal, die zwaar zijn getroffen en hebben geprofiteerd van Europese financiële steun, maken nu een constante groei door en boeken vooruitgang bij het herstel van hun economie. Dit is vooruitgang, maar het herstel gaat te traag, te broos en te afhankelijk van onze externe partners. Meer fundamenteel heeft de crisis de grote kloof binnen de eurozone en de EU als geheel vergroot. Het heeft ons groeipotentieel veranderd. Het heeft de bestaande langetermijntrend van toenemende ongelijkheid geaccentueerd. Dit alles heeft twijfels aangewakkerd over sociale vooruitgang, de waarde van verandering en de verdiensten van het behoren tot een gemeenschappelijk lot. Wat we nodig hebben, is een proces van convergentie opnieuw op gang brengen, zowel tussen de lidstaten als binnen onze samenlevingen, waarbij productiviteit, het scheppen van banen en sociale rechtvaardigheid centraal staan. We hebben meer Unie nodig in ons Europa. Voor de Europese Unie en voor mijn Commissie in het bijzonder betekent dat twee dingen: ten eerste investeren in de bronnen van banen en groei in Europa, met name in onze interne markt, en ten tweede het voltooien van onze Economische en Monetaire Unie om de voorwaarden voor een duurzaam herstel. We treden op beide fronten op. Samen met u en de lidstaten hebben we het investeringsplan van 315 miljard euro voor Europa gelanceerd, met een nieuw Europees Fonds voor strategische investeringen (EFSI). Minder dan een jaar nadat ik dit plan aankondigde, zijn we nu in het stadium waarin verschillende van de eerste projecten zijn gestart: 40.000 huishoudens in heel Frankrijk zullen hun energierekening zien dalen en 6.000 banen zullen worden gecreëerd dankzij een verbetering van de energie-efficiëntie van gefinancierde gebouwen door het Fonds. In de klinieken van Barcelona zullen patiënten profiteren van een effectievere behandeling met behulp van plasma-afgeleide therapieën, opnieuw gefinancierd door het Fonds. In Limerick en andere delen van Ierland, gezinnen krijgen betere toegang tot eerstelijnsgezondheidszorg en sociale diensten dankzij de bouw van veertien nieuwe eerstelijnsgezondheidscentra. Het is nog maar een begin. Er zullen nog vele andere projecten van dit type volgen. Terwijl we ons investeringsplan uitrollen, verbeteren we onze interne markt om meer kansen te creëren voor burgers en bedrijven in alle 28 lidstaten. Door middel van de initiatieven van de Commissie voor een digitale eengemaakte markt, een kapitaalmarktenunie en een energie-unie verminderen we de belemmeringen voor grensoverschrijdend zakendoen en gebruiken we de omvang van ons continent om innovatie te stimuleren, talenten te verbinden en een ruimere keuze aan producten en diensten aan te bieden. Maar onze inspanningen voor meer welvaart zullen tevergeefs zijn als we geen pijnlijke les leren, namelijk dat we de burgers van Europa en de rest van de wereld er nog niet van hebben overtuigd dat onze Unie niet is toegewijd om te overleven, maar ook kan bloeien en bloeien. Vergis je niet: ons collectieve onvermogen om de afgelopen maanden een duidelijk en snel antwoord te geven op de Griekse crisis heeft ons allemaal verzwakt. Het heeft het vertrouwen in onze eenheidsmunt en de reputatie van de EU in de wereld geschaad. 'Er wordt geen wind gemaakt voor hem die geen voorbestemde haven heeft' - we moeten weten waar we naartoe gaan. Dit is de essentie van het verslag dat ik afgelopen juni heb voorgelegd aan de andere voorzitters van de Europese instellingen over de voltooiing van onze Economische en Monetaire Unie. Het was voor mij vanzelfsprekend dat president Schulz bij dit belangrijke werk betrokken moest worden. Het Parlement is immers het hart van de democratie op het niveau van de Unie, net zoals de nationale parlementen het hart van de democratie op nationaal niveau zijn. Het Europees Parlement is en moet het parlement van de eurozone blijven. En het Europees Parlement zal, in zijn rol als medewetgever, verantwoordelijk zijn voor de besluitvorming over de nieuwe initiatieven die de Commissie de komende maanden zal voorstellen om onze economische en monetaire unie te verdiepen. Ik ben dan ook blij dat we voor het eerst een "verslag van vijf voorzitters" hebben opgesteld, en niet "van de vier presidenten". Ondanks maandenlange nachtelijke gesprekken om tot een akkoord over Griekenland te komen, schreven we dit rapport in mei en juni om de koers uit te zetten voor een sterkere toekomst. De vijf voorzitters van de belangrijkste EU-instellingen keurden een routekaart goed die ons in staat moet stellen de eurozone begin 2017 te stabiliseren en te consolideren en vervolgens, op basis van een herstelde convergentie van onze economieën, diepgaandere hervormingen door te voeren en stappen te zetten, waar we kunnen, van crisisbestendigheid tot nieuwe groeiperspectieven. Zoals we hadden verwacht, leidde het verslag van de vijf voorzitters tot een levendig debat in heel Europa. Sommigen pleiten voor een regering van de eurozone. van anderen zeggen dat we meer discipline en respect voor de regels nodig hebben. Ik ben het met beide eens: we hebben collectieve verantwoordelijkheid nodig, een groter gevoel van gemeenschappelijk belang en ook respect en volledige uitvoering van alles wat collectief is overeengekomen. Maar ik ben het er niet mee eens dat dit impliceert dat instellingen moeten worden vermenigvuldigd of dat de euro op de automatische piloot moet worden gezet, alsof nieuwe instellingen of wonderregels meer of beter zouden kunnen doen. Een gemeenschappelijke munt wordt niet alleen beheerd op basis van regels en statistieken. Dit vereist een constant politiek oordeel waarop nieuwe keuzes van economisch, budgettair en sociaal beleid kunnen worden gebaseerd. Het verslag van de vijf voorzitters vertegenwoordigt een uitgebreid werkprogramma voor de komende jaren, en ik wil dat we snel vooruitgang boeken op alle fronten - economisch, financieel, budgettair en politiek. Sommige inspanningen moeten gericht zijn op de eurozone, terwijl andere open moeten staan ​​voor alle 28 lidstaten vanwege hun nauwe interactie met onze interne markt. Staat u mij toe vijf gebieden te noemen waarop de Commissie onverwijld ambitieuze voorstellen zal indienen en waarop wij al dit najaar vooruitgang verwachten. Ten eerste: de vijf voorzitters zijn het erover eens dat we een gemeenschappelijk systeem nodig hebben dat de burgers garandeert dat hun banksparen altijd beschermd zal zijn, tot een maximum van € 100.000 per persoon en per rekening. Dit is het ontbrekende onderdeel van onze bankenunie. Tegenwoordig bestaan ​​er dergelijke beschermende apparaten, maar ze zijn allemaal nationaal. We hebben een meer Europees systeem nodig, los van coopenbare rekeningen, zodat burgers er absoluut zeker van kunnen zijn dat hun spaargeld veilig is. We hebben allemaal gezien wat er in de zomer in Griekenland is gebeurd. Burgers, die het vertrouwen hadden verloren in de financiële capaciteit van de staat om zijn banksysteem te ondersteunen, trokken begrijpelijkerwijs hun spaargeld op. Dit moet veranderen. Er is dringend behoefte aan een meer gemeenschappelijk depositogarantiestelsel en de Commissie zal voor het einde van het jaar een wetgevingsvoorstel indienen over de eerste stappen in deze richting. Ik ben me er natuurlijk terdege van bewust dat hierover nog geen consensus bestaat. Maar ik weet ook dat velen van jullie net zo overtuigd zijn als ik van de noodzaak om vooruit te komen. Tegen degenen die meer sceptisch zijn, zeg ik dit: de Commissie doet niet gaat voorbij aan de verschillen die momenteel tussen de lidstaten bestaan. Sommigen van hen hebben al een nationaal depositogarantiestelsel ontwikkeld en de financiering ervan verzekerd. Anderen zijn er nog mee bezig. Met deze verschillen moeten we rekening houden. Daarom pleit het rapport van de vijf voorzitters niet voor volledige pooling, maar voor een nieuwe aanpak bestaande uit een herverzekeringssysteem. De komende weken zullen we hier meer details over presenteren. Ten tweede: we hebben een sterkere vertegenwoordiging van de euro op het wereldtoneel nodig. Hoe is het mogelijk dat de eurozone, die de tweede munteenheid ter wereld heeft, nog steeds niet in staat om met één stem te spreken over economische kwesties in internationale financiële instellingen? Stelt u zich even het dagelijkse werk bij het Internationaal Monetair Fonds voor. We zijn ons terdege bewust van het belang van het IMF. Maar in plaats van met één stem namens de eurozone te spreken, moeten België en Luxemburg het eens worden over hun stempositie met Armenië en Israël, terwijl Spanje deel uitmaakt van een gezamenlijke groep met Latijns-Amerikaanse landen. Hoe komt het dat wij Europeanen, die gezamenlijk grote aandeelhouders zijn van mondiale instellingen zoals het IMF en de Wereldbank, we nog steeds in een minderheidspositie handelen? Hoe is het mogelijk dat, wanneer in Azië een nieuwe strategisch belangrijke investeringsbank voor infrastructuur wordt opgericht, Europese regeringen, in plaats van hun inspanningen te coördineren, vóór de anderen racen om lid te worden? Het is tijd om te groeien en onze gemeenschappelijke belangen boven onze nationale belangen te stellen. Naar mijn mening zou de voorzitter van de Eurogroep de natuurlijke woordvoerder van de eurozone moeten zijn in internationale financiële instellingen zoals het IMF. Ten derde: we hebben een systeem van economisch en budgettair toezicht nodig dat zowel effectiever als democratischer is. Ik hoop dat het Europees Parlement, de nationale parlementen en de sociale partners op alle niveaus, zijn belangrijke spelers in dit proces. Ik wil ook dat het belang van de eurozone als geheel van meet af aan beter wordt meegewogen in het Europese en nationale beleid: het belang van het geheel is groter dan de som der delen. Dit zal tot uiting komen in onze voorstellen om het Europees semester voor de coördinatie van het economisch beleid verder te vereenvoudigen en te versterken. In de toekomst wil ik niet langer dat onze aanbevelingen over de economische oriëntatie van de eurozone loze woorden zijn. Ik wil dat ze echte richting geven, vooral met betrekking tot de begrotingskoers van de eurozone als geheel. Ten vierde: we moeten ons belastingbeleid eerlijker maken. Dit vereist zowel meer transparantie als meer eerlijkheid, voor burgers en voor bedrijven. In juni hebben we een actieplan gepresenteerd dat er als volgt uitziet: het land waar de onderneming winst maakt, moet ook het land van belastingheffing zijn. Ons werk aan een gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting is een stap in deze richting. Door deze vereenvoudiging wordt belastingontduiking moeilijker. We werken ook onvermoeibaar samen met de Raad om tegen het einde van het jaar een overeenkomst te sluiten over de automatische uitwisseling van informatie over fiscale rulings. Tegelijkertijd verwachten we dat onze onderzoeken naar de verschillende nationale regimes op korte termijn resultaat zullen opleveren. En we werken er hard aan om de lidstaten ertoe te brengen de details van een belasting op financiële transacties voor het einde van het jaar goed te keuren. We hebben meer Europa, meer Unie en meer rechtvaardigheid nodig in ons belastingbeleid. Ten vijfde: we moeten onze inspanningen opvoeren voor een eerlijke en werkelijk pan-Europese arbeidsmarkt. Eerlijkheid betekent in deze context het bevorderen en waarborgen van het vrije verkeer van burgers, een grondrecht van onze Unie, en het vermijden van misbruik en de risico's van sociale dumping. Arbeidsmobiliteit is wenselijk en noodzakelijk voor de welvaart van de eurozone en de interne markt, maar moet gebaseerd zijn op duidelijke regels en principes. Het belangrijkste principe moet zijn: zorgen voor hetzelfde salaris voor dezelfde baan op dezelfde plaats. Als onderdeel van deze inspanningen wil ik een Europese pijler van sociale rechten ontwikkelen die rekening houdt met de evolutie van de Europese samenlevingen en de wereld van werk. En die als kompas kunnen dienen voor de terugkeer naar convergentie in de eurozone. Deze Europese pijler van sociale rechten moet een aanvulling vormen op wat we al hebben gedaan op het gebied van de bescherming van werknemers in de Europese Unie; de fundamentele elementen identificeren die iedereen gemeen heeft met betrekking tot arbeidsomstandigheden, gezondheid en veiligheid op het werk, gelijke behandeling van vrouwen en mannen, werkloosheidssituaties en, meer in het algemeen, sociale voorwaarden en toegang tot socialebeschermingsstelsels. l hoopt dat de sociale partners in dit proces een centrale rol zullen spelen. Ik denk dat we er goed aan doen om dit initiatief binnen de eurozone te starten, terwijl we andere EU-lidstaten toestaan ​​toe te treden als ze dat willen. Zoals vermeld in het verslag van de vijf voorzitters, zullen we ook andere, meer fundamentele stappen met betrekking tot de eurozone moeten overwegen. De Commissie zal hierover in het voorjaar van 2017 een witboek presenteren. Ja, uiteindelijk zullen we een Eurozone Treasury moeten opzetten, die op Europees niveau verantwoordelijk is. Ik denk dat deze schatkist moet steunen op het Europees Stabiliteitsmechanisme (ESM) dat we tijdens de crisis hebben gecreëerd en dat, met een leencapaciteit van 500 miljard euro, een stakingsmacht die even belangrijk is als het IMF. Het ESM moet geleidelijk een bredere macro-economische stabilisatiefunctie op zich nemen om schokken die niet alleen op nationaal niveau kunnen worden beheerd, beter op te vangen. We zullen de weg hiervoor voorbereiden in de tweede helft van dit mandaat. De Europese Unie is een dynamisch project. Een project ten dienste van de burger. Er zijn geen winnaars of verliezers. We krijgen allemaal meer dan we geven. Het is een uniek en omvangrijk project. Het is ook een boodschap aan onze Britse partners, aan wie ik denk als ik denk aan de grote politieke uitdagingen van de komende maanden. Een eerlijke deal voor het VK Sinds mijn aantreden is de situatie met betrekking tot het VK duidelijker geworden: voor het einde van de jaar 2017 zal er een referendum zijn om te weten of hij in de Unie blijft of niet. De beslissing ligt uiteraard bij de kiezers van het Verenigd Koninkrijk. Maar het zou niet eerlijk of realistisch zijn om te beweren dat het zonder strategisch belang voor de Unie als geheel zal zijn. Ik heb altijd gezegd dat ik wil dat het VK in de Europese Unie blijft. En dat ik met de Britse regering wil samenwerken om een ​​eerlijke deal voor het VK te vinden. De Britten stellen fundamentele vragen aan de Unie, over de essentie van de Unie. Brengt de Unie haar burgers welvaart? Richt het zich op gebieden waar het resultaten kan opleveren? Staat de Unie open voor de rest van de wereld? Dit zijn allemaal vragen waarop de EU antwoorden heeft, niet alleen voor het VK. Alle 28 lidstaten willen dat de Europese Unie modern is en gericht optreedt in het belang van al haar burgers. We zijn het er allemaal over eens dat de Unie zich moet aanpassen en evolueren in het licht van de grote uitdagingen en de crisis waarmee ze momenteel wordt geconfronteerd. Daarom voltooien we de interne markt, nemen we administratieve rompslomp weg en verbeteren we de investeringsvoorwaarden voor kleine bedrijven. Daarom creëren we een digitale eengemaakte markt, zodat u overal in de EU dezelfde prijs kunt betalen voor autohuur via internet. We moderniseren de EU-regels inzake mensenrechten auteur – om de toegang van burgers tot online culturele inhoud te verbeteren en tegelijkertijd hun auteurs een eerlijke vergoeding te garanderen. En slechts twee maanden geleden beloofde de EU de roamingtarieven vanaf de zomer van 2017 te schrappen, een stap waar veel toeristen en reizigers, vooral de Britten, al jaren om vragen. Daarom onderhandelen we over handelsovereenkomsten met toonaangevende landen zoals het Transatlantic Trade and Investment Partnership. Daarom openen we markten en slechten we barrières voor bedrijven en werknemers in alle 28 EU-lidstaten. Persoonlijk zet ik mij in om de manier waarop de Unie samenwerkt met de nationale parlementen te verbeteren. Ik heb in de opdrachtbrief van alle leden van mijn Commissie de verplichting opgenomen om nauwer samen te werken met de nationale parlementen. Ik ben ervan overtuigd dat het versterken van onze betrekkingen met de nationale parlementen de Unie dichter bij haar burgers zal brengen. Ik weet dat premier David Cameron deze ambitie ook deelt en ik twijfel er niet aan dat we een gemeenschappelijk antwoord zullen vinden. Meer dan een jaar geleden, toen ik campagne voerde voor het voorzitterschap van de Commissie, beloofde ik dat ik, als voorzitter, zou streven naar een eerlijke oplossing voor het VK. Eerlijk, niet alleen voor hem, maar ook voor de andere 27 lidstaten. Ik wil de integriteit van de vier vrijheden van de interne markt behouden en tegelijkertijd zoeken naar manieren om: de integratie van de eurozone verdiepen om de economische en monetaire unie te versterken. Een deel van de oplossing om tot een deal te komen die eerlijk is voor het VK, zal erin bestaan ​​te erkennen dat niet alle lidstaten deelnemen aan alle beleidsterreinen van de EU. In specifieke protocollen wordt het standpunt van het VK uiteengezet, bijvoorbeeld over de euro en over justitie en binnenlandse zaken. Om eerlijk te zijn tegenover andere lidstaten, mogen de keuzes van het VK hen er niet van weerhouden op weg te gaan naar verdere integratie op gebieden waar zij dat nodig achten. Ik zal mijn best doen om een ​​eerlijke deal voor het VK te vinden. En ik zal het doen voor één en enige reden: omdat ik ervan overtuigd ben dat de De EU is beter af met het VK en het VK is beter af in de EU. Op belangrijke gebieden kunnen we veel meer bereiken door collectief te handelen dan door individueel te handelen. Dit geldt met name voor de enorme uitdagingen waarmee Europa momenteel wordt geconfronteerd op het gebied van buitenlands beleid en waar ik het nu over zal hebben. Verenigd met Oekraïne Europa is maar een klein deel van de wereld, maar als we iets te bieden hebben, is het onze kennis en onze drijvende kracht. Ongeveer een eeuw geleden woonde een op de vijf van de planeetbewoners in Europa; vandaag is het één op negen en over honderd jaar zal het één op vijfentwintig zijn. Ik ben ervan overtuigd dat wij Europeanen kunnen en moeten onze rol op het internationale toneel spelen, niet uit ijdelheid, maar omdat we echt iets te bieden hebben. We kunnen de wereld de kracht laten zien die we putten uit onze eenheid en de strategische waarde van samen handelen. Het is nog nooit zo urgent en belangrijk geweest om dit te doen. Er zijn momenteel meer dan 40 conflicten in de wereld. Terwijl deze conflicten woeden, families uiteenvallen en huizen verwoest zijn, kan ik, bijna 60 jaar na de geboorte van de Europese Unie, niet voor u komen om met u over vrede te praten. Omdat de wereld niet in vrede is. Als we een wereld willen bevorderen waarin vrede heerst, hebben we meer Europa en meer Unie nodig in ons buitenlands beleid. De situatie in Oekraïne is het meest nijpend. De uitdaging van Oekraïne helpen te overleven, te hervormen en te bloeien is een Europese uitdaging. Want uiteindelijk is de droom van Oekraïners, de droom van Maidan Square, een Europese droom: die van leven in een modern land, met een stabiele economie en een solide en eerlijk politiek systeem. In de afgelopen twaalf maanden heb ik president Porosjenko goed leren kennen, of dat nu op een top is, tijdens een etentje bij hem thuis, of door talrijke vergaderingen en talloze telefoontjes. Hij zette de transformatie van zijn land in gang. Hij vecht voor vrede. Hij verdient onze steun. We hebben al veel gedaan, door een lening van 3,41 miljard EUR vrij te geven in het kader van drie macrofinanciële bijstandsprogramma's, door de sluiting van een overeenkomst die de Oekraïense gasvoorziening deze winter garandeert en advies geeft over de hervorming van de rechterlijke macht. Willen we slagen, dan moeten de EU en al haar lidstaten hieraan bijdragen. We moeten ook onze eenheid bewaren. We moeten eensgezind zijn als het gaat om de veiligheid van onze lidstaten in het oosten, vooral de Baltische landen. De veiligheid en de grenzen van de lidstaten van de Europese Unie zijn onschendbaar. Ik wil dat Moskou dit duidelijk begrijpt. We moeten eensgezind zijn als het gaat om sancties. De sancties die de Europese Unie Rusland heeft opgelegd, hebben een prijs voor elk van onze economieën en hebben gevolgen voor belangrijke sectoren, zoals de landbouw. Maar sancties zijn een krachtig instrument als reactie op de agressie en schending van het internationaal recht. Ze zullen moeten worden gehandhaafd zolang de akkoorden van Minsk niet volledig worden nageleefd. We moeten onze kalmte en onze eenheid bewaren. Maar we moeten ook blijven zoeken naar oplossingen. Op de G20-top in Brisbane sprak ik met president Poetin tijdens een bilaterale bijeenkomst die de hele nacht duurde en pas in de vroege ochtend eindigde. We herinnerden ons dat we elkaar al heel lang kenden en dat de tijden sindsdien erg veranderd waren. De geest van samenwerking tussen de EU en Rusland heeft plaatsgemaakt voor achterdocht en wantrouwen. De EU moet Rusland laten zien dat een confrontatie een prijs met zich meebrengt, maar moet Rusland ook duidelijk maken dat het bereid is tot actie. Ik wil niet' een Europa dat tevreden is toeschouwer van de geschiedenis te zijn. Ik wil een Europa dat een leidende rol speelt. Als de Europese Unie eensgezind optreedt, kan ze de wereld veranderen. Een verenigd Europa in de voorhoede van de strijd tegen klimaatverandering Actie tegen klimaatverandering is een voorbeeld van een gebied waar Europa al een leidende rol speelt. In Europa weten we allemaal al lang dat klimaatverandering een groot mondiaal probleem is. De planeet die we delen, inclusief de atmosfeer en de stabiliteit van het klimaat, kan het huidige gebruik ervan door de mensheid niet weerstaan. Sommige delen van de wereld leven boven hun stand en bouwen een koolstofschuld op zonder de bedoeling deze te verminderen. Goud, zoals economie en crisisbeheersing ons hebben geleerd, is boven je stand leven geen duurzaam gedrag op de lange termijn. Binnenkort legt de natuur ons de rekening voor. In sommige delen van de wereld verandert klimaatverandering de bronnen van conflicten - het beheersen van een dam of een meer kan strategischer zijn dan het beheersen van een olieraffinaderij. Klimaatverandering is zelfs een van de grondoorzaken van een nieuw migratiefenomeen. Als we niet snel handelen, staan ​​we voor een nieuwe uitdaging: die van klimaatvluchtelingen. Over 90 dagen komen wereldleiders in Parijs bijeen om overeenstemming te bereiken over de stappen die moeten worden genomen om één doel te bereiken: ervoor zorgen dat de De wereldwijde temperatuurstijging blijft onder de 2 graden Celsius. De EU is op de goede weg en heeft al in maart een duidelijke toezegging gedaan: een bindende doelstelling, die de hele economie bestrijkt, van een emissiereductie van ten minste 40% tegen 2030 ten opzichte van het niveau van 1990. Dit is de meest ambitieuze bijdrage die tot nu toe is gepresenteerd . Anderen volgen, sommigen slechts met tegenzin. Laten onze internationale partners zich niet vergissen: de EU zal niet zomaar een overeenkomst ondertekenen. Mijn prioriteit, de prioriteit van Europa, is een mondiale klimaatovereenkomst aan te nemen die ambitieus, solide en bindend is. Daarom hebben de Commissie en ik een deel van dit eerste jaar besteed aan het mobiliseren van steun voor een ambitieuze overeenkomst in Parijs. Afgelopen mei, Ik reisde naar Tokio, waar ik premier Shinzo Abe uitdaagde om met ons samen te werken om van Parijs een waardige opvolger van Kyoto te maken. In juni kwamen de leiders op de G7-top overeen om koolstofarme strategieën voor de lange termijn te ontwikkelen en het gebruik van fossiele brandstoffen tegen het einde van de eeuw geleidelijk af te schaffen. Vervolgens heb ik een ontmoeting gehad met de Chinese premier Li Keqiang om me voor te bereiden op de top van Parijs en om een ​​partnerschap aan te gaan om ervoor te zorgen dat de steden van vandaag zijn ontworpen om te voldoen aan de toekomstige energie- en klimaatbehoeften. Ten slotte namen de leden van het college, in overleg met de hoge vertegenwoordiger, deel aan diplomatieke inspanningen op het gebied van klimaat. Vandaag, Commissaris Arias Cañete is in Papoea-Nieuw-Guinea om plannen voor de top van Parijs te bespreken met de leiders van het Pacific Islands Forum. Als er geen corrigerende maatregelen worden genomen om de klimaatverandering aan te pakken, zal de huidige trend verslechteren en zal het lot van deze eilanden een voorbode zijn van een planetaire catastrofe. Aan de andere kant, als er een akkoord wordt bereikt in Parijs, zal de mensheid voor het eerst een internationaal regime hebben om de klimaatverandering effectief te bestrijden. Parijs zal de volgende stap zijn, maar niet de laatste. Als er een route naar Parijs is, is er ook een die vanuit Parijs vertrekt. Mijn Commissie zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat Europa voorop blijft lopen in de strijd tegen klimaatverandering. We zullen in praktijk brengen wat we onszelf prediken. Zeker doen we we hebben geen wonderoplossing om klimaatverandering tegen te gaan. Maar onze regelgevende instrumenten, zoals het EU-emissiehandelssysteem, en de acties die we al hebben ondernomen, hebben ons in staat gesteld de CO2-uitstoot te verminderen en tegelijkertijd onze economie te behouden. Ons toekomstgerichte klimaatbeleid zal ons ook helpen om de broodnodige resultaten te behalen ten opzichte van de doelstellingen van de energie-unie: het verzekert ons van een wereldwijde leiderspositie in de sector van de hernieuwbare energie, die momenteel werk biedt aan meer dan een miljoen mensen in de Unie en genereert een omzet van 130 miljard euro, waarvan 35 miljard euro export. Europese bedrijven houden nu 40% van alle patenten voor hernieuwbare energie zijn nu verantwoord en het tempo van technologische veranderingen vergroot het potentieel voor de wereldwijde handel in groene technologieën. Daarom nemen innovatie en de onderlinge verbinding van onze markten een strategische plaats in bij de uitvoering van de Energie-unie. De strijd tegen klimaatverandering zal niet worden gewonnen of verloren in diplomatieke debatten in Brussel of Parijs. Het zal op de grond en in de steden zijn waar de meeste Europeanen wonen, werken en ongeveer 80% van de in Europa geproduceerde energie verbruiken. Daarom heb ik voorzitter Schulz gevraagd om volgende maand de vergadering van het Burgemeestersconvenant in het Parlement te organiseren. Het zal meer dan 5.000 Europese burgemeesters samenbrengen die zich allemaal hebben gecommitteerd aan het behalen van de door de EU vastgestelde CO2-emissiereductiedoelstelling. Ik hoop dat alle leden van deze Vergadering de actie van lokale autoriteiten in heel Europa zullen steunen om de Top van Parijs en de follow-up ervan tot een succes te maken. Conclusie Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, er zijn veel andere aspecten die ik niet heb genoemd en die ik vandaag niet zal kunnen noemen. Ik had bijvoorbeeld graag met u gesproken over Cyprus en mijn hoop, mijn ambitie en mijn wens om het eiland volgend jaar verenigd te zien. Na het lange interview dat ik in juli had met de presidenten Nikos Anastasiades en Mustafa Akinci, op de demarcatielijn, Ik ben ervan overtuigd dat als de twee leiders blijk geven van de nodige visie en politieke wil, deze hereniging onder de huidige omstandigheden haalbaar is en op voorwaarde dat een goede coördinatie wordt gehandhaafd bij de inspanningen van de Verenigde Naties en de Europese Unie. Ik zal mijn volledige steun en hulp geven om dit doel te helpen bereiken, aangezien ik van mening ben dat er geen plaats is voor muren en barrières in een EU-lidstaat. Ik heb de Europese boeren die deze week in Brussel demonstreerden niet genoemd. Ik ben het met ze eens, er is iets mis met de markt als een liter melk een derde van de prijs van een liter water kost. Ik denk echter niet dat we de melkmarkt vanuit Brussel kunnen of moeten micromanagen. We moeten de boeren compenseren die lijden onder de gevolgen van de sancties tegen Rusland. Daarom heeft de Commissie een solidariteitspakket van 500 miljoen euro voor boeren op tafel gelegd. Europese en nationale mededingingsautoriteiten zouden goed moeten kijken naar de structuur van de markt. Er is iets veranderd op de melkmarkt. Mijn indruk is dat we enkele oligopolies in de distributiesector zullen moeten doorbreken. Er zijn nog veel meer dingen te zeggen, maar bij het aanpakken van de grote problemen en uitdagingen waarmee we vandaag worden geconfronteerd, is één ding voor mij duidelijk: of het nu de vluchtelingencrisis is, ik' economie of buitenlands beleid, kunnen we alleen slagen als we een Unie zijn. Wat is deze Unie die de 507 miljoen burgers van Europa vertegenwoordigt? De Unie is niet alleen Brussel of Straatsburg. De Unie zijn de Europese instellingen. De Unie gaat ook over de lidstaten. Dit zijn nationale regeringen en parlementen. Er hoeft maar één van ons te falen in onze verantwoordelijkheden om ons allemaal te laten struikelen. Europa en de Unie moeten de gelegenheid aangrijpen. Hoewel ik in normale tijden een groot voorstander ben van de communautaire methode, ben ik geen purist in tijden van crisis — ik hecht geen belang aan hoe we met een crisis omgaan, hetzij door intergouvernementele oplossingen of door gemeenschapsgestuurde processen. Op voorwaarde dat we oplossingen vinden en resultaten boeken in het belang van de Europese burgers. Aan de andere kant, als we ontdekken dat een methode zwakke punten heeft, moeten we onze aanpak aanpassen. Neem het voorbeeld van het herplaatsingsmechanisme voor vluchtelingen dat we in mei voor Griekenland en Italië hebben gepresenteerd: de Commissie heeft een bindend communautair solidariteitssysteem voorgesteld. De lidstaten kozen in plaats daarvan voor een vrijwillige aanpak. Resultaat: het aantal van 40.000 mensen werd nooit bereikt. Er is nog geen enkele persoon die bescherming nodig heeft, herplaatst, en Italië en Griekenland zijn alleen gelaten om de situatie het hoofd te bieden. Het is gewoon onvoldoende. Kijk naar intergouvernementele oplossingen zoals het begrotingspact uit 2011 dat bedoeld was om de begrotingsdiscipline te versterken, of het akkoord van 2014 over de oprichting van een gemeenschappelijk resolutiefonds voor banken. We zien vandaag dat geen enkele lidstaat het begrotingspact volledig heeft uitgevoerd en dat slechts 4 van de 19 lidstaten de overeenkomst over het bankenafwikkelingsfonds, die op 1 januari 2016 zou moeten worden gelanceerd, hebben geratificeerd. Dit is gewoon niet genoeg om de enorme uitdagingen waar we vandaag voor staan ​​het hoofd te bieden. We moeten de manier waarop we werken veranderen. We moeten sneller handelen. We moeten Europeser zijn in onze werkwijze. Niet omdat we de macht op Europees niveau willen concentreren, maar omdat we dringend betere en snellere resultaten moeten boeken. We hebben meer Europa nodig in onze Unie. We hebben meer Unie nodig in onze Unie. Mijn hele leven heb ik in Europa geloofd. Ik heb daar redenen voor, waarvan sommige, ik weet het heel goed, ik ben opgelucht, niets betekenen voor de generaties van vandaag. Toen ik aantrad, zei ik dat ik bruggen wilde herbouwen die begonnen af ​​te brokkelen. Waar de banden van solidariteit begonnen af ​​te brokkelen. Waar de oude demonen probeerden op te duiken. We hebben nog een lange weg te gaan. Maar als mensen over een paar generaties in Europese geschiedenisboeken de passages zullen lezen over de periode die we doormaken, Mogen ze lezen dat we naast elkaar stonden, medeleven toonden en onze huizen openden voor degenen die onze bescherming nodig hadden. Dat we onze krachten hebben gebundeld om mondiale uitdagingen aan te pakken, onze waarden te beschermen en conflicten op te lossen. Dat we ervoor hebben gezorgd dat belastingbetalers nooit meer hoeven te boeten voor de hebzucht van financiële speculanten. Dat we hand in hand hebben gezorgd voor de groei en welvaart van onze economieën, in het belang van onze bedrijven en vooral van onze kinderen. Mogen ze lezen dat we een Unie hebben gesmeed die sterker is dan ooit. Mogen ze lezen dat we samen Europese geschiedenis hebben geschreven. Een verhaal dat onze kleinkinderen met trots zullen vertellen. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, leden van het Europees Parlement, Een jaar geleden Ik stond hier voor u, en ik vertelde u dat de toestand van onze Unie niet goed was. Ik heb u gezegd dat er in deze Unie niet genoeg Europa was. En niet genoeg Unie in deze Unie. Vandaag kom ik niet voor je verschijnen om je te vertellen dat vanaf nu alles in orde is. Nee, dit is niet het geval. Laten we allemaal heel eerlijk zijn in onze diagnose. Onze Europese Unie maakt, althans gedeeltelijk, een existentiële crisis door. Tijdens de zomer heb ik aandachtig geluisterd naar leden van dit Parlement, vertegenwoordigers van nationale regeringen, veel nationale parlementsleden en Europese burgers, die hun gevoelens tegenover mij uitten. Ik ben getuige geweest van tientallen jaren van Europese integratie. Er waren een aantal sterke momenten. Er zijn ook veel moeilijke tijden geweest, en tijden van crisis. Maar nooit eerder heb ik zo weinig overeenstemming tussen onze lidstaten gezien. Zo'n klein aantal gebieden waarop ze overeenkomen om samen te werken. Nooit eerder heb ik zoveel leiders alleen horen spreken over hun nationale problemen, en Europa slechts terloops noemen, voor zover ze het noemen. Nooit eerder heb ik vertegenwoordigers van de instellingen van de Unie zulke verschillende prioriteiten zien stellen, soms in directe tegenstelling tot nationale regeringen en parlementen. Het is alsof er nauwelijks meer ontmoetingsplaatsen zijn tussen de Unie en haar nationale hoofdsteden. Nooit meer, ik wel Ik had gezien hoe nationale regeringen zo verzwakt waren door populistische krachten en verlamd door het risico de volgende verkiezingen te verliezen. Nooit eerder heb ik in onze Unie zo'n versnippering en zo weinig convergentie gezien. We staan ​​nu voor een heel belangrijke keuze. Geven we toe aan een natuurlijk gevoel van frustratie? Laten we ons wegzakken in een collectieve depressie? Willen we onze Unie voor onze ogen laten vervallen? Of vinden we het tijd om de handen ineen te slaan, de mouwen op te stropen en onze inspanningen te verdubbelen of zelfs te verdrievoudigen? Heeft Europa nu niet meer vastberaden leiders nodig dan ooit, in plaats van politici die het schip verlaten? Onze eerste gedachten over de staat van Union moet met realisme en met grote eerlijkheid worden gesteld. Ten eerste moeten we toegeven dat er in Europa veel onopgeloste problemen zijn. Er kan geen twijfel zijn. Te beginnen met hoge werkloosheid en diepe sociale ongelijkheden, de opeenstapeling van staatsschulden en de enorme uitdaging om vluchtelingen te integreren tot de zeer reële bedreigingen voor onze interne en externe veiligheid; elke lidstaat van de Unie is ten prooi aan de onophoudelijke crises van onze tijd. We hebben zelfs het trieste vooruitzicht om een ​​lid onze gelederen te zien verlaten. Ten tweede moeten we ons ervan bewust zijn dat de hele wereld naar ons kijkt. Ik ben net terug van de G20-top in China. Europa bezet 7 zetels aan de tafel van dit belangrijke mondiale forum. Ondanks de omvang van onze vertegenwoordiging, de vragen waren veel groter dan de gemeenschappelijke antwoorden die we te bieden hadden. Zal Europa nog steeds in staat zijn om handelsovereenkomsten te sluiten en economische, sociale en milieunormen aan de wereld voor te stellen? Zal de Europese economie eindelijk herstellen, of zal ze het komende decennium vast blijven zitten in zwakke groei en lage inflatie? Zal Europa voorop blijven lopen in de strijd voor mensenrechten en fundamentele waarden? Zal Europa met één stem spreken wanneer de territoriale integriteit van een land wordt bedreigd, in strijd met het internationaal recht? Of zal Europa van het internationale toneel verdwijnen en het aan anderen overlaten om de wereld vorm te geven? Ik weet dat jij in deze vergadering... wil graag dat ook op deze vragen een duidelijk antwoord wordt gegeven. Maar onze woorden moeten worden gevolgd door gezamenlijke actie. Zonder dat blijven ze wat ze zijn: niets dan woorden. En met alleen woorden kun je internationale zaken niet beïnvloeden. Ten derde moeten we toegeven dat we niet al onze problemen kunnen oplossen met nog een toespraak. Ook niet met nog een hoekpunt. Dit zijn niet de Verenigde Staten van Amerika, waar de president zijn State of the Union-toespraak houdt aan beide huizen van het Congres, terwijl miljoenen burgers aandachtig luisteren naar elk woord, live op televisie. Ter vergelijking: dit State of the Union-moment hier in Europa laat heel duidelijk het onvolledige karakter van onze Unie zien. Vandaag Ik gericht aan het Europees Parlement. En dan, op vrijdag, zal ik de nationale leiders in Bratislava ontmoeten. Mijn toespraak wordt niet alleen afgemeten aan uw applaus, waarbij u negeert wat de nationale leiders vrijdag zullen zeggen. Ik kan ook niet naar Bratislava gaan met een andere boodschap dan die ik u vandaag breng. Ik moet rekening houden met de twee niveaus van democratie in onze Unie, die even belangrijk zijn. Wij zijn niet de Verenigde Staten van Europa. Onze Europese Unie is veel complexer. Het negeren van deze complexiteit zou een vergissing zijn en zou ertoe leiden dat we de verkeerde oplossingen aannemen. Europa kan alleen functioneren als de toespraken ter verdediging van ons gemeenschappelijk project worden gehouden, niet alleen voor deze geachte vergadering, maar ook voor de parlementen van al onze lidstaten. Europa kan alleen werken als we ons allemaal inzetten voor wat ons verenigt en ons dichter bij elkaar brengt, zonder de bevoegdheidsconflicten en de rivaliteit tussen instellingen. Alleen dan zal Europa meer zijn dan de som der delen. Alleen dan kan Europa sterker en beter zijn dan het nu is. Alleen dan kunnen de leiders van de instellingen van de Unie en de nationale regeringen het vertrouwen van de Europese burgers in ons gemeenschappelijk project herstellen. Omdat Europeanen genoeg hebben van eindeloze ruzies, ruzies en gekibbel. Europeanen willen concrete oplossingen voor de zeer relevante problemen waarmee onze Unie wordt geconfronteerd. En ze verwachten meer dan beloften, resoluties en conclusies van toppen. Ze hebben te veel gezien en gehoord. Europeanen willen gezamenlijke besluiten die snel en efficiënt worden uitgevoerd. Ja, we hebben een langetermijnvisie nodig. En de Commissie zal deze visie voor de toekomst schetsen in een Witboek dat zij in maart 2017 zal publiceren ter gelegenheid van de 60e verjaardag van de Verdragen van Rome. We zullen kijken naar manieren om onze Economische en Monetaire Unie te versterken en te hervormen. En we zullen ook rekening houden met de politieke en democratische uitdagingen waarmee onze Unie van 27 in de toekomst te maken zal krijgen. En natuurlijk zal het Europees Parlement nauw bij het proces worden betrokken, evenals de nationale parlementen. Maar alleen een visie hebben is niet genoeg. Wat onze burgers veel meer nodig hebben, is iemand om te regeren. die ene men reageert op de uitdagingen van onze tijd. Europa is als een touw van vele draden – het werkt alleen als we allemaal in dezelfde richting trekken: EU-instellingen, nationale regeringen en nationale parlementen, samen. En we moeten opnieuw laten zien dat het mogelijk is, op een aantal gebieden waar de behoefte aan gemeenschappelijke oplossingen het grootst is. Daarom stel ik een positief programma van concrete Europese acties voor, dat in de komende twaalf maanden moet worden uitgevoerd. Omdat ik denk dat de komende twaalf maanden beslissend zullen zijn als we onze Unie willen herenigen. Als we de tragische verdeeldheid willen overwinnen die de afgelopen maanden tussen Oost en West is ontstaan. Als we willen laten zien dat we snel en slagvaardig kunnen handelen als het er echt op aankomt. Als we de wereld willen laten zien dat Europa nog steeds een kracht is die tot gezamenlijke actie in staat is. We moeten aan het werk. Vanmorgen heb ik president Schulz en premier Fico een brief gestuurd met dezelfde boodschap. De komende twaalf maanden zullen cruciaal zijn voor de opbouw van een beter Europa: een Europa dat beschermt; een Europa dat onze Europese manier van leven in stand houdt; een Europa dat onze burgers macht geeft; een Europa dat verdedigt, zowel intern als extern; en een Europa dat zijn verantwoordelijkheid neemt. EEN EUROPA DAT ONZE MANIER VAN LEVEN BEHOUDT Ik ben ervan overtuigd dat de Europese manier van leven behouden moet blijven. Ik heb de indruk dat velen zijn vergeten wat het betekent om Europeaan te zijn. Wat het betekent om deel uit te maken van deze Unie van Europeanen – wat de boer uit Litouwen gemeen heeft met de alleenstaande moeder uit Zagreb, de Maltese verpleegster of de studente uit Maastricht. We moeten niet vergeten waarom de naties van Europa ervoor hebben gekozen om samen te werken. We moeten niet vergeten waarom de menigte op 1 mei 2004 solidariteit vierde in de straten van Warschau. We moeten niet vergeten waarom de Europese vlag op 1 januari 1986 trots over de Puerta del Sol wapperde. We moeten niet vergeten dat Europa een drijvende kracht is die bijdragen aan de eenwording van Cyprus – een onderneming waarvoor de twee Cypriotische leiders mijn volledige steun hebben. Bovenal staat Europa synoniem voor vrede. Het is geen toeval dat de langste periode van vrede in de Europese geschiedenis begon met de vorming van de Europese Gemeenschappen. 70 jaar ononderbroken vrede in Europa. In een wereld waar er 40 actieve gewapende conflicten zijn, die elk jaar aan 170.000 mensen het leven kosten. Natuurlijk zijn we het niet altijd eens. Ja, controversiële kwesties houden ons vaak tegen. En soms botsen we. Maar we confronteren elkaar met woorden. En we regelen onze geschillen rond een tafel, niet in de loopgraven. Een integraal onderdeel van onze Europese manier van leven zijn onze waarden. De waarden van vrijheid, democratie, de rechtsstaat. Waarden die eeuwenlang werden verdedigd op de slagvelden en op geïmproviseerde tribunes. Wij Europeanen kunnen nooit accepteren dat Poolse arbeiders worden lastiggevallen, geslagen of zelfs vermoord in de straten van Harlow. Het vrije verkeer van werknemers maakt net zo goed deel uit van onze gemeenschappelijke Europese waarden als de strijd tegen discriminatie en racisme. Wij Europeanen zijn fel gekant tegen de doodstraf. Omdat we geloven in de waarde van het menselijk leven en die respecteren. Wij Europeanen geloven ook in de onafhankelijkheid en efficiëntie van rechtsstelsels. Onafhankelijke rechtbanken controleren de macht van overheden, bedrijven en individuen. Effectieve rechtsstelsels ondersteunen economische groei en handhaven grondrechten. Daarom bevordert en verdedigt Europa de rechtsstaat. Europeaan zijn betekent ook open zijn en zaken doen met je buren, in plaats van oorlog met ze te voeren. tegen' maakt deel uit van het grootste handelsblok ter wereld, met handelsovereenkomsten die zijn gesloten of in onderhandeling zijn met meer dan 140 partners wereldwijd. Handel betekent banen – elke miljard euro aan export vertegenwoordigt 14.000 extra banen die in de EU worden gecreëerd. En meer dan 30 miljoen banen, of 1 op de 7 banen in de EU, zijn nu afhankelijk van onze export naar de rest van de wereld. Daarom streeft Europa naar open markten met Canada – een van onze naaste partners, die ook onze belangen, onze waarden, ons respect voor de rechtsstaat en ons concept van culturele diversiteit deelt. De handelsovereenkomst tussen de EU en Canada is de beste en meest vooruitstrevende overeenkomst waarover de EU ooit heeft onderhandeld. En ik zal met u en met alle lidstaten samenwerken om deze overeenkomst zo snel mogelijk te laten ratificeren. Europees zijn betekent het recht hebben om uw persoonsgegevens te laten beschermen door strenge wetgeving, Europese wetgeving. Omdat Europeanen niet houden van drones die boven hun hoofd zweven om elke beweging vast te leggen, of bedrijven die elke muisklik registreren. Daarom hebben het Parlement, de Raad en de Commissie afgelopen mei overeenstemming bereikt over een gemeenschappelijke Europese verordening inzake gegevensbescherming. Deze strikte Europese wetgeving is van toepassing op bedrijven, waar ze ook gevestigd zijn, wanneer ze onze gegevens verwerken. Want in Europa is privacy geen loos woord. Het is een kwestie van menselijke waardigheid. Europeaan zijn betekent ook onderworpen zijn aan eerlijke regels. Dit betekent dat werknemers hetzelfde loon moeten krijgen voor hetzelfde werk op dezelfde plaats. Het is een kwestie van sociale rechtvaardigheid. En daarom steunt de Commissie het voorstel voor een richtlijn over de terbeschikkingstelling van werknemers. De interne markt is geen plaats waar Oost-Europese werknemers kunnen worden uitgebuit of onderworpen aan lagere sociale normen. Europa is niet het Wilde Westen, het is een sociale markteconomie. Eerlijke regels betekenen ook dat consumenten in Europa worden beschermd tegen overeenkomsten tussen grote bedrijven en hun misbruikpraktijken. En dat elk bedrijf, ongeacht de grootte, belasting moet betalen waar het winst maakt. Dit is geldt ook voor giganten als Apple, ook al is hun beurswaarde hoger dan het BBP van 165 landen in de wereld. In Europa accepteren we niet dat machtige bedrijven in het geheim illegale afspraken maken over hun belastingen. Het belastingniveau van een land als Ierland staat hier niet ter discussie. Ierland heeft het soevereine recht om zijn belastingniveau naar eigen goeddunken te bepalen. Maar het is niet eerlijk dat een bedrijf belasting kan ontduiken waarvan de opbrengst ten goede zou zijn gekomen aan Ierse families, bedrijven, scholen en ziekenhuizen. De Commissie garandeert deze eerlijkheid. Dit is het sociale aspect van het mededingingsrecht. En dat is waar Europa voor staat. Europeaan zijn betekent ook, in een steeds meer geglobaliseerde omgeving, tot een cultuur van bescherming voor onze werknemers en onze industrieën. Neem het geval van de duizenden mensen die hun baan dreigen te verliezen in Gosselies, België – het is dankzij de Europese wetgeving dat het bedrijf in kwestie nu een echte sociale dialoog moet aangaan. En zowel werknemers als lokale overheden kunnen rekenen op Europese solidariteit en de steun van fondsen van de Europese Unie. Europeaan zijn betekent ook onze staalindustrie verdedigen. We hebben al 37 antidumping- en antisubsidiemaatregelen genomen om onze staalindustrie te beschermen tegen oneerlijke concurrentie. Maar we moeten meer doen, want overproductie in sommige delen van de wereld verdringt Europese producenten. tegen' daarom ben ik dit jaar twee keer in China geweest om dit overcapaciteitsprobleem aan te pakken. Dit is ook de reden waarom de Commissie heeft voorgesteld de regel van het laagste recht te wijzigen. De Verenigde Staten heffen een invoerrecht van 265% op Chinees staal, terwijl hier in Europa sommige regeringen al jaren aandringen op verlaging van de invoerrechten op deze grondstof. Ik roep alle lidstaten en dit Parlement op om de Commissie te steunen bij het versterken van onze handelsbeschermingsinstrumenten. We moeten geen naïeve voorstanders van vrijhandel zijn, maar met dezelfde vastberadenheid als de Verenigde Staten op dumping kunnen reageren. Een essentieel onderdeel van onze Europese manier van leven, dat ik wil behouden, is onze landbouwsector. De Commissie zal altijd naast onze boeren aanwezig zijn, vooral wanneer ze moeilijke tijden doormaken, zoals nu het geval is. Vorig jaar werd de zuivelsector getroffen door het embargo van Rusland. De Commissie heeft daarom 1 miljard euro vrijgemaakt voor melkveehouders om hen te helpen herstellen. Want ik accepteer niet dat melk goedkoper is dan water. Europeaan zijn betekent voor de meesten van ons ook dat we de euro hebben. Tijdens de wereldwijde financiële crisis bleef de euro sterk en beschermde hij ons tegen nog grotere instabiliteit. De euro is een van de belangrijkste internationale valuta's en brengt enorme, hoewel vaak onzichtbare, economische voordelen met zich mee. De landen van de eurozone hebben dit jaar dankzij het monetaire beleid van de Europese Centrale Bank zo 50 miljard euro aan rentebetalingen bespaard. 50 miljard euro extra, die onze ministers van Financiën kunnen en moeten investeren in de economie. ECB-president Mario Draghi houdt toezicht op de stabiliteit van onze munt. En het draagt ​​meer bij aan banen en groei dan veel van onze lidstaten. Ja, wij Europeanen hebben geleden onder een historische financiële en schuldencrisis. Maar de waarheid is dat de overheidstekorten, die in 2009 in de eurozone gemiddeld 6,3% bedroegen, nu minder dan 2% bedragen. In de afgelopen drie jaar hebben bijna 8 miljoen extra mensen een baan gevonden. een miljoen tussen hen alleen in Spanje, een land dat in een indrukwekkend tempo blijft herstellen van de crisis. Ik zou willen dat dit allemaal vaker werd herhaald – overal in Europa waar gekozen politici spreken. Want in onze onvolledige Unie is er geen Europese autoriteit die de nationale autoriteiten kan vervangen. Europese naties moeten de zaak voor eenheid verdedigen. Niemand kan het voor hen doen. Ze zijn er toe in staat. We kunnen verenigd zijn ondanks onze diversiteit. De grote democratische naties van Europa mogen niet buigen voor de wind van het populisme. Europa mag zich niet laten imponeren door terrorisme. Neen. En de lidstaten moeten een Europa bouwen dat beschermt. En wij, de Europese instellingen, we moeten ze helpen die belofte na te komen. EEN KRACHTIG EUROPA De Europese Unie moet niet alleen onze Europese manier van leven in stand houden, maar ook degenen die ernaar leven versterken. We moeten werken aan een Europa dat zijn burgers en zijn economie sterker maakt. En vandaag zijn de burgers en de economie het digitale tijdperk ingegaan. Digitale technologieën en digitale communicatie doordringen elk aspect van ons leven. Het enige wat we nodig hebben is een snelle internetverbinding. We moeten verbonden zijn. Onze economie heeft het nodig. Iedereen heeft het nodig. En we moeten nu investeren in die connectiviteit. Daarom stelt de Commissie nu voor vandaag om de Europese telecommunicatiemarkten te hervormen. We willen een nieuw wettelijk kader creëren dat investeringen in connectiviteit aantrekt en mogelijk maakt. Bedrijven moeten hun investeringen in Europa de komende 20 jaar kunnen plannen. Want als we investeren in nieuwe netwerken en diensten, komen er de komende tien jaar zeker 1,3 miljoen nieuwe banen bij. Connectiviteit moet iedereen ten goede komen. Daarom stelt de Commissie vandaag voor om tegen 2025 5G, de vijfde generatie mobiele communicatiesystemen, volledig uit te rollen in de hele Europese Unie. Dit kan twee miljoen extra banen opleveren in de EU. Omdat connectiviteit iedereen ten goede moet komen, dus het maakt niet uit waar je woont of hoeveel je verdient. Daarom stellen we nu voor om tegen 2020 elk dorp en elke stad in Europa uit te rusten met gratis draadloze internettoegang rond de belangrijkste centra van het openbare leven. In het digitale tijdperk moeten we ook onze kunstenaars en makers empoweren en hun werken beschermen. Kunstenaars en makers zijn de juwelen van Europa. Contentcreatie is geen hobby. Het is een baan. En het maakt deel uit van onze Europese cultuur. Ik wil dat journalisten, redacteuren en auteurs een eerlijke vergoeding krijgen voor hun werk, of het nu in een studio of in een huiskamer wordt gedaan, offline of online wordt uitgezonden, gepubliceerd via een fotokopieerapparaat of gekoppeld aan een hyperlink op internet. Dit is precies wat de herziening van de Europese auteursrechtregels die we vandaag voorstellen mogelijk maakt. Onze economie versterken betekent investeren in connectiviteit, maar ook in het scheppen van banen. Daarom moet Europa resoluut investeren in zijn jongeren, in zijn werkzoekenden en in zijn start-ups. Het investeringsplan van 315 miljard euro voor Europa, dat we hier slechts twaalf maanden geleden samen zijn overeengekomen, heeft in het eerste jaar van toepassing al 116 miljard euro aan investeringen gemobiliseerd, van Letland tot Luxemburg. Meer dan 200.000 kleine bedrijven en start-ups in heel Europa hebben een lening gekregen. En meer dan 100.000 mensen hebben geprofiteerd van een nieuwe baan. En dit dankzij het nieuwe Europees Fonds voor strategische investeringen dat ik heb voorgesteld, dat mijn Commissie heeft opgesteld en dat u hier in het Europees Parlement in recordtijd hebt gesteund en goedgekeurd. En we gaan nu nog verder. Vandaag stellen wij voor de looptijd van het Fonds te verdubbelen en zijn financiële draagkracht te verdubbelen. Met uw steun zullen we ervoor zorgen dat ons Europees Investeringsfonds tegen 2020 een totale financiering van ten minste € 500 miljard biedt. En we zullen verder gaan dan dit doel om tegen 2022 € 630 miljard te bereiken. , kunnen we er nog sneller zijn. Naast inspanningen om particuliere investeringen aan te trekken, we moeten ook de juiste omgeving creëren voor deze investering. Dankzij onze gezamenlijke Europese inspanningen staan ​​de Europese banken er veel beter voor dan twee jaar geleden. En Europa heeft zijn banken nodig. Maar een economie die bijna volledig afhankelijk is van bankkrediet is slecht voor de financiële stabiliteit. Het is ook slecht voor het bedrijfsleven, zoals we zagen tijdens de financiële crisis. Daarom is het nu dringend noodzakelijk ons ​​werk aan de kapitaalmarktenunie te versnellen. De Commissie presenteert u vandaag een concrete routekaart in deze richting. Een kapitaalmarktenunie zal ons financiële systeem veerkrachtiger maken. Het zal bedrijven gemakkelijker toegang geven tot meer verschillende financieringsbronnen. Stel je een Finse startup voor die geen banklening kan krijgen. Tegenwoordig zijn de mogelijkheden zeer beperkt. De kapitaalmarktenunie zal alternatieve en essentiële financieringsbronnen bieden om start-ups op weg te helpen – business angels, durfkapitaal, marktfinanciering. Om maar één voorbeeld te noemen: bijna een jaar geleden hebben we een voorstel op tafel gelegd om het verstrekken van bankleningen te vergemakkelijken. Dit voorstel zal waarschijnlijk tot 100 miljard euro aan extra financiering voor EU-bedrijven vrijmaken. Dus bespoedig de goedkeuring ervan. Ons investeringsplan voor Europa heeft beter gewerkt dan iedereen in Europa had verwacht, en nu gaan we het openstellen voor de rest van de wereld. Zoals velen van u en de lidstaten hebben gevraagd. Vandaag lanceren we een ambitieus investeringsplan voor Afrika en de buurlanden, dat naar verwachting 44 miljard euro aan investeringen zal mobiliseren. Dit is een bedrag dat kan oplopen tot 88 miljard euro als de lidstaten hieraan bijdragen. De logica van het binnenlandse investeringsplan is bewezen: we zullen publieke middelen gebruiken als onderpand om publieke en private investeringen aan te trekken en banen te creëren. Op deze manier vullen we onze ontwikkelingshulp aan en pakken we een van de grondoorzaken van migratie aan. Met de laagste economische groei sinds 2003 in ontwikkelingslanden, is dit absoluut noodzakelijk. Het nieuwe plan zal essentiële hulp bieden aan degenen die anders gedwongen zouden zijn om een ​​gevaarlijke reis te ondernemen in de hoop op een beter leven. We investeren om de omstandigheden in het buitenland te verbeteren, ja, maar we moeten ook investeren om te reageren op humanitaire crises in eigen land. En bovenal moeten we investeren in onze jeugd. Ik kan niet accepteren, en zal nooit accepteren, dat Europa het continent van de jeugdwerkloosheid is en zal blijven. Ik kan niet accepteren en zal nooit accepteren dat millennials – millennials – voor het eerst in 70 jaar armer worden dan hun ouders. Uiteraard ligt deze verantwoordelijkheid in de eerste plaats bij de nationale overheden. Maar de Europese Unie kan hun inspanningen steunen. tegen' is wat we doen met de EU-jongerengarantie, die drie jaar geleden is gelanceerd. Mijn Commissie heeft de jongerengarantie doeltreffender gemaakt en de uitvoering ervan versneld. Meer dan 9 miljoen jongeren hebben al van dit programma geprofiteerd. Dankzij de Europese Unie hebben 9 miljoen jongeren een baan, stage of leerplaats gevonden. En we zullen doorgaan met de uitrol van de jongerengarantie in heel Europa; zo zullen we het scala aan vaardigheden van Europeanen verbeteren en zullen we de regio's en jongeren bereiken die dit het meest nodig hebben. Dat doen we ook met de Erasmusprogramma's waar al 5 miljoen studenten van hebben geprofiteerd. Dankzij Erasmus verhuizen, reizen, werken, studeren en trainen jongeren in landen in de hele Unie. En 1 op de 3 Erasmus+ studenten heeft een baan aangeboden gekregen in het bedrijf waar ze hun opleiding hebben gedaan. Maar we kunnen meer doen. Er zijn veel jonge mensen die mee willen doen aan Europa; ze zijn klaar om een ​​belangrijke bijdrage te leveren aan de samenleving en solidariteit te tonen. We kunnen ze machtigen. De Europese Unie kan ook helpen om meer kansen voor jongeren te creëren. Europa heeft veel jonge mensen die mee willen doen, een nuttige bijdrage willen leveren aan de samenleving en hun solidariteit willen tonen. Solidariteit is het cement van onze Unie. Het woord 'solidariteit' komt zestien keer voor in de verdragen die al onze lidstaten hebben goedgekeurd en geratificeerd. Onze Europese begroting is een concreet bewijs van financiële solidariteit. Er is een indrukwekkende solidariteit als het gaat om bijvoorbeeld het gezamenlijk toepassen van Europese sancties wanneer Rusland het internationaal recht schendt. De euro is de uitdrukking van solidariteit. Ons ontwikkelingsbeleid is een sterk teken van solidariteit met de rest van de wereld. En bij het beheer van de vluchtelingencrisis beginnen we een zekere solidariteit waar te nemen. Ik ben ervan overtuigd dat er veel meer solidariteit nodig is. Maar ik weet ook dat solidariteit een vrijwillige daad is. Het moet uit het hart komen. Het kan niet worden opgelegd. Vaak zijn we meer bereid om solidariteit te tonen in noodsituaties. Toen in Portugal heuvels in brand stonden, waren het Italiaanse vliegtuigen die de vlammen doofden. Wanneer overstromingen beroofd van elektriciteit deel van Roemenië, licht werd hersteld met behulp van Zweedse generatoren. Toen duizenden vluchtelingen op Griekse stranden landden, werden ze beschut in Slowaakse tenten. In dezelfde geest stelt de Commissie nu voor om een ​​Europees Solidariteitskorps op te richten. Jongeren in de hele EU zullen hun hulp kunnen bieden waar dat het meest nodig is, om te reageren op crisissituaties, zoals de vluchtelingencrisis of de recente aardbevingen in Italië. Ik wil dat dit Europees Solidariteitskorps voor het einde van het jaar operationeel is. En ik wil tegen 2020 de eerste 100.000 jonge vrijwilligers aan het werk zien. Door zich vrijwillig aan te sluiten bij het Europees Solidariteitskorps, kunnen deze jongeren hun vaardigheden ontwikkelen, een baan hebben en ook een menselijke ervaring van grote waarde beleven. EEN EUROPA DAT VERDEDIGT Een Europa dat beschermt, is een Europa dat verdedigt, zowel binnen als buiten zijn grondgebied. We moeten ons verdedigen tegen terrorisme. Sinds de bomaanslag in Madrid in 2004 heeft Europa meer dan 30 terroristische aanslagen meegemaakt, waarvan 14 in het afgelopen jaar. Meer dan 600 onschuldige mensen kwamen om het leven in steden als Parijs, Brussel, Nice of Ansbach. Net zoals we samen stonden in rouw, moeten we samen staan ​​in onze reactie. Deze barbaarse daden hebben ons opnieuw laten zien waar we voor vechten: voor onze Europese manier van leven. Geconfronteerd met het ergste dat de mens kan doen, moeten we trouw blijven aan onze waarden, aan onszelf. En wat we zijn, zijn democratische samenlevingen, meervoud, open en tolerant. Maar deze tolerantie mag niet ten koste gaan van onze veiligheid. Daarom heeft mijn Commissie veiligheid vanaf de eerste dag prioriteit gegeven: we hebben terrorisme en de terugkeer van buitenlandse strijders in de hele EU strafbaar gesteld, we hebben krachtig opgetreden tegen het gebruik van vuurwapens en de financiering van terrorisme, we hebben samengewerkt met internetbedrijven om terroristische propaganda-inhoud van internet te verwijderen en we hebben gevochten tegen radicalisering in scholen en gevangenissen in Europa. Maar er is nog werk. We moeten weten wie onze grenzen overschrijdt. Daarom zullen we onze grenzen verdedigen met de hulp van het nieuwe Europees Grens- en kustwachtagentschap, die momenteel wordt geformaliseerd door het Parlement en de Raad, slechts negen maanden nadat de Commissie de oprichting ervan had voorgesteld. Frontex heeft al meer dan 600 agenten gestationeerd in Griekenland aan de grens met Turkije en meer dan 100 agenten in Bulgarije. Nu moeten de EU-instellingen en de lidstaten zeer nauw samenwerken om snel bij te dragen aan de oprichting van het nieuwe agentschap. Ik wil dat er vanaf oktober minstens 200 grenswachten en 50 extra voertuigen aan de Bulgaarse buitengrenzen worden ingezet. We zullen ook onze grenzen verdedigen door streng toezicht te houden op iedereen die ze overschrijdt, volgens procedures die tegen het einde van het jaar zullen worden aangenomen. Elke keer dat een persoon de EU binnenkomt of haar grondgebied verlaat, er zal een aantekening zijn van de datum, plaats en reden. Tegen november zullen we een Europees Reisinformatiesysteem voorstellen, een geautomatiseerd systeem om te bepalen wie er naar Europa mag reizen. Op deze manier weten we wie er naar Europa reist nog voordat die persoon arriveert. En we hebben deze informatie allemaal nodig. Hoe vaak hebben we de afgelopen maanden niet gehoord dat de informatie wel in een database in het ene land stond, maar nooit de autoriteiten van een ander land bereikte, terwijl dit de gang van zaken had kunnen veranderen? Grensbeveiliging houdt ook in dat prioriteit wordt gegeven aan de uitwisseling van informatie en inlichtingen. Hiertoe, We zullen Europol, ons Europees agentschap dat de nationale wetshandhavingsinstanties ondersteunt, versterken door het betere toegang te geven tot databanken en door het extra middelen toe te kennen. Een eenheid voor terrorismebestrijding die momenteel 60 man personeel telt, kan niet 24 uur per dag, 7 dagen per week de nodige ondersteuning bieden. Een Europa dat beschermt, moet ook buiten onze grenzen onze belangen verdedigen. De feiten zijn heel duidelijk: de wereld wordt groter. En we worden kleiner. Vandaag vertegenwoordigen wij Europeanen 8% van de wereldbevolking - in 2050 zullen we slechts 5% vertegenwoordigen. Tegen die tijd zul je geen enkele EU-lidstaat meer zien onder de leidende economieën van de wereld. Maar hoe zit het met de EU als geheel? We zullen nog steeds bovenaan de lijst staan. Onze vijanden willen dat we scheiden. Onze tegenstanders zouden profiteren van onze divisie. Alleen samen zijn en blijven we een onontkoombare kracht. Maar hoewel Europa er trots op is een zachte macht van mondiaal belang te zijn, moeten we niet naïef zijn. Soft power is niet genoeg in een steeds gevaarlijker wordende buurt. Neem het voorbeeld van het meedogenloze conflict in Syrië. De gevolgen voor Europa zijn onmiddellijk. Dit zijn aanslagen die in onze steden zijn gepleegd door terroristen die zijn opgeleid in Daesh-kampen. Maar waar is de Unie, waar zijn haar lidstaten, in de onderhandelingen over een oplossing van het conflict? Federica Mogherini, onze hoge vertegenwoordiger en mijn vicevoorzitter, doen fantastisch werk. Maar ze moet onze Europese minister van Buitenlandse Zaken worden, degene die alle diplomatieke corpsen, zowel kleine als grote landen, zal samenbrengen om internationale onderhandelingen te kunnen meewegen. Daarom roep ik vandaag op tot de ontwikkeling van een Europese strategie voor Syrië. Federica zou aan tafel moeten zitten om de toekomst van Syrië te bespreken. Zodat Europa kan bijdragen aan de wederopbouw van een vreedzame Syrische natie en een pluralistisch en tolerant maatschappelijk middenveld in Syrië. Europa moet zich meer laten gelden. Dit geldt in het bijzonder voor ons defensiebeleid. Europa kan het zich niet langer veroorloven afhankelijk te zijn van de militaire macht van andere landen of om Frankrijk zijn eer in Mali te laten verdedigen. We moeten onze verantwoordelijkheid nemen voor de bescherming van onze belangen en onze Europese manier van leven. In de afgelopen tien jaar hebben we deelgenomen aan meer dan 30 civiele en militaire missies van de EU van Afrika tot Afghanistan. Maar zonder een permanente structuur kunnen we niet effectief optreden. Dringende operaties worden uitgesteld. We hebben aparte hoofdkwartieren voor parallelle missies, ook als ze in hetzelfde land of in dezelfde stad plaatsvinden. Het wordt tijd dat we één hoofdkwartier hebben voor deze operaties. We moeten ook streven naar gemeenschappelijke militaire middelen die in sommige gevallen aan de Unie zouden toebehoren. En natuurlijk in volledige complementariteit met de NAVO. Economisch gezien is dit duidelijk logisch. Het gebrek aan samenwerking op defensiegebied kost Europa tussen de 25 en 100 miljard euro per jaar, afhankelijk van de betrokken gebieden. Met dat geld zouden we elk jaar zoveel meer kunnen bereiken. Wij kunnen dit bereiken. We bouwen een multinationale tankervloot op. Laten we dit voorbeeld herhalen. Om de kracht van de Europese defensie te verzekeren, moet de Europese defensie-industrie innovatief zijn. Daarom zullen we voor het einde van het jaar voorstellen om een ​​Europees Defensiefonds op te richten om onderzoek en innovatie actief te stimuleren. Het Verdrag van Lissabon biedt lidstaten die dat wensen de mogelijkheid om hun defensiecapaciteiten te bundelen in de vorm van een permanente gestructureerde samenwerking. Ik denk dat het tijd is om van deze mogelijkheid gebruik te maken. En ik hoop dat onze bijeenkomst op 27 in Bratislava over een paar dagen de eerste politieke stap in deze richting zal zijn. Want alleen als we allemaal samenwerken, zal Europa zich zowel op zijn grondgebied als daarbuiten kunnen verdedigen. EEN EUROPA DAT ZIJN VERANTWOORDELIJKHEID NEEMT Het laatste punt dat ik met u wil aankaarten, betreft verantwoordelijkheid. We moeten de verantwoordelijkheid nemen voor de opbouw van dit Europa dat ons beschermt. Ik roep alle EU-instellingen en elk van onze lidstaten op om deze verantwoordelijkheid op zich te nemen. We moeten een einde maken aan het oude refrein dat succes nationaal is en falen Europees. Anders zal ons gemeenschappelijke project niet overleven. We moeten niet vergeten waar onze Unie naar streeft. Ik roep daarom elk van de 27 leiders die op weg zijn naar Bratislava op om na te denken over drie redenen waarom we de Europese Unie nodig hebben. Drie dingen om te verdedigen waarvoor ze bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen. En dat ze klaar zijn om snel te realiseren. De vertraging bij het nakomen van de gedane beloften is een fenomeen dat de geloofwaardigheid van de Unie in toenemende mate dreigt te ondermijnen. Neem het akkoord van Parijs. Wij Europeanen zijn de wereldleiders op het gebied van klimaatactie. Zijn' Europa dat de onderhandelingen leidde over het eerste juridisch bindende klimaatakkoord dat ooit op mondiaal niveau is gesloten. Het was Europa dat de coalitie van ambitie vormde die het akkoord van Parijs mogelijk maakte. Toch worstelt Europa vandaag om de weg te wijzen en als een van de eersten onze overeenkomst te ratificeren.Alleen Frankrijk, Oostenrijk en Hongarije hebben deze in dit stadium geratificeerd. Ik roep daarom alle lidstaten en dit Parlement op om hun rol in de komende weken te spelen, niet in de komende maanden. We zouden sneller moeten zijn. Laten we nu de overeenkomst ratificeren om de weg te wijzen en als een van de eersten onze overeenkomst te ratificeren.Alleen Frankrijk, Oostenrijk en Hongarije hebben deze in dit stadium geratificeerd. Ik roep daarom alle lidstaten en dit Parlement op om hun rol in de komende weken te spelen, niet in de komende maanden. We zouden sneller moeten zijn. Laten we nu de overeenkomst ratificeren om de weg te wijzen en als een van de eersten onze overeenkomst te ratificeren.Alleen Frankrijk, Oostenrijk en Hongarije hebben deze in dit stadium geratificeerd. Ik roep daarom alle lidstaten en dit Parlement op om hun rol in de komende weken te spelen, niet in de komende maanden. We zouden sneller moeten zijn. Laten we nu de overeenkomst ratificerend uit Parijs. Het is mogelijk. Het is een kwestie van politieke wil. En invloed van Europa in de wereld. Ook de Europese instellingen moeten hun verantwoordelijkheid nemen. Ik heb elk van mijn commissarissen gevraagd bereid te zijn om de komende twee weken te debatteren over de toestand van onze Unie in de nationale parlementen van de landen die elk van hen het beste kent. Sinds het begin van mijn mandaat hebben mijn commissarissen de nationale parlementen meer dan 350 keer bezocht. En ik wil dat ze het nu nog meer gaan doen. Want Europa kan alleen met de lidstaten worden opgebouwd, nooit tegen hen. We moeten ook onze verantwoordelijkheid nemen door te erkennen dat het niet aan ons is om bepaalde beslissingen te nemen. Het is niet eerlijk, wanneer EU-landen het niet eens kunnen worden over het al dan niet verbieden van het gebruik van glyfosaat in herbiciden, dat het Parlement of de Raad de Commissie dwingt een besluit te nemen. Dus we gaan die regels veranderen – want dat is geen democratie. De Commissie moet de verantwoordelijkheid nemen om politiek te zijn, niet technocratisch. Een politieke Commissie is een Commissie die luistert naar het Europees Parlement, naar alle lidstaten en naar de burgers. En het was ons luisteren dat mijn Commissie ertoe aanzette om 100 voorstellen in te trekken tijdens de eerste twee jaar van ons mandaat, om het aantal ingediende initiatieven met 80% te verminderen in vergelijking met de voorgaande 5 jaar, en om een ​​diepgaande evaluatie van de ' alle geldende wetgeving. Want alleen door ons te richten op gebieden waar Europa echte waarde kan toevoegen en resultaten kan opleveren, kunnen we van Europa een betere en betrouwbaardere plaats maken. Politiek zijn betekent ook het corrigeren van technocratische fouten zodra ze zich voordoen. De Commissie, het Parlement en de Raad hebben gezamenlijk besloten de roamingtarieven voor mobiele telefoons af te schaffen. Dit is een belofte die we zullen houden. Niet alleen voor mensen die op een tweedaagse zakenreis gaan. Niet alleen voor vakantiegangers die twee weken in de zon gaan liggen. Maar ook voor onze grensarbeiders. En voor de miljoenen Erasmusstudenten die voor hun studie een of twee semesters in het buitenland verblijven. Zo trok ik een project terug dat deze zomer geschreven was. Dit project begon met een goed voornemen. Hij was technisch correct. Maar het kwam niet overeen met de gemaakte beloften. En volgende week zie je een nieuw, veel beter project. Wanneer u met uw mobiele telefoon door de Europese Unie reist, moet het zijn alsof u thuis blijft. Politiek zijn is ook wat ons in staat stelt om het stabiliteits- en groeipact met gezond verstand uit te voeren. Het pact is gemaakt op basis van de theorie. Velen zijn het als een leerstelling gaan toepassen. En vandaag hebben sommigen er een dogma van gemaakt. In theorie is de schuld van een land is strafbaar als het meer dan 60 procent van één cijfer achter de komma bedraagt. Maar in werkelijkheid moeten we de redenen voor deze schuld onderzoeken. We moeten proberen de lopende hervormingsinspanningen te steunen, niet te straffen. Daarvoor hebben we verantwoordelijke politici nodig. En we zullen het pact niet dogmatisch blijven toepassen, maar met gezond verstand en met de flexibiliteit die we hebben gehad om in de regels in te bouwen. Tot slot betekent het nemen van onze verantwoordelijkheid ook dat we verantwoording afleggen voor onze daden tegenover de kiezers. Daarom gaan we voorstellen om de absurde regel te veranderen die de commissarissen verplicht om hun functies op te geven als ze willen deelnemen aan de Europese verkiezingen. De Duitse bondskanselier, de Tsjechische, Deense of Estse premier verlaten hun post niet wanneer zij staan ​​voor herverkiezing. Commissarissen zouden dat ook niet moeten doen. Als we een Commissie willen die aan de reële verwachtingen voldoet, moeten we de commissarissen aanmoedigen om een ​​goede afspraak met de democratie te maken. En niet voorkomen. CONCLUSIE Dames en heren leden van het Europees Parlement, ik ben zo jong als het Europese project dat volgend jaar, in maart 2017, zijn 60e verjaardag zal vieren. Ik heb het geleefd, ik heb me er mijn hele leven aan gewijd. Mijn vader geloofde in Europa omdat hij geloofde in stabiliteit, arbeidersrechten en sociale vooruitgang. Omdat hij begreep hoe kostbaar – en kwetsbaar – vrede in Europa was. Ik geloof in Europa omdat mijn vader mij dezelfde waarden heeft bijgebracht. Maar wat geven we nu door aan onze kinderen? Wat gaan we ze nalaten als erfenis? Een unie die uiteenvalt in verdeeldheid? Een Unie die haar verleden is vergeten en geen toekomstvisie heeft? Onze kinderen verdienen beter. Ze verdienen een Europa dat hun manier van leven in stand houdt. Ze verdienen een Europa dat hen kracht geeft en hen verdedigt. Ze verdienen een Europa dat beschermt. Het is tijd dat wij – de instellingen, de regeringen, de burgers – allemaal de verantwoordelijkheid nemen om dit Europa op te bouwen. Samen. Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, leden van het Europees Parlement, Toen ik vorig jaar om dezelfde tijd voor u verscheen, was mijn taak in zekere zin gemakkelijker. Het was voor iedereen duidelijk dat de toestand van onze Unie was op zijn zachtst gezegd zorgwekkend. Europa telde zijn wonden en schrammen, na een jaar dat het op zijn grondvesten had doen wankelen. We hadden slechts twee keuzes. Ofwel verenig je rond een positief Europees programma of trek je terug in elkaar, de anderen negerend. Geconfronteerd met deze keuze, pleitte ik voor eenheid. Ik heb een positieve agenda naar voren gebracht om, zoals ik vorig jaar zei, te helpen een Europa te creëren dat beschermt, een Europa dat kracht geeft, een Europa dat verdedigt. Het Europees Parlement heeft de afgelopen twaalf maanden geholpen dit programma tot leven te brengen. Met elke dag die voorbijgaat, blijven we vooruitgang boeken. Net gisteravond, u hebt opnieuw gewerkt aan een akkoord over handelsbeschermingsinstrumenten en de verdubbeling van onze Europese investeringscapaciteit. En je hebt het gehaald. Dank je. Ik wil ook de 27 leiders van onze lidstaten bedanken. Een paar dagen na mijn toespraak vorig jaar keurden ze mijn programma goed op hun top in Bratislava. Ze kozen dus voor eenheid. Ze hebben ervoor gekozen om zich te verenigen rond onze gemeenschappelijke belangen. Samen hebben we laten zien dat Europa concrete resultaten kan opleveren voor zijn burgers, waar en wanneer dat nodig is. Sindsdien hebben we soms langzame maar onomkeerbare vooruitgang geboekt. De verbeterde economische vooruitzichten werkten in ons voordeel. We gaan nu het vijfde jaar in van een economisch herstel dat in elk van de lidstaten echt voelbaar is. De afgelopen twee jaar was de groei in de Europese Unie sterker dan in de Verenigde Staten. Die bedraagt ​​nu meer dan 2% voor de hele Unie en 2,2% voor de monetaire zone. De werkloosheid is op het laagste niveau in negen jaar. Sinds het begin van ons mandaat zijn er bijna 8 miljoen banen gecreëerd. En de arbeidsparticipatie in de Europese Unie is hoger dan ooit. We hebben 235 miljoen mensen die een baan hebben. De Europese Commissie kan hiervoor niet alle eer opeisen. Dat gezegd hebbende, ben ik er zeker van dat als 8 miljoen banen verloren waren gegaan, veel daarvan onze schuld zou zijn geweest. In werkelijkheid zijn de instellingen van de Europa heeft zijn steentje bijgedragen om het tij te keren. We kunnen de eer opstrijken voor ons investeringsplan voor Europa, dat tot nu toe 225 miljard euro aan investeringen heeft opgeleverd. Het heeft leningen verstrekt aan 450.000 kleine bedrijven en meer dan 270 infrastructuurprojecten. We kunnen de eer opeisen voor vastberaden actie, die de Europese banken de financiële slagkracht heeft gegeven om leningen aan bedrijven te verstrekken en hen in staat te stellen te groeien en banen te creëren. En we hadden de verdienste dat we hebben bijgedragen aan de daling van de overheidstekorten, die van 6,6% naar 1,6% gingen. Dat hebben we te danken aan een intelligente toepassing van het Stabiliteits- en Groeipact. We eisen begrotingsdiscipline, maar we zorgen ervoor dat dit de groei niet schaadt. Het werkt eigenlijk heel goed in de hele Europese Unie, ondanks kritiek. Tien jaar na het begin van de crisis beleeft Europa eindelijk een economisch herstel. En daarmee een boost van vertrouwen. Onze 27 leiders, het Parlement en de Commissie plaatsen het Europese project weer in het hart van onze Unie. Vorig jaar zagen we in Rome de 27 leiders een voor een de Capitolijnse heuvel beklimmen om hun geloften van toewijding aan elkaar en aan de Unie te hernieuwen. Dit alles doet me geloven: Europa is weer in opkomst. Er gaan nieuwe kansen voor ons open, maar die blijven niet voor altijd open. Laten we profiteren van dit momentum, laten we profiteren van deze gunstige wind. En daarvoor moeten we twee dingen doen: Ten eerste moeten we vasthouden aan de koers van vorig jaar. We hebben nog 16 maanden waarin het Parlement, de Raad en de Commissie echte vooruitgang kunnen boeken. We moeten deze tijd gebruiken om af te maken waar we in Bratislava aan begonnen zijn, en om ons eigen constructieve programma uit te voeren. Ten tweede moeten we onszelf een ambitieus doel stellen voor de toekomst. Zoals Mark Twain schreef (ik citeer), zullen we met het verstrijken van de jaren meer teleurgesteld zijn door de dingen die we niet hebben gedaan dan over de dingen die we wel hebben gedaan. De tijd is gekomen om tegen 2025 een meer verenigd, sterker en democratischer Europa op te bouwen. OP KOERS BLIJVEN Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, Als we naar de toekomst kijken, we mogen ons niet van onze koers laten afwijken. Samen hebben we ons tot doel gesteld om een ​​energie-unie, een veiligheidsunie, een kapitaalmarktenunie, een bankenunie en een digitale eengemaakte markt tot stand te brengen. Samen hebben we al een lange weg afgelegd. Zoals bevestigd door het Parlement, heeft de Commissie al 80% van de voorstellen ingediend die aan het begin van haar mandaat waren beloofd. We moeten nu samenwerken om deze voorstellen om te zetten in wetgevingshandelingen en om deze handelingen in de praktijk om te zetten. Zoals altijd zullen er enkele concessies moeten worden gedaan. Ik weet dat de voorstellen van de Commissie om ons gemeenschappelijk asielstelsel te hervormen of om nieuwe, strengere regels vast te stellen voor de terbeschikkingstelling van werknemers, controversiële onderwerpen zijn. We zullen goede resultaten behalen als iedereen zijn deel van de brug bouwt, zodat de posities bij elkaar kunnen komen. En ik zou willen zeggen dat de Commissie openstaat voor compromissen, zolang het eindresultaat maar goed is voor de Unie en eerlijk is voor al haar lidstaten. We zijn nu klaar om de resterende 20% van de initiatieven in mei 2018 in te dienen. Vanmorgen heb ik de voorzitter van het parlement en de premier van Estland toegesproken, wiens krachtige actie ik hier zou willen aanbevelen in het proces van ontplooiing, als wat Europa betreft, een intentieverklaring waarin de prioriteiten voor het komende jaar worden gespecificeerd. Ik zal en kan hier niet al deze voorstellen opsommen, maar sta mij toe er vijf te noemen die bijzonder belangrijk zijn. Allereerst, Ik zou graag zien dat we onze Europese handelsagenda verder versterken. Europa staat open voor handel, ja. Maar wederkerigheid moet er zijn. We zullen evenveel moeten krijgen als we geven. Handel is geen abstract begrip. Handel is banen, het zijn nieuwe kansen voor Europese bedrijven, groot of klein. Elke miljard extra export vertegenwoordigt 14.000 extra banen in Europa. Handel is de export van onze sociale en milieunormen en onze normen voor gegevensbescherming of voedselveiligheid. Europa is altijd een aantrekkelijk economisch gebied geweest. Maar sinds vorig jaar heb ik constateert dat onze partners van over de hele wereld naar onze deur rennen om commerciële overeenkomsten met ons te sluiten. Dankzij de hulp van uw Parlement hebben we zojuist een handelsovereenkomst met Canada gesloten die vanaf volgende week voorlopig van toepassing zal zijn. We hebben een politiek akkoord bereikt met Japan over een toekomstig economisch partnerschap. En tegen het einde van het jaar hebben we een goede kans om hetzelfde te doen met Mexico en Zuid-Amerikaanse landen. Vandaag stellen wij voor handelsbesprekingen te openen met Australië en Nieuw-Zeeland. Ik zou graag zien dat al deze overeenkomsten aan het einde van dit mandaat zijn afgerond. En ik wil dat er met de grootst mogelijke transparantie over wordt onderhandeld. L' openheid voor handel moet hand in hand gaan met meer transparantie in onze besluitvormingsprocessen. Het Europees Parlement heeft het laatste woord over alle handelsovereenkomsten. Daarom moeten haar leden, evenals de nationale en regionale parlementen, vanaf de eerste dag van de onderhandelingen volledig op de hoogte worden gehouden. De Commissie zal hiervoor zorgen. Voortaan zal de Commissie alle ontwerp-onderhandelingsmandaten die zij aan de Raad voorlegt, publiceren. Burgers hebben het recht te weten wat de Commissie voorstelt. Geen gebrek aan transparantie meer, geen geruchten en intentieclaims meer waaraan de Commissie onderworpen blijft. Ik nodig de Raad uit hetzelfde te doen. Ik zou voor eens en altijd willen zeggen: we zijn geen naïeve voorstanders van vrijhandel. L' Europa moet altijd zijn strategische belangen verdedigen. Daarom stellen we nu een nieuw EU-kader voor de screening van investeringen voor. Als een buitenlands beursgenoteerd bedrijf een strategische Europese haven, een deel van onze energie-infrastructuur of een van onze defensietechnologiebedrijven wil verwerven, kan dat alleen op transparante wijze, door zorgvuldige afweging en discussie. Het is onze politieke verantwoordelijkheid om te weten wat er thuis gebeurt om zo nodig onze collectieve veiligheid te kunnen beschermen. Ten tweede wil de Commissie onze industrie sterker en concurrerender maken. tegen' Dit geldt met name voor onze industriële basis en de 32 miljoen werknemers die de ruggengraat vormen. Zij zijn het die de allereerste producten van onze auto's maken, waaraan we bijvoorbeeld onze voorsprong ten opzichte van anderen te danken hebben. Ik ben trots op onze auto-industrie. Maar ik ben geschokt als klanten en consumenten willens en wetens worden misleid. Ik nodig de auto-industrie uit om het goed te maken en de situatie te corrigeren. In plaats van te proberen te misleiden en te misleiden, moeten fabrikanten investeren in de schone auto's van morgen. Wij presenteren, dames en heren, vandaag vandaag een nieuwe industriële strategie waarmee onze industrie de nummer één kan blijven of worden op het gebied van innovatie, digitalisering en decarbonisatie. Ten derde zou ik willen dat Europa een voortrekkersrol speelt in de strijd tegen klimaatverandering. Vorig jaar hebben we wereldwijde klimaatnormen vastgesteld met de ratificatie van de Overeenkomst van Parijs hier in deze zaal. Geconfronteerd met de ineenstorting van de ambities van de Verenigde Staten, moet Europa ervoor zorgen dat de planeet groots wordt, het ondeelbare thuisland van de hele mensheid. De Commissie zal binnenkort een voorstel indienen om de koolstofemissies in de vervoerssector te verminderen. En ten vierde: ik zou willen dat we Europeanen beter beschermen in het digitale tijdperk. De afgelopen jaren hebben we aanzienlijke vooruitgang geboekt met het beveiligen van internet. Nieuwe regels, voorgesteld door de Commissie, zullen onze intellectuele eigendomsrechten, onze culturele diversiteit en onze persoonsgegevens beschermen. We hebben de strijd tegen terroristische propaganda en radicalisering online geïntensiveerd. Maar Europa blijft slecht toegerust bij cyberaanvallen. Cyberaanvallen zijn soms gevaarlijker voor de stabiliteit van democratieën en economieën dan wapens en tanks. Alleen al vorig jaar werden er meer dan 4.000 ransomware-aanvallen geregistreerd en had 80% van de Europese bedrijven te maken met minstens één cyberbeveiligingsincident. Cyberaanvallen kennen geen grenzen; ze sparen niemand. tegen' Daarom stelt de Commissie nu nieuwe instrumenten voor, waaronder een Europees Agentschap voor cyberbeveiliging, om ons beter tegen deze aanvallen te beschermen. Ten vijfde: migratie moet op onze radar blijven. Ook al hebben de kwesties rond migratie vaak aanleiding gegeven tot debat en controverse, toch zijn we erin geslaagd op veel fronten echte vooruitgang te boeken. Tegenwoordig beschermen we onze buitengrenzen beter. Meer dan 1700 functionarissen van de nieuwe grens- en kustwacht ondersteunen nu de 100.000 nationale grenswachten van de lidstaten en patrouilleren met name in Griekenland, Italië, Bulgarije en Spanje. We hebben gemeenschappelijke grenzen, maar de staten die vanwege hun geografische ligging in de frontlinie staan, mogen niet als enige verantwoordelijk zijn voor hun bescherming. Gemeenschappelijke grenzen en gemeenschappelijke bescherming moeten hand in hand gaan. We zijn erin geslaagd de stroom irreguliere migranten, een bron van grote zorg in veel landen, in te dammen. We hebben het aantal irreguliere aankomsten in het oostelijke Middellandse Zeegebied met 97% verminderd dankzij de overeenkomst die we met Turkije hebben gesloten. En deze zomer zijn we erin geslaagd de centrale Middellandse Zeeroute beter onder controle te houden: de aankomsten daar daalden in augustus met 81% in vergelijking met dezelfde maand vorig jaar. Op deze manier hebben we het aantal verloren mensenlevens in de Middellandse Zee aanzienlijk verminderd. Ik kan niet over migratie praten zonder Italië te eren voor zijn doorzettingsvermogen en vrijgevigheid. Tijdens de zomermaanden heeft de Commissie in harmonie met de Italiaanse premier, mijn vriend Paolo Gentiloni, en zijn regering samengewerkt. We hebben het gedaan en we zullen het blijven doen, want in het Middellandse Zeegebied redt Italië de eer van Europa. We moeten ook dringend de levensomstandigheden van vluchtelingen in Libië verbeteren. Ik ben geschokt door de onmenselijke omstandigheden in detentie- of opvangcentra. Hier heeft Europa een verantwoordelijkheid, maar een collectieve verantwoordelijkheid, en de Commissie zal samen met de Verenigde Naties optreden om een ​​einde te maken aan deze schandalige situatie die niet kan blijven duren. Zelfs als het bedroefd om te zien dat niet al onze lidstaten dezelfde mate van solidariteit tonen, is Europa als geheel solidair gebleven. Alleen al vorig jaar hebben onze lidstaten asiel verleend aan meer dan 720.000 vluchtelingen, of voorzien in hun hervestiging. Dat is drie keer meer dan Australië, Canada en de Verenigde Staten samen. Europa is, in tegenstelling tot wat wordt beweerd, geen fort en mag dat ook nooit worden. Europa is en blijft het continent van solidariteit waar degenen die om onaanvaardbare redenen worden vervolgd, hun toevlucht moeten kunnen vinden. Ik ben bijzonder trots op de jonge Europeanen die vrijwillig taallessen geven aan Syrische vluchtelingen of op al die jonge mensen die, bij duizenden, zich in dienst stellen van ons nieuwe Europees Solidariteitskorps. Deze jongeren geven leven en kleur aan de Europese solidariteit. Maar we moeten onze inspanningen verdubbelen. Aan het einde van de maand zal de Commissie een nieuwe reeks voorstellen presenteren die gericht zijn op terugkeer, solidariteit met Afrika en het openen van legale kanalen voor migratie. Wat meer in het bijzonder de terugkeer betreft, zou ik willen herhalen dat mensen die geen recht hebben om in Europa te blijven, moeten terugkeren naar hun land van herkomst. Hoewel slechts 36% van de migranten in een irreguliere situatie wordt teruggestuurd, is het duidelijk dat we onze inspanningen en onze actie op dit gebied aanzienlijk moeten opvoeren. Alleen op deze manier zal Europa solidariteit kunnen tonen met de vluchtelingen die echt bescherming nodig hebben. Solidariteit kan niet uitsluitend een intra-Europese aangelegenheid zijn. Het is ook een kwestie van meer solidariteit met Afrika: Afrika, bakermat van de mensheid, nobel continent, jong continent. Ons Afrika Trust Fund van € 2,7 miljard opent banen op het hele Afrikaanse continent. Maar hoewel de EU-begroting voor het grootste deel van de financiering heeft gezorgd, bedraagt ​​de bijdrage van al onze lidstaten samen slechts 150 miljoen euro. Het fonds loopt nu tegen zijn grenzen aan. We kennen of zouden de risico's van een financieringstekort moeten kennen: in 2015 wilden veel migranten lid worden van de Europa toen en omdat de fondsen van het Wereldvoedselprogramma van de VN op waren. Ik roep de lidstaten daarom op om het woord te voeren en ervoor te zorgen dat het Africa Trust Fund niet hetzelfde lot treft. Het risico is groot. We zullen ook werken aan het openen van legale kanalen voor migratie. Irreguliere migratie stopt pas als migranten een andere keuze hebben dan een gevaarlijke reis te ondernemen. We staan ​​op het punt 22.000 vluchtelingen uit Turkije, Jordanië en Libanon te hervestigen en ik sluit me aan bij de oproep van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor vluchtelingen om nog eens 40.000 vluchtelingen uit Libië en de buurlanden te hervestigen. Voor de rest is Europa een vergrijzend continent, reden te meer om haar te voorzien van een systeem van legale migratie, wat een onvermijdelijke noodzaak is. Daarom heeft de Commissie voorstellen gedaan om de toegang voor migranten tot de Europese blauwe kaart te vergemakkelijken, en ik dank het Parlement voor zijn steun in dit verband. LATEN WE DE ZEILEN HEBBEN Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geachte parlementsleden, ik heb slechts enkele van de initiatieven genoemd die we de komende zestien maanden willen en moeten invoeren. Maar dat zal niet genoeg zijn om de harten en geesten van de Europeanen terug te winnen. We moeten nu koers zetten naar de toekomst. In maart presenteerde de Commissie haar Witboek over de toekomst van Europa, dat in vijf scenario's het gezicht schetst dat Europa tegen 2025 zou kunnen hebben. Over deze scenario's is gediscussieerd, soms oppervlakkig, soms heftig. Ze zijn geanalyseerd en soms zelfs volledig ontleed. Dat juich ik toe, want dat was precies het doel. Ik wilde een proces op gang brengen dat Europeanen in staat zou stellen hun eigen weg voor de toekomst te bepalen. De toekomst van Europa kan niet alleen door zijn leiders worden gedicteerd. Het kan alleen het hoogtepunt zijn van een democratisch debat dat tot een brede consensus leidt. Deze vergadering heeft daar actief aan bijgedragen met haar drie ambitieuze resoluties over de toekomst van Europa, waarvoor ik in het bijzonder de rapporteurs wil bedanken. Mijn dank gaat ook uit naar alle collega's die hebben deelgenomen aan de meer dan 2000 openbare evenementen die de Commissie sinds maart in heel Europa heeft georganiseerd. Het is tijd om de eerste conclusies uit dit debat te trekken. Het is tijd om de volgende stap te zetten: van reflectie naar actie, van debat naar beslissing. Vandaag wil ik u mijn visie op de dingen presenteren: mijn persoonlijke 'zesde scenario', zo u wilt. Dit scenario is het resultaat van tientallen jaren persoonlijke ervaring. Mijn hele leven heb ik geleefd, gevochten en gewerkt voor het Europese project. Ik ben getuige en acteur geweest van goede en slechte tijden. Ik heb veel stoelen rond de onderhandelingstafel bezet: als minister, premier, voorzitter van de Eurogroep, en nu voorzitter van de Commissie. Ik was daar, in Maastricht, Amsterdam, Nice en Lissabon, toen onze Unie zich ontwikkelde en uitbreidde. Ik heb altijd gevochten voor Europa. Ik heb wel eens geleden vanwege Europa. En zelfs wanhopig op zoek naar Europa. Met de Europese Unie heb ik ook ups en downs meegemaakt, maar die liefde voor Europa ben ik nooit kwijtgeraakt. Want, het is bekend, er is geen liefde zonder teleurstelling, althans zeer zelden. Je moet dus van Europa houden, want in deze onrustige wereld hebben Europa en de Europese Unie een unieke prestatie geleverd door vrede binnen en vrede buiten haar grenzen op te leggen. En welvaart, zo niet voor iedereen, dan toch voor velen. We zouden hierover moeten mediteren bij de gelegenheid van het Europees Jaar van het Cultureel Erfgoed, dat in 2018 onze culturele diversiteit moet vieren. EEN UNIE VAN WAARDEN Gehecht zijn aan dezelfde waarden geeft ons een gevoel van verbondenheid. Voor mij is Europa een groter project dan de interne markt, dan de munt, dan de euro. Het is altijd een kwestie van waarden geweest. Daarom is mijn zesde scenario gebaseerd op drie pijlers, drie onwrikbare principes: vrijheid, gelijkheid en de rechtsstaat. Europa is in de eerste plaats een unie van vrijheid. Vrijheid tegenover onderdrukking en dictatuur die ons continent, vooral de landen van Midden- en Oost-Europa, helaas maar al te goed heeft gekend. Ik bedoel de vrijheid om je stem te laten horen, als burger en als journalist, deze vrijheid waarvan we maar al te vaak denken dat het vanzelfsprekend is. Dit zijn de waarden waarop onze Unie is gebouwd. Maar vrijheid komt niet uit de lucht vallen. We moeten ervoor vechten om te zegevieren. In Europa en wereldwijd. Ten tweede moet Europa een unie van gelijkheid en een unie van gelijken zijn. Dit betekent gelijkheid tussen haar leden, groot of klein, Oost of West, Noord of Zuid. Europa strekt zich uit van Vigo tot Varna, van Spanje tot Bulgarije. Europa moet ademen met zijn twee longen, met die van het oosten en die van het westen. Anders raakt ons continent op stoom. In een Unie waar iedereen gelijk is, kunnen er geen tweederangsburgers zijn. Het is onaanvaardbaar dat in 2017, er sterven nog steeds kinderen aan ziekten die in Europa al lang geleden hadden moeten worden uitgeroeid. Kinderen uit Roemenië of Italië zouden dezelfde toegang tot mazelenvaccins moeten hebben als kinderen uit andere Europese landen. Geen mitsen of maren die gelden. Daarom werken we met alle lidstaten samen om hun nationale vaccinatie-inspanningen te ondersteunen. In Europa kunnen we geen sterfgevallen accepteren als ze kunnen worden vermeden. In een Unie waar iedereen gelijk is, kunnen er geen tweederangs arbeiders zijn. Wie hetzelfde werk doet, op dezelfde plaats, moet hetzelfde salaris krijgen. De voorstellen van de Commissie over de terbeschikkingstelling van werknemers hebben tot doel dit doel te bereiken. We moeten ervoor zorgen dat alle regels van de arbeidsmobiliteit worden op een eerlijke, eenvoudige en effectieve manier uitgevoerd door een nieuwe Europese inspectie- en handhavingsinstantie. Het is absurd om een ​​bankenautoriteit te hebben die de banknormen handhaaft, maar geen gemeenschappelijke arbeidsautoriteit om de billijkheid in onze interne markt te waarborgen. We zullen zo'n autoriteit creëren. In een Unie waar iedereen gelijk is, kunnen er evenmin tweederangs consumenten zijn. Ik kan niet accepteren dat mensen in bepaalde delen van Europa, in Centraal- en Oost-Europa, voedselproducten van lagere kwaliteit krijgen aangeboden dan in andere landen, onder identieke merken en verpakkingen. Slowaken verdienen het niet hebben minder vis in hun gepaneerde vis, de Hongaren minder vlees in hun maaltijden, of de Tsjechen minder cacao in hun chocolade. De EU-regels verbieden dergelijke praktijken al. We moeten de middelen waarover de nationale autoriteiten beschikken om deze illegale praktijken, waar ze zich ook voordoen, te bestrijden, nog versterken. Ten derde: in Europa heeft de kracht van de wet de heerschappij van de sterkste vervangen. Dit betekent dat de rechtsstaat wordt gewaarborgd door een onafhankelijke rechterlijke macht. Lid zijn van een op de rechtsstaat gebaseerde Unie betekent weten hoe je een oordeel moet accepteren en respecteren. Onze lidstaten hebben het Hof van Justitie van de Europese Unie de bevoegdheid gegeven om in laatste instantie uitspraak te doen. De uitspraken van het Europese Hof van Justitie moeten daarom in alle gevallen worden gerespecteerd. Als u dit niet doet, of de onafhankelijkheid van de nationale rechtbanken ondermijnt, komt dat neer op het ontnemen van burgers van hun grondrechten. De rechtsstaat is geen optie in de Europese Unie. Het is een verplichting. Onze Unie is geen staat, maar het moet een rechtsgemeenschap zijn. EEN MEER VERENIGDE UNIE Deze drie beginselen – vrijheid, gelijkheid en de rechtsstaat – moeten de fundamenten blijven waarop we een sterkere, meer verenigde en democratischere Unie zullen bouwen. Als we het over de toekomst hebben, weet ik uit ervaring dat nieuwe verdragen en nieuwe instellingen niet de verwachte antwoorden zijn. Dit zijn slechts middelen om een ​​doel te bereiken - niet meer en niet minder. nieuwe verdragen, nieuwe instellingen spreken ons hier aan; in Straatsburg of Brussel. Elders betekenen ze niet veel. Institutionele hervormingen interesseren mij alleen als ze bijdragen aan het effectiever maken van onze Europese Unie. In plaats van halsoverkop in te springen op toekomstige verdragswijzigingen, die vroeg of laat zullen moeten komen, moeten we eerst af van het idee dat we alleen kunnen winnen als anderen verliezen. Democratie is een kwestie van compromissen. En met de juiste compromissen wint iedereen op de lange termijn. In de Europese Unie zijn compromissen niet negatief of lasterlijk, integendeel, ze maken het mogelijk om verschillen te overbruggen en te verzoenen. Wie niet in staat is tot compromissen, doet dat niet niet rijp is voor democratie of voor Europa. Om haar eenheid te versterken, moet de Europese Unie ook inclusiever worden. Als we onze buitengrenzen willen beschermen en terecht nog verder willen versterken, moeten we Bulgarije en Roemenië onmiddellijk laten toetreden tot het Schengengebied en moeten we Kroatië ook volwaardig lid laten worden, als aan alle criteria is voldaan. Als we willen dat de euro ons continent verenigt in plaats van het te verdelen, moet het meer zijn dan de munteenheid van enkelen. De euro is bedoeld om de eenheidsmunt van de hele Europese Unie te worden. Op twee na hebben al onze lidstaten het recht en de plicht om de euro in te voeren zodra ze aan de voorwaarden voldoen. Lidstaten die tot de eurozone willen toetreden, moeten daartoe ook de capaciteit hebben. Daarom stel ik voor een instrument voor toetreding tot de euro in het leven te roepen, dat technische en soms financiële pretoetredingssteun biedt. Als we willen dat banken op ons hele continent aan dezelfde regels en hetzelfde toezicht worden onderworpen, moeten we alle lidstaten aanmoedigen om lid te worden van de bankenunie. Om dit te doen, moeten we de risico's verminderen die nog steeds bestaan ​​in de banksystemen van sommige van onze lidstaten. De bankenunie kan alleen werken als het verminderen en delen van deze risico's hand in hand gaan. Om dit te bereiken moet, zoals iedereen weet, aan bepaalde voorwaarden worden voldaan, zoals de Commissie voorgesteld in november 2015. Van een gemeenschappelijke depositogarantie kan pas sprake zijn als iedereen op nationaal niveau de handen ineen heeft geslagen. En als we een einde willen maken aan de versnippering en sociale dumping in Europa, zullen de lidstaten het zo snel mogelijk eens moeten worden over de Europese pijler van sociale rechten, en uiterlijk op de top van Göteborg in november. Nationale sociale systemen zullen nog lang divers en verschillend blijven. Maar we moeten het op zijn minst eens worden over een Europese unie van sociale normen, om samen te bepalen wat eerlijk en oneerlijk is in onze interne markt. Ik blijf ervan overtuigd: als Europa wil slagen, mag het zijn werknemers niet in de steek laten. Dames en heren, als we meer stabiliteit in onze nabuurschap willen, moeten we ook geloofwaardige uitbreidingsperspectieven bieden aan de westelijke Balkan. Er zullen tijdens de zittingsperiode van deze Commissie en dit Parlement geen nieuwe lidstaten zijn, omdat niet aan de lidmaatschapscriteria is voldaan. Maar de komende jaren zal de Europese Unie meer dan 27 leden tellen. Voor alle kandidaat-lidstaten moet bij de onderhandelingen absolute prioriteit worden gegeven aan de eerbiediging van de rechtsstaat, justitie en grondrechten. Dit sluit het EU-lidmaatschap van Turkije in de nabije toekomst uit. Turkije heeft zich al een tijdje met grote sprongen uit de Europese Unie verwijderd. De plaats van journalisten is in de redactiekamers, waar de vrijheid van meningsuiting heerst. Hun plaats is niet in gevangenissen. Ik doe een beroep op de Turkse autoriteiten: laat de journalisten vrij, niet alleen de onze. Stop met het beledigen van onze lidstaten en onze staatshoofden en regeringsleiders door ze fascisten of nazi's te noemen. Europa is een continent dat bestaat uit volwassen democratieën. Maar wie opzettelijk beledigt, sluit de weg naar onze Unie af. Ik heb soms het gevoel dat Turkije dit pad probeert te sluiten om vervolgens de Europese Unie de schuld te geven van het mislukken van de toetredingsonderhandelingen. Van onze kant zullen we altijd onze hand uitstrekken naar het grote Turkse volk en al diegenen die bereid zijn om met ons samen te werken op basis van onze waarden. EEN STERKE UNIE Dames en heren, ik wil dat onze Unie sterker wordt, hetgeen een sterkere interne markt veronderstelt. Ik zou graag zien dat besluiten over belangrijke kwesties die deze markt betreffen, vaker en gemakkelijker in de Raad worden genomen met gekwalificeerde meerderheid van stemmen en met gelijke deelname van het Europees Parlement. Hiervoor hoeven de Verdragen niet te worden gewijzigd. Er zijn zogenaamde 'passerelle'-clausules in de huidige verdragen die ons in staat stellen om in bepaalde gevallen over te gaan op stemming met gekwalificeerde meerderheid in plaats van unanimiteit, op voorwaarde dat de Europese Raad met eenparigheid van stemmen besluit. Ik ben van mening dat we stemming met gekwalificeerde meerderheid moeten invoeren over besluiten over de gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting, btw, eerlijke belastingheffing voor de digitale industrie en belasting op financiële transacties. Europa moet sneller en efficiënter kunnen beslissen, en dat geldt ook voor de Economische en Monetaire Unie. De eurozone is nu robuuster dan ooit. We hebben met name een Europees Stabiliteitsmechanisme (ESM) gecreëerd. Ik ben van mening dat het ESM nu geleidelijk moet evolueren naar een Europees Monetair Fonds, dat echter stevig verankerd moet zijn in de regels en bevoegdheden van de Europese Unie. De Commissie zal hiertoe in december concrete voorstellen doen. We hebben een Europese minister van Economie en Financiën nodig, die structurele hervormingen in onze lidstaten aanmoedigt en ondersteunt. Het zal gebruik kunnen maken van het werk dat de Commissie sinds 2015 heeft verricht in het kader van haar ondersteuningsdienst voor structurele hervormingen. Deze Europese minister van Economie en Financiën moet alle financiële instrumenten van de EU coördineren als een lidstaat in een recessie terechtkomt of wordt getroffen door een crisis die zijn economie bedreigt. Ik pleit niet voor het creëren van een nieuwe functie. Om redenen van efficiëntie pleit ik ervoor deze taak te toevertrouwen aan de Europese commissaris die verantwoordelijk is voor economie en financiën – idealiter vicevoorzitter van de Europese Commissie – en voorzitter van de Eurogroep. Deze Europese minister van Economie en Financiën zal uiteraard verantwoording afleggen aan dit Europees Parlement. We hebben geen parallelle structuren nodig. Daarom hebben we geen aparte eurobegroting nodig, maar een substantiële begrotingslijn voor eurozone onder onze EU-begroting. Ik heb geen sympathie voor het idee van een specifiek eurozoneparlement. Het Eurozoneparlement is het Europees Parlement. De Europese Unie moet ook sterker staan ​​in de strijd tegen het terrorisme. De afgelopen drie jaar hebben we vooruitgang geboekt, maar we reageren niet snel genoeg op grensoverschrijdende terroristische dreigingen. Ik pleit voor de oprichting van een Europese inlichtingencel die ervoor moet zorgen dat gegevens over terroristen en buitenlandse strijders automatisch worden uitgewisseld tussen de inlichtingendiensten en de politie. Evenzo lijkt het mij volkomen passend om het nieuwe Europees Openbaar Ministerie de opdracht te geven de daders van grensoverschrijdende terroristische misdrijven te vervolgen. L' De Europese Unie moet ook meer gewicht in de schaal leggen op het internationale toneel. En daarvoor moet het in staat zijn sneller beslissingen te nemen over het buitenlands beleid. Ik zou graag willen dat de lidstaten onderzoeken welke besluiten op het gebied van buitenlands beleid niet langer unaniem, maar met gekwalificeerde meerderheid kunnen worden genomen. Het Verdrag staat dit toe, als de Europese Raad met eenparigheid van stemmen besluit.Om effectief te kunnen werken, hebben we besluiten nodig die met gekwalificeerde meerderheid worden genomen op het gebied van buitenlands beleid. Op het gebied van defensie zijn extra inspanningen nodig. De oprichting van een Europees Defensiefonds staat op de agenda. Permanente gestructureerde samenwerking op het gebied van defensie is op de goede weg. Tegen 2025 zouden we moeten hebben een Europese operationele defensie-unie. We hebben het nodig. En de NAVO is er voorstander van. Tot slot, en in lijn met de inspanningen die de Commissie de afgelopen jaren heeft geleverd, zou ik willen dat onze Unie zich meer richt op wat er echt toe doet. We moeten de Europese burgers niet lastigvallen met regels die de kleinste details van hun leven regelen. We moeten zichtbaar zijn op de grote problemen. We moeten niet steeds nieuwe initiatieven voorstellen of steeds grotere bevoegdheden proberen te krijgen. We moeten bevoegdheden overdragen aan de lidstaten op gebieden waar dat zinvol is. Daarom heeft deze Commissie ernaar gestreefd ambitieuzer te zijn op de belangrijkste kwesties en discreter op minder belangrijke kwesties. Het heeft dus minder dan 25 nieuwe initiatieven per jaar voorgesteld, terwijl de vorige Commissies er meer dan 100 presenteerden. Om het werk dat we zijn begonnen uit te voeren, gaan we een taskforce "Subsidiariteit en evenredigheid" oprichten om de op al ons beleid, zodat Europa alleen handelt waar het echt toegevoegde waarde heeft. De eerste vicevoorzitter, mijn vriend Frans Timmermans, die al zijn energie heeft gestoken in 'betere regelgeving', zal deze taskforce voorzitten. Deze taskforce van Timmermans moet zowel leden van het Europees Parlement als nationale parlementen omvatten. Het moet binnen een jaar verslag uitbrengen over zijn werkzaamheden. EEN MEER DEMOCRATISCHE UNIE Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, onze Unie heeft een democratische sprong voorwaarts nodig. Ik zou graag zien dat Europese politieke partijen hun campagnes voor de volgende Europese verkiezingen eerder lanceren dan in het verleden. Te vaak zijn Europese verkiezingscampagnes teruggebracht tot een simpele toevoeging van nationale verkiezingsvoorstellen. De Europese democratie verdient beter. De Commissie stelt vandaag nieuwe regels voor de financiering van politieke partijen en stichtingen voor. Het gaat erom de schatkist van de extremisten die tegen Europa zijn niet te redden. Het gaat erom dat de Europese partijen zich beter kunnen uitdrukken. Ik ben me ervan bewust dat het idee door meer dan enkelen wordt betwist, maar ik moet u zeggen dat ik sympathie heb voor het presenteren van transnationale lijsten bij de Europese verkiezingen. En ik Ik zal proberen de voorzitter van mijn fractie te overtuigen om mij te volgen in deze ambitie, die democratie en duidelijkheid aan Europa toevoegt. Ik ben ook van mening dat we de komende maanden de nationale parlementen en het maatschappelijk middenveld op nationaal, regionaal en lokaal niveau moeten betrekken bij het werk aan de toekomst van Europa. Zoals beloofd hebben leden van de Commissie de afgelopen drie jaar de nationale parlementen meer dan 650 keer bezocht. Ze namen deel aan meer dan 300 burgerdialogen in meer dan 80 steden in 27 lidstaten. Daarom steun ik het idee van president Macron om in 2018 in heel Europa democratische conventies te organiseren. Naarmate het debat vordert, Ik zal bijzondere aandacht besteden aan Estland, Letland, Litouwen en Roemenië. 2018 is het jaar waarin deze vier landen hun 100-jarig bestaan ​​vieren. Degenen die de ambitie hebben om de toekomst van ons continent vorm te geven, moeten onze gemeenschappelijke geschiedenis kennen en eren en dus de geschiedenis van de vier genoemde landen, landen zonder welke de Europese Unie niet compleet zou zijn. De noodzaak om democratie en transparantie te versterken heeft ook gevolgen voor de Europese Commissie. Vandaag stuur ik het Europees Parlement een nieuwe gedragscode voor commissarissen. Allereerst bepaalt deze nieuwe code dat de commissarissen zich onder normale omstandigheden als kandidaten kunnen presenteren bij de Europese verkiezingen. Het is duidelijk dat de nieuwe code de plichten van de commissarissen op het gebied van integriteit tijdens en na hun ambtstermijn zal versterken. Wie de Europese democratie wil versterken, kan niet aanvaarden dat de kleine democratische vooruitgang die de vernieuwing van de lijsttrekkers – de 'Spitzenkandidaten' - niet zal hernieuwen. Ik wil graag dat het experiment wordt voortgezet. Meer democratie betekent meer efficiëntie. De Europese efficiëntie zou aan kracht winnen als we de voorzitterschappen van de Europese Raad en de Europese Commissie zouden kunnen samenvoegen. Dit voorstel is op geen enkele manier gericht op mijn uitstekende vriend Donald, met wie ik sinds het begin van ons mandaat harmonieus en in intieme medeplichtigheid heb samengewerkt. Dit voorstel is niet gericht aan Donald of mij. Het Europese landschap zou simpelweg beter leesbaar en begrijpelijker zijn als het Europese schip door één enkele kapitein zou worden bestuurd. Het hebben van één enkele voorzitter zou beter de ware aard van onze Europese Unie weerspiegelen, zowel als Unie van Staten als als Unie van Burgers. ONZE ROUTEKAART Beste collega's, De visie van een meer verenigd, sterker en democratischer Europa die ik vandaag presenteer, combineert elementen van alle scenario's die ik u afgelopen maart heb gepresenteerd. Maar onze toekomst mag niet bij een simpel scenario blijven, een schets, onder andere een idee. Vandaag moeten we de Unie van morgen voorbereiden. Ik heb vanmorgen voorzitter Tajani, voorzitter Tusk en toekomstige roulerende voorzitterschappen van de Raad tegen maart 2019 gestuurd, een routekaart die de richting aangeeft die we moeten volgen. Belangrijk in dit verband zijn de begrotingsvoorstellen die de Commissie in mei 2018 zal presenteren. Ook hier hebben we de keuze: ofwel beperken we de ambities van de Europese Unie binnen de strikte kaders van de huidige begroting, ofwel vergroten we de budgettaire capaciteit van de Europese Unie, zodat zij haar ambities beter kan waarmaken. Ik ben voor de tweede oplossing. Op 29 maart 2019 verlaat het Verenigd Koninkrijk de Europese Unie. Het zal zowel een droevig als tragisch moment zijn. We zullen er altijd spijt van krijgen. Maar we moeten de wil van het Britse volk respecteren. Maar we gaan vooruit, we gaan vooruit, want Brexit is niet alles, want Brexit is niet de toekomst van Europa. Op 30 maart 2019, we zullen een Unie van 27 zijn. Ik stel voor dat we ons hier goed op voorbereiden. Slechts een paar weken later, in mei 2019, vinden de verkiezingen voor het Europees Parlement plaats. Dit wordt een belangrijke afspraak met de Europese democratie. Europese burgers zullen naar de stembus moeten met een duidelijke visie over hoe de Europese Unie zich de komende jaren zal ontwikkelen. Daarom roep ik president Tusk en Roemenië, dat in de eerste helft van 2019 het voorzitterschap zal bekleden, op om op 30 maart 2019 een speciale top in Roemenië te organiseren. Mijn wens zou zijn dat deze top in de prachtige stad zou worden gehouden van Sibiu, ook bekend als Hermannstadt. Dit zou het moment moeten zijn om samen te komen om de beslissingen te nemen die nodig zijn om een ​​meer verenigd Europa op te bouwen, sterker en democratischer. Ik hoop dat de Europeanen op 30 maart 2019 zullen ontwaken in een Unie waar we al onze waarden verdedigen. Waar alle lidstaten de rechtsstaat zonder nuance zullen respecteren. Waar het volwaardig lid zijn van de eurozone, de bankenunie en het Schengengebied de norm is geworden voor iedereen. Waar we de fundamenten van onze Economische en Monetaire Unie hebben geconsolideerd, zodat we onze gemeenschappelijke munt onder alle omstandigheden, goed of slecht, kunnen verdedigen zonder hulp van buitenaf. Waar onze interne markt eerlijker zal zijn voor werknemers uit het oosten en het westen. Ik zou willen dat Europeanen wakker kunnen worden in een Europa waar we erin zijn geslaagd overeenstemming te bereiken over een solide basis van sociale normen. Waar winsten worden belast waar ze worden gemaakt. Waar terroristen geen mazen zullen vinden om uit te buiten. En waar we het eens zullen zijn over de oprichting van een echte Europese defensie-unie. Waar een enkele president uiteindelijk het werk van de Commissie en de Europese Raad zal leiden, die is gekozen na een democratische pan-Europese verkiezingscampagne. Mijnheer de Voorzitter, als onze burgers op 30 maart 2019 wakker worden in deze Unie, zal de Europese Unie een unie zijn die aan hun gerechtvaardigde verwachtingen zal hebben voldaan. CONCLUSIE Dames en heren afgevaardigden, Helmut Kohl en Jacques Delors, die ik de eer had te kennen, hebben me geleerd dat Europa alleen vooruit gaat als het moedig is. De interne markt, het Schengengebied, de eenheidsmunt: hier zijn ideeën en projecten die, toen ze werden geboren, werden beschouwd als eenvoudige ideeën van de geest. Tegenwoordig maken deze drie belangrijke prestaties echter deel uit van ons dagelijks leven. Nu Europa beter is, is mij verteld de Europese boot niet te overbelasten. Maar we moeten op dit moment niet voorzichtig zijn. We repareren het dak van Europa. Maar vandaag en morgen moeten we geduldig, verdieping voor verdieping, moment voor moment, inspiratie na inspiratie, doorgaan met het toevoegen van nieuwe vloeren aan het Europahuis. We moeten het Europahuis afmaken, nu het mooi weer is en zolang het mooi weer is. Want als de wolken zich aan de horizon vormen – en dat zullen ze op een dag ook vormen – dan zal het te laat zijn geweest. Dus, laten we de ligplaatsen afwerpen. 'Leinen los', zoals de Duitsers zeggen Laten we zeilen. En laten we profiteren van de gunstige wind. Dank u voor uw aandacht. Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de kanselier, de Europese Unie staat op een kruispunt. Iets meer dan 250 dagen scheiden ons van de verkiezingen voor het Europees Parlement die zullen plaatsvinden van 23 tot 26 mei 2019, de belangrijkste oefening in democratie op de schaal van ons continent. Dankzij onze gezamenlijke inspanningen van de afgelopen jaren is de financieel-economische crisis achter ons. Tien jaar na het faillissement van Lehman Brothers beleeft de Europese Unie nu haar 21e opeenvolgende kwartaal van groei en is de werkloosheid teruggekeerd naar het niveau van voor de crisis, hoewel ze in verschillende lidstaten nog steeds te hoog is. Echter, Hoewel de Europese Unie de financiële en economische gevolgen van de crisis heeft overwonnen, dragen onze samenlevingen en onze democratieën nog steeds de littekens. Bovendien is het in een steeds onstabielere mondiale context meer dan ooit noodzakelijk om te werken voor een Europese Unie die haar burgers beschermt, sterker maakt en verdedigt. We kunnen ons daarom geen rust gunnen bij de opbouw van een meer verenigd, sterker en democratischer Europa. We moeten de komende maanden en in 2019 extra hard werken om vooruitgang te boeken met onze routekaart voor Sibiu, die de volledige steun heeft gekregen van het Europees Parlement en is opgenomen in de Leidersagenda. We moeten onze inspanningen nu richten op drie aspecten: het nakomen van onze verplichtingen; het overwinnen van de moeilijkheden die ons nog steeds tegenhouden; en de Europese Unie een perspectief voor de toekomst te geven. De belangrijkste prioriteit voor de drie instellingen Europees Parlement, Raad en Commissie is snel overeenstemming te bereiken over de wetgevingsvoorstellen die in behandeling zijn, en dit ruim op tijd vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement. Deze voorstellen komen overeen met de 10 prioriteiten van onze agenda voor banen, groei, rechtvaardigheid en democratische verandering die in juli 2014 zijn aangenomen op basis van de strategische agenda voor de Unie in tijden van verandering die is aangenomen door de Europese Raad, waarover levendige discussies zijn gevoerd met de fracties in het Europees Parlement en die sindsdien geleidelijk is gegroeid. De Commissie heeft alle wetgevingsvoorstellen ingediend die zij met betrekking tot de tien prioriteiten had opgesteld. Samen hebben we overeenstemming bereikt over 50% van deze voorstellen en voor nog eens 20% is het wetgevingsproces goed gevorderd. Het is van essentieel belang dat we vóór de Europese verkiezingen onze gemeenschappelijke toezeggingen nakomen, met name wat betreft de voltooiing van de interne markt (inclusief de versterkte sociale dimensie), de digitale interne markt, de energie-unie met toekomstig klimaatbeleid, de bankenunie, de kapitaalmarktenunie en de veiligheidsunie. De Commissie zal haar middelen mobiliseren om u bij elke stap te ondersteunen en we zullen ervoor zorgen dat commissarissen waar mogelijk bij de trialogen aanwezig zijn. Om het Europees Parlement en de Raad in staat te stellen hun werk volledig te concentreren op wat hen al is voorgelegd, presenteert de Commissie vandaag slechts een zeer beperkt aantal nieuwe voorstellen. Deze laatste voorstellen van ons mandaat zijn bedoeld om gebieden waaraan we al zijn begonnen te versterken, aan te vullen of aan te passen. Gezien hun duidelijke Europese meerwaarde zijn we ervan overtuigd dat ze de nodige steun zullen vinden binnen het Europees Parlement en de Raad, en dus snel kunnen worden aangenomen. Daarnaast zijn er nog een aantal belangrijke openstaande kwesties die we collectief en resoluut moeten aanpakken. Ondanks de meningsverschillen moeten we de werkzaamheden op het gebied van migratie voltooien om ervoor te zorgen dat er zo snel mogelijk de goede werking van het gemeenschappelijk Europees asielstelsel in overeenstemming met de beginselen van verantwoordelijkheid en solidariteit. Het versterken van onze Economische en Monetaire Unie vereist ook concrete maatregelen. Deze maatregelen zullen bijdragen aan het vergroten van onze weerbaarheid binnen de Europese Unie en zullen indirect de internationale rol van de euro versterken. Gezien de toenemende spanningen in het mondiale handelssysteem, moeten we oplossingen vinden die het op regels gebaseerde internationale systeem, waarvan de Europese Unie het hart wil blijven, in stand houden en versterken; de snelle ratificatie van de economische partnerschapsovereenkomst tussen de EU en Japan zal een zeer krachtig signaal zijn van deze inzet. Bovendien hebben we te maken met de herhaalde aanvallen op de rechtsstaat in bepaalde lidstaten. Last but not least: we willen een akkoord bereiken met het Verenigd Koninkrijk om zijn ordelijke terugtrekking uit de Unie op 29 maart 2019 te organiseren, terwijl we het duidelijke vooruitzicht bieden op een nauw partnerschap met een land dat altijd onze buur en hechte steeg. Om de Europese Unie toekomstperspectief te geven, moeten we ons goed voorbereiden op de top die op 9 mei 2019 in Sibiu wordt gehouden. De top in Sibiu vindt zes weken na de Brexit en twee weken voor de verkiezingen in het Europees Parlement plaats. Dit zal dan ook een beslissend moment zijn voor de EU-leiders om het vertrouwen in de toekomst van een nieuwe Unie van 27 te hernieuwen. Met dit in gedachten heeft de Commissie afgelopen mei een modern, eerlijk en evenwichtig voorstel ingediend voor het meerjarig financieel kader van de toekomstige Unie van 27. Wij stellen een eenvoudiger, rationeler en flexibeler begroting voor die de politieke prioriteiten weerspiegelt die zijn vastgelegd in de routekaart van Bratislava en de verklaring van Rome. Een politiek akkoord over het algemene kader vóór de Europese verkiezingen zal een krachtige intentieverklaring vormen. De Commissie zal ook een initiatief presenteren om de internationale rol van de euro te versterken, ervoor te zorgen dat deze de beschermende en verenigende missie vervult waarvoor hij is ontworpen en om ervoor te zorgen dat onze gemeenschappelijke munt steviger en consistenter wordt op het wereldtoneel. Om van de Unie een effectieve en soevereine speler op internationaal niveau te maken, moeten we ook ons ​​gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid uitrusten met de juiste besluitvormingsinstrumenten. Daarom stelt de Commissie vandaag voor om vaker gebruik te maken van stemming bij gekwalificeerde meerderheid op verschillende specifieke gebieden van het externe optreden van de Unie. Initiatieven die erop gericht zijn de Europese Unie toekomstperspectief te bieden, omvatten verder werk aan de toekomst van ons klimaat- en energiebeleid en een nieuwe stap in de consolidering van de mechanismen ter bescherming en verdediging van de rechtsstaat in al onze lidstaten. De volgende lijst geeft een overzicht van de voorstellen die in behandeling zijn en die snel moeten worden aangenomen, evenals de nieuwe en aanvullende initiatieven die naast of zullen volgen op de State of the Union-toespraak in 2018. Net als in het verleden, deze initiatieven zijn gegroepeerd onder de 10 prioriteiten van onze gemeenschappelijke agenda. Belangrijkste initiatieven Prioriteit 1: Een nieuwe impuls voor banen, groei en investeringen 4 Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden goedgekeurd Principeakkoord tijdens de top van Sibiu van 9 mei 2019 over het pakketvoorstel over het toekomstige meerjarig financieel kader na 2020, en de grootst mogelijke vooruitgang en, indien mogelijk, overeenstemming van de medewetgevers over de voorstellen voor de volgende generatie programma's. Goedkeuring door de medewetgevers van de voorstellen van het pakket "circulaire economie" met betrekking tot de vermindering van de impact van bepaalde plastic producten op het milieu; hergebruik van afvalwater; en drinkwater. Aanneming door de medewetgevers van het voorstel betreffende toegankelijkheidseisen voor bepaalde producten en diensten (Europese toegankelijkheidswet). Nieuwe initiatieven Mededeling over het investeringsplan voor Europa: stand van zaken en volgende stappen. Mededeling ter actualisering van de strategie voor de bio-economie van 2012. Prioriteit 2: Een verbonden digitale eengemaakte markt Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden aangenomen Goedkeuring door de medewetgevers van de resterende wetgevingsvoorstellen om de digitale eengemaakte markt te voltooien, met name: het auteursrechtpakket; de voorstellen over cyberbeveiliging, met name over de versterking van het Agentschap van de Europese Unie voor netwerk- en informatiebeveiliging (ENISA); de richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie; het voorstel over onlineplatforms dat is gericht op het waarborgen van een eerlijke, voorspelbare, duurzame en vertrouwenwekkende omgeving in de online-economie; voorstellen voor overeenkomsten voor onlineverkoop en andere verkoop op afstand van goederen en voor overeenkomsten voor de levering van digitale inhoud; de voorstellen voor de oprichting van een gemeenschappelijke onderneming voor high-performance computing, voor het hergebruik van overheidsinformatie en voor de implementatie en exploitatie van de .eu-topniveaudomeinnaam. Goedkeuring door de medewetgevers van het voorstel tot oprichting van het Europees kenniscentrum voor industrie, technologie en onderzoek voor cyberbeveiliging (vandaag ingediend). Nieuwe initiatieven Gecoördineerd plan voor de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie in Europa. Actieplan desinformatie. Aanbeveling van de Commissie over de invoering van een Europees formaat voor de uitwisseling van elektronische medische dossiers. 5 Prioriteit 3: Een veerkrachtige energie-unie met een toekomstgericht klimaatveranderingsbeleid Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden aangenomen Goedkeuring door de medewetgevers van de voorstellen van de Commissie over de uitvoering van de uitvoering van de energie-unie en het klimaatveranderingsbeleid, met inbegrip van : de resterende voorstellen van het pakket "Schone energie voor alle Europeanen"; het voorstel voor gemeenschappelijke regels voor gaspijpleidingen die de Europese gasmarkt binnenkomen; het pakket 'Europa in beweging'; en het pakket 'Mobiliteit en klimaatverandering'. Nieuwe initiatieven Strategie voor een langetermijnreductie van de uitstoot van broeikasgassen in de EU in overeenstemming met het akkoord van Parijs (met het oog op de klimaatconferentie in Katowice van 3 tot 14 december). 4e verslag over de toestand van de energie-unie. Verslag over het Strategisch Actieplan Batterijen. Voorstel om de verwijzingen naar energie-efficiëntiestreefcijfers op EU-niveau (uitgedrukt in absolute waarden) voor 2030 aan te passen aan een Unie van 27 (wetgevingshandeling ter voorbereiding van de brexit). Andere initiatieven om perspectief te bieden voor de toekomst van de Unie Discussienota "Op weg naar een duurzaam Europa in 2030" over de follow-up van de VN-doelstellingen voor duurzame ontwikkeling, waaronder de Overeenkomst van Parijs over klimaatverandering. Naar een nieuw institutioneel kader voor ons energie- en klimaatbeleid tegen 2025: opties voor meer gebruik van gekwalificeerde meerderheid en voor een hervorming van het Euratom-Verdrag. Prioriteit 4: Een diepere en eerlijkere interne markt met een sterkere industriële basis Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden aangenomen Goedkeuring door de medewetgevers van de voorstellen met betrekking tot de sociale dimensie van de Europese Unie, met name de voorstellen met betrekking tot: de Europese Arbeidsautoriteit; de modernisering van de regels voor de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels; de bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan kankerverwekkende of mutagene stoffen op het werk (tweede en derde herziening); verbetering van de transparantie en juridische voorspelbaarheid van arbeidsovereenkomsten (herziening van de richtlijn schriftelijke verklaring); evenwicht tussen werk en privéleven en de herziening van de oprichtingsverordeningen van de tripartiete agentschappen (Eurofound, EUOSHA en Cedefop). Aanneming van de voorstellen betreffende fiscale rechtvaardigheid in de digitale economie, de gemeenschappelijke geconsolideerde heffingsgrondslag voor de vennootschapsbelasting en de totstandbrenging van een definitief gemeenschappelijk btw-stelsel in de EU. Goedkeuring door de medewetgevers van de voorstellen met betrekking tot de kapitaalmarktenunie, in het bijzonder die met betrekking tot: het pan-Europese individuele pensioenspaarproduct; wijzigingen in de verordening Europese marktinfrastructuur; het evalueren en versterken van de missies, het bestuur en de financiering van de Europese toezichthoudende autoriteiten; duurzame financiering; en de aanbeveling van de Europese Centrale Bank om artikel 22 van de statuten van het Europees Stelsel van Centrale Banken en van de Europese Centrale Bank te wijzigen. Aanneming door de medewetgevers van het voorstel voor gerichte wijzigingen van de witwasaspecten van de drie verordeningen tot oprichting van de Europese toezichthoudende autoriteiten (vandaag ingediend). Aanneming door de medewetgevers van de resterende voorstellen in het kader van de strategie voor de eengemaakte markt, met name het pakket goederen en diensten en het voorstel tot wijziging van de verordening inzake aanvullende beschermingscertificaten. Aanneming door de medewetgevers van het voorstel inzake insolventie van ondernemingen, herstructurering en tweede kansen. Aanneming door de medewetgevers van de voorstellen met betrekking tot de vestigingsplaats van de Europese Bankautoriteit en het Europees Geneesmiddelenbureau (wetgevingshandeling ter voorbereiding van de brexit). Aanneming door de medewetgevers van het voorstel voor EU-typegoedkeuring van motorvoertuigen (wetgevingshandeling ter voorbereiding van de brexit). Goedkeuring door de medewetgevers van de voorstellen tot vaststelling van een nieuwe zeeroute om Ierland te verbinden met de continentale componenten van de Noordzee-mediterrane corridor van het trans-Europese vervoersnetwerk en om het Verenigd Koninkrijk de verantwoordelijkheid voor de periodieke evaluatie van de instanties die verantwoordelijk zijn voor inspecties en vaartuigen die op het niveau van de Unie zijn goedgekeurd door de Commissie en worden toevertrouwd aan een andere EU27-lidstaat (wetgevingshandeling ter voorbereiding van de brexit). Nieuwe initiatieven Mededeling over de interne markt, met inbegrip van een beoordeling van de resterende belemmeringen en maatregelen om deze te verhelpen (november 2018). Mededeling over een breder EU-kader voor hormoonontregelaars. Andere initiatieven die een perspectief moeten bieden voor de toekomst van de Unie 7 Een efficiënter proces van belastingwetgeving: identificatie van gebieden voor een overgang naar stemming met gekwalificeerde meerderheid (januari/februari 2019). Een efficiënter wetgevingsproces op het gebied van sociaal beleid: gebieden identificeren voor meer gebruik van stemming met gekwalificeerde meerderheid (januari/februari 2019). Prioriteit 5: Een diepere en eerlijkere Economische en Monetaire Unie Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden aangenomen Goedkeuring door de medewetgevers van de voorstellen ter voltooiing van de bankenunie, met name de voorstellen inzake risicovermindering, het pakket maatregelen met betrekking tot niet- het uitvoeren van leningen, en het Europese depositoverzekeringsstelsel. Goedkeuring van de voorstellen in het kader van het pakket Economische en Monetaire Unie, met inbegrip van de geleidelijke omvorming van het Europees Stabiliteitsmechanisme in een Europees Monetair Fonds, de oprichting van een specifieke begrotingslijn voor de eurozone in de EU, die voorziet in (1) steun voor structurele hervormingen op basis van het steunprogramma voor structurele hervormingen van de Commissie, (2) een stabilisatiefunctie, (3) een vangnet voor de bankenunie, en (4) een convergentie-instrument dat bedoeld is om pretoetredingssteun te verlenen aan lidstaten met een derogatie met betrekking tot de invoering van de gemeenschappelijke munt. Goedkeuring van het voorstel om geleidelijk een verenigde vertegenwoordiging van de eurozone binnen het Internationaal Monetair Fonds tot stand te brengen. Andere initiatieven om een ​​perspectief te bieden voor de toekomst van de mededeling van de Unie over de versterking van de internationale rol van de euro (vóór het einde van het jaar). Prioriteit 6: handel: een evenwichtig en innovatief handelsbeleid om globalisering te benutten Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden aangenomen. Sluiting van de economische partnerschapsovereenkomst met Japan. Ondertekening en sluiting van de vrijhandelsovereenkomst en investeringsbeschermingsovereenkomst met Singapore. Ondertekening en sluiting van de gemoderniseerde mondiale overeenkomst met Mexico. Ondertekening van de vrijhandelsovereenkomst en de investeringsbeschermingsovereenkomst met Vietnam. 8 Afronding van de onderhandelingen over een associatieovereenkomst met Mercosur en over een gemoderniseerde associatieovereenkomst met Chili. Snelle vooruitgang in de onderhandelingen met Australië en Nieuw-Zeeland. Aanneming door de medewetgevers van het voorstel voor de controle op buitenlandse directe investeringen in de EU en van het gewijzigde voorstel voor een internationaal instrument voor overheidsopdrachten. Aanneming door de medewetgevers van het voorstel betreffende de verdeling van de tariefcontingenten van de WTO-lijst van de Unie (wetgevingshandeling ter voorbereiding van de brexit). Prioriteit 7: een gebied van rechtvaardigheid en grondrechten op basis van wederzijds vertrouwen Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden aangenomen Goedkeuring door de medewetgevers van de voorstellen om de Europese veiligheidsagenda uit te voeren, met name wat betreft interoperabiliteit tussen EU-informatiesystemen over veiligheid, grens- en migratiebeheer; grensoverschrijdende toegang voor rechtshandhaving tot elektronisch bewijsmateriaal; het op de markt brengen en het gebruik van precursoren voor explosieven; grensoverschrijdende toegang door rechtshandhavingsautoriteiten tot financiële gegevens en het gebruik van dergelijke gegevens door die autoriteiten; en de bestrijding van fraude en vervalsing van andere betaalmiddelen dan contanten. Goedkeuring door de medewetgevers van het voorstel voor een verordening ter voorkoming van de onlineverspreiding van terroristische inhoud (vandaag ingediend). Goedkeuring door de Europese Raad van de uitbreiding van het mandaat van het Europees Openbaar Ministerie tot grensoverschrijdend terrorisme (vandaag gepresenteerd). Goedkeuring door de medewetgevers van de voorstellen voor het Europees Strafregisterinformatiesysteem (ECRIS). Goedkeuring door de medewetgevers van het pakket "Een New Deal voor Consumenten", gericht op het vergemakkelijken van de coördinatie en het effectieve optreden van de nationale instanties voor consumentenbescherming op EU-niveau en het versterken van de publieke controle op de consumentenbescherming toepassing van maatregelen en betere bescherming van consumentenrechten . Aanneming door de medewetgevers van het voorstel inzake de bescherming van personen die inbreuken op het Unierecht melden ("voorstel voor de bescherming van klokkenluiders"). Goedkeuring door de medewetgevers van het voorstel voor het mechanisme voor civiele bescherming van de Europese Unie (RescEU). Aanneming door de medewetgevers van het voorstel voor een verordening tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) nr. 1141/2014 wat betreft een verificatieprocedure in verband met inbreuken op de regels inzake de bescherming van persoonsgegevens in het kader van de verkiezingen voor het Europees Parlement ( vandaag gepresenteerd), samen met een aanbeveling van de Commissie over netwerken voor electorale samenwerking, onlinetransparantie en bescherming tegen cyberbeveiligingsincidenten in de context van de verkiezingen voor het Europees Parlement (vandaag gepresenteerd); een mededeling over vrije en eerlijke Europese verkiezingen (vandaag gepresenteerd); en een document met richtsnoeren over de toepassing van de EU-wetgeving inzake gegevensbescherming in de electorale context (vandaag gepresenteerd). Andere initiatieven die perspectief bieden voor de toekomst van de Unie Nieuwe versterking van het kader voor de rechtsstaat van 2014 Prioriteit 8: Naar een nieuw migratiebeleid Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden aangenomen Goedkeuring door de medewetgevers van de hervorming van de Dublin-systeem en van de verordening betreffende asielprocedures, die het ook mogelijk moet maken om de gerelateerde dossiers af te sluiten (die het onderwerp waren van een politiek akkoord in het kader van de trialogen), en in het bijzonder: de oprichting van een nieuw asielagentschap; de hervorming van Eurodac; de herziening van de richtlijn opvangvoorzieningen en van de verordening betreffende de voorwaarden waaraan asielzoekers moeten voldoen, en de tenuitvoerlegging van het Uniekader voor hervestiging. Goedkeuring door de medewetgevers van het voorstel om de capaciteit van het Europees Grens- en kustwachtagentschap verder te versterken, waardoor het tegen 2020 een permanent korps van 10.000 EU-grenswachters kan vormen, zijn bevoegdheden op het gebied van terugkeer kan versterken en activiteiten uitvoeren in partnerlanden buiten de EU (vandaag gepresenteerd). Goedkeuring door de medewetgevers van het voorstel tot verdere versterking van het Asielagentschap van de Europese Unie (vandaag ingediend). Aanneming door de medewetgevers van het voorstel om de samenhang en doeltreffendheid van het terugkeerbeleid te versterken en te verbeteren, de snelle terugkeer van personen die niet in aanmerking komen voor internationale bescherming te verzekeren en de prikkels voor illegale migratie te verminderen (vandaag ingediend). Aanneming door de medewetgevers van het voorstel betreffende de toegang en het verblijf van onderdanen van derde landen met het oog op een hooggekwalificeerde baan ("voorstel voor de Europese blauwe kaart"), rekening houdend met de mededeling over de trajecten van legale migratie (vandaag gepresenteerd) . Aanneming door de medewetgevers van de voorstellen betreffende de herziening van de communautaire visumcode, het visuminformatiesysteem en de verordening betreffende immigratieverbindingsfunctionarissen. 10 Aanneming door de medewetgevers van het voorstel tot actualisering van de Schengengrenscode. Nieuwe initiatieven Mededeling over visumwederkerigheid. Voorstel tot opname van het Verenigd Koninkrijk op de lijst van landen waarvan de onderdanen een visum moeten hebben of op de lijst van landen waarvan de onderdanen zijn vrijgesteld van de visumplicht (wetshandeling ter voorbereiding van de Brexit). Prioriteit 9: Een sterkere Unie op het internationale toneel Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden aangenomen Follow-up door de Europese Raad, het Europees Parlement en de Raad van het initiatief van de Commissie waarin wordt opgeroepen tot efficiëntere besluitvorming voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de EU (vandaag gepresenteerd). Mededeling over een nieuwe AfricaEurope Alliance for Sustainable Investment and Jobs (vandaag gepresenteerd). Mededeling getiteld "Naar een efficiëntere architectuur voor investeringen buiten de Europese Unie" (vandaag gepresenteerd). Nieuwe initiatieven EU-strategie om Europa en Azië te verbinden (met het oog op de Azië-Europa-top). Prioriteit 10: Een Unie van democratische verandering. Initiatieven die vóór de verkiezingen voor het Europees Parlement moeten worden aangenomen. Goedkeuring door de medewetgevers van de hervorming van de verordening betreffende het Europees burgerinitiatief. Goedkeuring door de medewetgevers van het voorstel tot hervorming van de comitologieverordening. Subsidiariteit: goedkeuring door de medewetgevers van het voorstel tot wijziging van de zomertijdrichtlijn om de EU-brede verplichting om tweemaal per jaar van tijd te veranderen, te schrappen, rekening houdend met de bevoegdheid van de lidstaten om hun tijdzone te kiezen, op een gecoördineerde manier tussen aangrenzende lidstaten (vandaag gepresenteerd). Goedkeuring door de medewetgevers van de voorstellen betreffende de aanpassing van bestaande wetgeving die voorziet in het gebruik van de regelgevingsprocedure met toetsing van de artikelen 290 (gedelegeerde handelingen) en 291 VWEU (uitvoeringshandelingen). Andere initiatieven gericht op het bieden van perspectief voor de toekomst van de Unie 11 Communiceren over Europa (Communicatie over hoe de Unie meer verenigd, sterker en democratischer kan worden op het gebied van communicatie). De State of the Union-toespraak van 2018 en deze intentieverklaring leggen de basis voor een resoluut gemeenschappelijk engagement om onze beloften van onze drie instellingen na te komen. Deze inzet zal voor de Europeanen de toegevoegde waarde van de Europese Unie bewijzen in deze cruciale periode die voorafgaat aan de verkiezingen voor het Europees Parlement. Wat we vandaag hebben gepresenteerd, houdt rekening met de bijdragen die we hebben ontvangen van het Europees Parlement en de Raad, en vormt het startpunt voor de interinstitutionele dialoog waarin de kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie en door het interinstitutioneel akkoord over beter wetgeven. We zijn erg gehecht aan deze belangrijke interactie met het Europees Parlement en de Raad, evenals met de nationale parlementen. We zijn ervan overtuigd dat onze uitwisselingen een solide basis zullen leggen voor het beslissende jaar dat voor ons ligt. Om ons te helpen onze verbintenissen na te komen, moeten we een aantal grote uitdagingen aanpakken die nog over zijn en de Europeanen een perspectief bieden op wat de toekomst voor de Unie zal brengen. De Commissie is en blijft vastbesloten haar werk te baseren op de beginselen van betere regelgeving. We willen zichtbaar zijn op grote zaken en discreter op minder belangrijke zaken. De beginselen van subsidiariteit en evenredigheid zullen leidend zijn bij al onze acties. We zullen onze besluitvorming baseren op concrete bewijzen en zijn bereid om waar nodig politieke keuzes te maken. Het jaar 2019 zal beslissend zijn voor de Unie en haar plaats in deze steeds onzekerder wordende wereld. We kunnen de inspanningen die we hebben geleverd om onze medeburgers te laten zien dat de Europese Unie er is om hen te beschermen, niet de middelen geven om op te treden en te verdedigen, zelfs geen moment verslappen. Dat we samen een meer verenigde, sterkere en democratischere Unie kunnen bereiken. Dat we samen de wereld vorm kunnen geven, stabiliteit kunnen exporteren, vooral in de Westelijke Balkan, en een op regels gebaseerde internationale orde en onze waarden kunnen verdedigen. U kunt erop rekenen dat de Commissie, als politieke instelling met een bijzonder toegewijde ambtenarij, een drijvende kracht zal zijn in dit gedenkwaardige jaar. En we rekenen op u om van de top in Sibiu op 9 mei 2019 een moment van sterke prestatie met ons te maken. Dames en heren, Andrei Sacharov, een van de dapperste geesten van onze tijd, een man die zo bewonderd wordt door dit Parlement, sprak altijd over zijn onwankelbaar vertrouwen in de verborgen kracht van de menselijke geest. In de afgelopen zes maanden hebben de Europeanen al deze kracht getoond. We hebben het gezien bij zorgverleners die naar verpleeghuizen zijn verhuisd om voor zieken en ouderen te zorgen. Met de doktoren en verpleegsters die lid zijn geworden van de familie voor de zieken die tot hun laatste adem zijn gekomen. Met al die eerstelijnswerkers die dag en nacht, week na week, risico's namen voor ons allemaal. Hun empathie, hun moed en hun plichtsbesef inspireren ons. En ik zou deze toespraak willen beginnen met een eerbetoon aan hen. Hun verhalen zijn ook veelzeggend over de toestand van onze wereld en de toestand van onze Unie. Ze getuigen van de kracht van de mens en het rouwgevoel dat nog lang in onze samenleving zal blijven bestaan. En ze onthullen ons de kwetsbaarheid van alles om ons heen. Een virus dat duizend keer kleiner is dan een zandkorrel heeft ons eraan herinnerd hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Dit virus heeft de gebreken in onze gezondheidszorgstelsels blootgelegd en de grenzen van een model dat voorrang geeft aan rijkdom boven welzijn. Hij benadrukte de kwetsbaarheid van onze planeet, die we elke dag zien met smeltende gletsjers, bosbranden en nu een wereldwijde pandemie. Het heeft de manier waarop we ons gedragen en communiceren veranderd - ons dwingt afstand te houden, met ons gezicht achter een masker. Hij liet ons zien hoe kwetsbaar onze waardengemeenschap werkelijk is - en hoe snel deze over de hele wereld kan worden uitgedaagd, en zelfs hier, in onze Unie. Maar onze burgers willen weg uit deze wereld van het coronavirus, uit deze kwetsbaarheid, uit onzekerheid. Ze zijn klaar om te veranderen en klaar om verder te gaan. En voor Europa is de tijd gekomen om acteren. Voor Europa is de tijd gekomen om de weg voorwaarts te tonen om uit deze kwetsbaarheid te komen en nieuwe vitaliteit te verwerven. Daar wil ik het vandaag over hebben. Dames en heren afgevaardigden, Als ik deze woorden zeg, is dat omdat we de afgelopen maanden de waarde hebben herontdekt van wat we gemeen hebben. Als mensen hebben we allemaal een deel van onze individuele vrijheid opgeofferd voor de veiligheid van anderen. En als Unie hebben we allemaal een deel van onze soevereiniteit gedeeld voor het algemeen welzijn. We hebben angst en verdeeldheid tussen de lidstaten omgezet in vertrouwen in onze Unie. We hebben laten zien wat er mogelijk is als we elkaar en onze Europese instellingen vertrouwen. En dus, we kiezen ervoor om niet alleen hier en nu te herstellen en te herstellen, maar ook om een ​​betere manier van leven te creëren voor de wereld van morgen. Dit is de bestaansreden van het NextGenerationEU-herstelinstrument. We hebben nu de mogelijkheid om verandering vorm te geven in plaats van het te ondergaan door rampen of dicteren van elders. Sterker uit de test komen door perspectief te creëren voor de wereld van morgen, en niet alleen door rampenplannen te maken voor de wereld van gisteren. We hebben alles in huis om dit te realiseren. We hebben de oude excuses en comfortzones weggevaagd die ons altijd hebben tegengehouden. We hebben de visie, we hebben het plan, we hebben de investeringen. Nu is het tijd om aan het werk te gaan. Deze morgen, Ik heb president Sassoli en bondskanselier Merkel – die het Duitse voorzitterschap vertegenwoordigt – een intentieverklaring gestuurd waarin de plannen van de Commissie voor het komende jaar worden uiteengezet. Ik zal vandaag niet alle initiatieven presenteren, maar ik wil graag ingaan op de punten waarop onze Unie zich de komende twaalf maanden moet concentreren. SAMEN UIT DE CRISIS KOMEN: DE BELOFTEN VAN EUROPA GEHOUDEN Dames en heren, Europeanen lijden nog steeds. Het is een tijd van diepe bezorgdheid voor miljoenen burgers die zich zorgen maken over de gezondheid van hun gezin, de toekomst van hun baan of gewoonweg tot het einde van de maand moeten overleven. De pandemie – en de daarmee gepaard gaande onzekerheid – is nog niet voorbij. En de revival staat nog in de kinderschoenen. Onze eerste prioriteit is dan ook om elkaar uit de crisis te helpen. Om er te zijn voor wie het nodig heeft. Dankzij onze unieke sociale markteconomie is Europa daartoe in staat. Het gaat vooral om een ​​menselijke economie die ons beschermt tegen de grote risico's van het leven: ziekte, levensongevallen, werkloosheid of armoede. Het zorgt voor stabiliteit en helpt ons schokken beter op te vangen. Het creëert kansen en welvaart door innovatie, groei en een gelijk speelveld te bevorderen. Nooit was deze blijvende belofte van bescherming, stabiliteit en kansen zo belangrijk als vandaag. Laat me uitleggen waarom. Ten eerste moet Europa levens blijven beschermen en banen redden. Dit is des te belangrijker te midden van een pandemie die geen tekenen van afname vertoont. We weten hoe snel het aantal gevallen kan groeien en uit de hand kan lopen. We moeten deze pandemie dan ook met de grootste omzichtigheid, de grootste verantwoordelijkheid en de grootste eenheid het hoofd blijven bieden. In de afgelopen zes maanden hebben onze gezondheidssystemen en onze werknemers wonderen verricht. Elk land heeft zich ingespannen om het beste te doen voor zijn burgers. En Europa heeft meer samen gedaan dan ooit tevoren. Toen lidstaten hun grenzen sloten, creëerden we speciale rijstroken voor goederen. Toen in alle delen van de wereld meer dan 600.000 EU-burgers waren gestrand, heeft de EU hen gerepatrieerd. Toen sommige landen exportverboden oplegden voor essentiële medische producten, hebben we die stopgezet en ervoor gezorgd dat essentiële medische apparatuur daar terechtkwam waar het nodig was. We hebben samengewerkt met Europese fabrikanten om de productie van maskers, handschoenen, tests en ademhalingstoestellen te verhogen. Dankzij ons mechanisme voor civiele bescherming hebben Roemeense artsen patiënten in Italië of Letland kunnen behandelen en maskers naar hun Baltische buren kunnen sturen. En we hebben dit allemaal gedaan zonder over de volledige vaardigheden te beschikken. Voor mij is het duidelijk: we moeten bouwen aan een sterkere Europese gezondheidsunie. Om dit idee te realiseren, moeten we nu de eerste lessen trekken uit de gezondheidscrisis. We moeten ervoor zorgen dat ons nieuwe programma 'EU for Health' de tand des tijds doorstaat. Daarom heb ik voorgesteld om de financiering te verhogen en ik ben dit Parlement dankbaar dat het bereid was te strijden voor meer financiering en om de bezuinigingen van de Europese Raad te verhelpen. We moeten ook onze paraatheid en crisisbeheersing met betrekking tot grensoverschrijdende gezondheidsbedreigingen verbeteren. Als eerste stap zullen we voorstellen om de rol en bevoegdheden van het Europees Geneesmiddelenbureau en van het ECDC, ons centrum voor ziektepreventie en -bestrijding, te versterken. Ten tweede zullen we een agentschap oprichten voor geavanceerd biomedisch onderzoek en ontwikkeling op Europees niveau, zoals dat in de Verenigde Staten bestaat. Dit nieuwe agentschap zal onze capaciteit en paraatheid ondersteunen om het hoofd te bieden aan grensoverschrijdende bedreigingen en noodsituaties, zowel natuurlijke als opzettelijke. We hebben strategische reserves nodig om de afhankelijkheid in onze toeleveringsketen te verminderen, vooral voor geneesmiddelen. Ten derde is het duidelijker dan ooit dat we het probleem van gezondheidsvaardigheden moeten aanpakken. En ik denk dat dit een nobele en dringende taak is voor de Conferentie over de toekomst van Europa. En aangezien we een wereldwijde crisis hebben meegemaakt, moeten we ervan leren voor de hele wereld. Daarom zal ik, samen met premier Conte en het Italiaanse voorzitterschap van de G20, volgend jaar een Global Health Summit in Italië bijeenroepen. De Europeanen zullen dus zien dat onze Unie er is om ons allemaal te beschermen. En dat is precies wat we hebben gedaan met betrekking tot de arbeiders. Toen ik aantrad, beloofde ik een instrument te creëren om werknemers en bedrijven te beschermen tegen schokken van buitenaf. Omdat mijn ervaring als minister van Arbeid en Sociale Zaken mij had geleerd dat deze apparaten effectief zijn. Dankzij hen behouden mensen hun baan, behouden bedrijven hun vaardigheden en behouden kmo's hun bedrijf. Deze kmo's zijn de motor van onze economie en zullen de motor zijn van ons herstel. Daarom heeft de Commissie het SURE-programma in het leven geroepen. Ik wil dit Parlement ook bedanken voor het feit dat het in recordtijd aan het voorstel heeft gewerkt. Als Europa tot nu toe massale werkloosheid hebben vermeden die we elders zien, is grotendeels te danken aan de gedeeltelijke werkloosheidsregelingen waarvan bijna 40 miljoen mensen hebben geprofiteerd. Dankzij deze snelheid en deze gemeenschappelijke doelstelling kunnen 16 landen binnenkort zo'n 90 miljard euro ontvangen van het SURE-programma om werknemers en bedrijven te ondersteunen. Van Litouwen tot Spanje, deze fondsen zullen gemoedsrust brengen aan gezinnen die dit inkomen nodig hebben voor voedsel of om hun huur te betalen. En ze zullen helpen om miljoenen banen, inkomens en bedrijven in onze Unie te beschermen. Dit is echte Europese solidariteit in actie. En dit weerspiegelt het feit dat in onze Unie de waardigheid van het werk heilig moet zijn. Maar de waarheid is dat voor te veel mensen hard werken niet langer loont. Loondumping vernietigt de waardigheid van het werk, benadeelt de ondernemer die fatsoenlijke lonen betaalt en verstoort eerlijke concurrentie op de interne markt. De Commissie zal daarom een ​​wetgevingsvoorstel indienen om de lidstaten te helpen bij het opzetten van een kader voor minimumlonen. Iedereen moet toegang hebben tot een minimumloon, hetzij op grond van een collectieve overeenkomst of een wettelijk minimumloon. Ik ben een groot voorstander van collectieve onderhandelingen en het voorstel zal de nationale jurisdicties en tradities volledig respecteren. We hebben in veel lidstaten gezien hoe een goed onderhandeld minimumloon zorgt voor werkgelegenheid en rechtvaardigheid, zowel voor werknemers als voor de bedrijven die hen echt waarderen. Minimumloon werkt – en het wordt tijd dat het harde werk wordt beloond. De tweede belofte van de sociale markteconomie is die van stabiliteit. De Europese Unie en haar lidstaten hebben op een ongekende crisis gereageerd met een ongekende respons. Door te laten zien dat het verenigd is en de taak aankan, heeft Europa onze economieën de nodige stabiliteit gebracht. De Commissie heeft voor het eerst in onze geschiedenis onmiddellijk de algemene ontsnappingsclausule geactiveerd. We hebben onze regels voor EU-fondsen en staatssteun versoepeld. We hebben toestemming gegeven voor meer dan € 3 biljoen aan steun voor bedrijven en industrie: van vissers in Kroatië en boeren in Griekenland, tot kleine en middelgrote ondernemingen in Italië en zelfstandigen in Denemarken. De Europese Centrale Bank heeft beslissende maatregelen genomen in het kader van haar Pandemic Emergency Purchase Program, PEPP. De Commissie heeft in recordtijd NextGenerationEU en een vernieuwde begroting voorgesteld. Het combineert investeringen en essentiële hervormingen. De Raad keurde het in recordtijd goed. Deze Vergadering werkt eraan om zo snel mogelijk over het project te stemmen. Voor het eerst – en voor uitzonderlijke tijden – heeft Europa zijn eigen gemeenschappelijke instrumenten ingevoerd als aanvulling op de nationale begrotingsstabilisatoren. Dit is een moment van opmerkelijke eenheid voor onze Unie. Dit is een prestatie die onze collectieve trots zou moeten inspireren. Nu moeten we bij de les blijven. We hebben allemaal de voorspellingen gezien. We kunnen verwachten dat onze economieën zullen herstellen na een daling van het bbp met 12% in het tweede kwartaal. Maar net als het virus blijft de onzekerheid bestaan ​​- hier in Europa en over de hele wereld. Dit is zeker niet het moment om onze steun in te trekken. Een steunbeleid blijft noodzakelijk voor onze economieën en we zullen een delicaat evenwicht moeten vinden tussen financiële steun en budgettaire houdbaarheid. Op langere termijn is een versterking van de Economische en Monetaire Unie de beste manier om stabiliteit en concurrentievermogen te waarborgen. Het vertrouwen in de euro is nog nooit zo groot geweest. Het historische akkoord over NextGenerationEU illustreert de politieke steun die het geniet. We moeten nu van deze gelegenheid gebruik maken om structurele hervormingen in onze economieën door te voeren en de kapitaalmarktenunie en de bankenunie te voltooien. Diepe en liquide financiële markten zijn essentieel om de toegang voor bedrijven tot de financiering die ze nodig hebben om te groeien en te investeren in het herstel en in de toekomst. En het is ook een voorwaarde om de internationale rol van de euro te versterken. Laten we dus aan de slag gaan om dit generatieproject tot een goed einde te brengen. Dames en heren, de derde blijvende belofte is de belofte van kansen. De pandemie heeft ons aan veel dingen herinnerd die we misschien zijn vergeten of als vanzelfsprekend hebben beschouwd. Ze herinnerde ons eraan hoezeer onze economieën met elkaar verbonden zijn en hoe essentieel een volledig functionerende interne markt is voor onze welvaart en ons vermogen om te handelen. De interne markt biedt kansen – het geeft de consument waar voor zijn geld, aan het bedrijf om te verkopen waar het wil in Europa en aan de industrie om zijn internationale concurrentiepositie te versterken. En het biedt ons allemaal de mogelijkheid om optimaal gebruik te maken van de vrijheden die wij Europeanen koesteren. Het biedt onze bedrijven de mogelijkheid om te groeien tot de grootte die ze nodig hebben om te gedijen en fungeert als een toevluchtsoord voor hen in moeilijke tijden. We rekenen elke dag op hem om ons leven gemakkelijker te maken - en hij is essentieel voor ons om de crisis te beheersen en onze kracht te herwinnen. Laten we een duwtje geven. We moeten de barrières voor de interne markt wegnemen. We moeten de administratieve rompslomp verminderen. We moeten de tenuitvoerlegging en handhaving van de regels versnellen. En we moeten de vier vrijheden herstellen - volledig en zo snel mogelijk. De goede werking van het Schengengebied van vrij verkeer is daarbij een fundamenteel element. We zullen samenwerken met het Parlement en de lidstaten om deze kwestie bovenaan onze politieke prioriteiten te plaatsen en we zullen een nieuwe strategie voor de toekomst van Schengen voorstellen. Dankzij een sterke interne markt is de Europese industrie lange tijd de drijvende kracht geweest achter onze economie, die stabiele levensomstandigheden voor miljoenen mensen heeft verzekerd en de sociale mechanismen heeft gecreëerd waarop onze gemeenschappen zijn gebouwd. In maart presenteerden we onze nieuwe industriële strategie om ervoor te zorgen dat de industrie de dubbele ecologische en digitale transitie kan leiden. De afgelopen zes maanden hebben deze transformatie alleen maar versneld, in een tijd waarin het mondiale concurrentielandschap drastisch verandert. Daarom zullen we onze industriële strategie in de eerste helft van volgend jaar actualiseren en zullen we ons concurrentiekader aanpassen, dat ook moet evolueren. EUROPA DE TOEKOMST BRENGEN: BOUWEN AAN DE WERELD WAAR WE IN WILLEN LEVEN Dames en heren, Al deze maatregelen zullen Europa helpen herstellen. Maar zelfs als we samen vooruit gaan, moeten we onszelf ook voortstuwen in de wereld van morgen. Het is des te urgenter om te versnellen omdat de toekomst van onze kwetsbare planeet op het spel staat. Het bevriezen van een groot deel van de activiteit van de wereld tijdens perioden van opsluiting heeft de gevaarlijke opwarming van onze planeet niet gestopt. Alles om ons heen getuigt hiervan: de evacuaties van huizen veroorzaakt door de ineenstorting van een Mont Blanc-gletsjer, de branden die Oregon teisteren, de uitzonderlijk ernstige droogte die gewassen vernietigt in Roemenië. Maar ook de natuur is weer in ons leven teruggekeerd. Onze geestelijke gezondheid en ons lichamelijk welzijn hadden groene ruimten en schone lucht nodig. We weten dat verandering nodig is – en we weten ook dat het mogelijk is. De Europese Green Deal is het project dat ons in staat zal stellen deze transformatie door te voeren. Het richt zich op één doel: van Europa het eerste klimaatneutrale continent maken in 2050. Maar we zullen dit doel alleen bereiken als dingen veranderen - we moeten sneller en beter handelen. We zijn diep in elke sector gedoken om te zien hoe snel we konden handelen en hoe we dat op een verantwoorde en evidence-based manier konden doen. We organiseerden een brede openbare raadpleging en voerden een diepgaande effectbeoordeling uit. Op basis hiervan stelt de Europese Commissie voor om de emissiereductiedoelstelling voor 2030 te verhogen tot minimaal 55%. Ik ben het ermee eens dat deze verhoging van 40% naar 55% voor sommigen te groot is en voor anderen te weinig. Maar onze impactanalyse laat duidelijk zien dat onze economie en onze industrie het aankunnen. En ze hebben zelf de wil. Gisteren pas ik Ik heb een brief ontvangen van 170 bedrijfsleiders en investeerders - van het MKB maar ook van enkele van 's werelds grootste groepen - waarin Europa wordt opgeroepen een doelstelling van minimaal 55% vast te stellen. Uit onze effectbeoordeling blijkt duidelijk dat het behalen van dit doel de EU stevig op weg zou zetten naar klimaatneutraliteit in 2050 en om haar verplichtingen uit hoofde van de Overeenkomst van Parijs na te komen. En als anderen ons voorbeeld volgen, kan de wereld de opwarming van de aarde onder de 1,5 graad Celsius houden. Ik ben me er volledig van bewust dat veel van onze partners ver verwijderd zijn van deze doelstelling – en ik kom later terug op het mechanisme voor koolstofgrensaanpassing. Maar voor ons is de doelstelling voor 2030 ambitieus, haalbaar en gunstig voor Europa. We kunnen het. We hebben al laten zien dat we het kunnen. Terwijl de uitstoot sinds 1990 met 25% is gedaald, is onze economie met meer dan 60% gegroeid. Het verschil is dat er nu meer technologische middelen, vaardigheden en investeringen zijn. En we zijn al op weg naar een circulaire economie met CO2-neutrale productie. Steeds meer jongeren voeren campagne voor verandering. Er zijn steeds meer aanwijzingen dat wat goed is voor het klimaat, goed is voor de economie en goed voor ons allemaal. En we hebben plechtig beloofd niemand achter te laten tijdens deze transformatie. Met ons Fonds voor een rechtvaardige transitie kunnen we regio's ondersteunen die grotere en duurdere veranderingen zullen moeten ondergaan. We hebben alles om te slagen. Het is nu onze verantwoordelijkheid om al het mogelijke te doen om ons doel te bereiken. Dames en heren, het halen van deze nieuwe doelstelling zal onze afhankelijkheid van ingevoerde energie verminderen, miljoenen extra banen creëren en de luchtvervuiling met meer dan de helft verminderen. Om daar te komen, moeten we nu beginnen. Tegen volgende zomer zullen we al onze klimaat- en energiewetgeving herzien om deze in overeenstemming te brengen met de doelstelling van 55%. We zullen de handel in emissierechten verbeteren, het gebruik van hernieuwbare energie bevorderen, de energie-efficiëntie verbeteren en de energiebelasting hervormen. Maar de missie van de Europese Green Deal gaat veel verder dan het terugdringen van de uitstoot. Het streeft naar een systematische modernisering van onze economie, onze samenleving en onze industrie. Het doel is om de wereld waarin we leven sterker te maken. Ons huidige verbruik van grondstoffen, energie, water en levensmiddelen en ons landgebruik zijn niet duurzaam. We moeten anders omgaan met de natuur; we moeten de manier waarop we produceren en consumeren, leven en werken, eten en verwarmen, reizen en vervoeren veranderen. Dus we pakken alles aan, van gevaarlijke chemicaliën tot ontbossing en vervuiling. Dit is een blauwdruk voor een echt herstel. Het is een investeringsplan voor Europa. En dit is waar NextGenerationEU echt een gamechanger zal zijn. Allereerst, 37% van NextGenerationEU zal rechtstreeks worden besteed aan de doelstellingen van onze Europese Green Deal. En ik zal ervoor zorgen dat ook de groene financiering in een hogere versnelling komt. Wij zijn de wereldleiders op het gebied van groene financiering en de grootste uitgever van groene obligaties ter wereld. We zijn baanbrekend in het ontwikkelen van een robuuste EU-standaard voor groene obligaties. En ik kan vandaag aankondigen dat we een doel zullen stellen om 30% van de 750 miljard euro van NextGenerationEU op te halen via groene obligaties. Ten tweede moet NextGenerationEU investeren in Europese vlaggenschipprojecten met de grootste impact: waterstof, renovatie en de realisatie van 1 miljoen elektrische laadpalen. Laat me uitleggen hoe dit zou kunnen werken: twee weken geleden begon in Zweden de proeffase van een uniek proefproject voor fossielvrije staalproductie. Daar wordt waterstof gebruikt in plaats van kolen om schoon staal te produceren. Dit toont het potentieel van waterstof om onze industrie te ondersteunen door middel van een nieuwe schone exploitatievergunning. Ik wil dat NextGenerationEU nieuwe Europese waterstofvalleien creëert om onze industrieën te moderniseren, onze voertuigen van stroom te voorzien en plattelandsgebieden nieuw leven in te blazen. Het tweede voorbeeld betreft de gebouwen waarin we wonen en werken. Onze gebouwen genereren 40% van onze uitstoot. Ze moeten zuiniger, goedkoper en duurzamer worden. En we weten dat de bouwsector zelfs in een koolstofput kan veranderen, en dan ophouden een bron van koolstof zijn, als organische bouwmaterialen zoals hout en slimme technologieën zoals kunstmatige intelligentie worden gebruikt. Ik wil dat NextGenerationEU een golf van Europese renovatie op gang brengt en van onze Unie een leider in de circulaire economie maakt. Maar het is niet alleen een ecologisch of economisch project: het moet ook een nieuw cultureel project voor Europa zijn. Elke beweging heeft zijn eigen cachet. En we moeten onze systemische verandering een eigen esthetiek geven - om stijl te combineren met duurzaamheid. Daarom gaan we een nieuw Europees Bauhaus creëren – een ruimte van co-creatie waarin architecten, kunstenaars, studenten, ingenieurs, ontwerpers samenwerken om dit doel te bereiken. Dit is de reden voor van NextGenerationEU zijn. Het vormt de wereld waarin we willen leven. Een wereld die wordt bediend door een economie die de uitstoot vermindert, het concurrentievermogen verhoogt, energiearmoede vermindert, lonende banen creëert en de kwaliteit van leven verbetert. Een wereld waarin digitale technologieën worden ingezet om een ​​gezondere en groenere samenleving op te bouwen. Dit kan alleen gebeuren als we samen optreden, en ik zal er bijzonder op letten dat de herstelplannen ons niet alleen uit de crisis halen, maar ons ook helpen Europa naar de wereld van morgen te stuwen. Dames en heren, stel u eens voor dat u deze pandemie meemaakt zonder digitale technologie. Een quarantaine moeten observeren - geïsoleerd van je familie en je gemeenschap, afgesneden van de wereld van werk - of, grote moeilijkheden ondervinden bij het verkrijgen van voorraden. Het is eigenlijk niet zo moeilijk voor te stellen dat het honderd jaar geleden gebeurde, tijdens de laatste grote pandemie. Een eeuw later stellen moderne technologieën jongeren in staat afstandsonderwijs te volgen en miljoenen mensen thuis te werken. Ze zorgen ervoor dat fabrieken kunnen blijven draaien, bedrijven hun producten kunnen verkopen en overheden om op afstand essentiële openbare diensten aan burgers te verlenen. Digitale innovatie en transformatie die in weken zijn bereikt, zouden anders jaren hebben geduurd. We lopen tegen de grenzen aan van wat mogelijk is met analoge middelen. En deze versnelling is nog maar net begonnen. We moeten van het komende decennium het 'digitale decennium' van Europa maken. We hebben een gemeenschappelijk plan voor digitaal Europa nodig, met duidelijk omschreven doelstellingen voor 2030, onder meer op het gebied van connectiviteit, vaardigheden en digitale overheidsdiensten. We moeten ook duidelijke principes aannemen: het recht op privacy en connectiviteit, vrijheid van meningsuiting, vrij verkeer van gegevens en cyberbeveiliging. Maar Europa moet het voortouw nemen op digitaal gebied, anders wordt het gedwongen zich aan te sluiten bij andere actoren die deze normen voor ons zullen bepalen. Daarom moeten we snel handelen. Er zijn drie gebieden waarop we ons volgens mij moeten concentreren. Eerst de gegevens. Als het gaat om persoonsgegevens – in de business-to-consumer-handel – is Europa te traag geweest en is nu afhankelijk van anderen. Dit mag niet worden herhaald met industriële gegevens. Het goede nieuws is dat Europa op dit gebied nog steeds voorop loopt – we hebben de technologie en vooral de industrie. Maar de race is nog niet gewonnen. Het volume aan industriële data in de wereld zal de komende vijf jaar verviervoudigen en de kansen die het biedt zullen in hetzelfde tempo groeien. We moeten onze bedrijven, kmo's en start-ups, evenals onze onderzoekers, de middelen geven om hun potentieel ten volle te benutten. Industriegegevens zijn goud als het gaat om het ontwikkelen van nieuwe producten en diensten. De realiteit is helaas is dat 80% van de industriële data wordt verzameld, maar nooit gebruikt. Het is een verspilling. Een echte data-economie zou daarentegen een krachtige motor zijn voor innovatie en het scheppen van banen. Daarom moeten we deze gegevens in het belang van Europa bewaren en breed toegankelijk maken. We hebben gemeenschappelijke dataruimtes nodig, bijvoorbeeld in de energie- of zorgsector. Dit zou innovatie-ecosystemen versterken waar universiteiten, bedrijven en onderzoeksinstellingen zouden profiteren van veilige toegang tot data en zouden kunnen samenwerken op dit thema. Daarom zullen we in het kader van NextGenerationEU een Europese cloud creëren, gebaseerd op Gaia X. Het tweede gebied waarop we onze inspanningen moeten concentreren, het is technologie – en in het bijzonder die van kunstmatige intelligentie. Of het nu gaat om precisielandbouw, betrouwbaardere medische diagnostiek of veilig autonoom rijden, kunstmatige intelligentie zal nieuwe werelden voor ons openen. Maar deze werelden hebben ook regels nodig. Wij in Europa willen een reeks regels die de mens centraal stelt. Algoritmen mogen geen zwarte doos zijn en er moeten duidelijke regels zijn als er iets misgaat. De Commissie zal daartoe volgend jaar een wetgevingsinstrument voorstellen. Het zal met name betrekking hebben op de controle van onze persoonlijke gegevens, die ons vandaag te vaak ontgaat. Wanneer een applicatie of website ons aanbiedt om een ​​nieuwe digitale identiteit te creëren of eenvoudig verbinding te maken via een groot platform, we hebben geen idee wat er daadwerkelijk met onze gegevens gebeurt. Daarom zal de Commissie binnenkort een veilige Europese elektronische identiteit voorstellen. Een betrouwbare identiteit, die elke burger overal in Europa voor elk doel kan gebruiken, zoals het betalen van belasting of het huren van een fiets. Een technologie waarmee we kunnen bepalen welke gegevens we delen en welk gebruik we ervan kunnen maken. Het derde punt betreft de infrastructuur. Dataverbindingen moeten de snelle evolutie van onze samenleving bijbenen. Als we een Europa van gelijke kansen willen creëren, is het onaanvaardbaar dat 40% van de mensen op het platteland nog steeds geen toegang heeft tot snelle breedband. Dit type verbinding is nu essentieel om te kunnen telewerken, thuis leren, online kopen en steeds vaker gebruik maken van belangrijke nieuwe diensten. Zonder een breedbandverbinding is het vrijwel onmogelijk om effectief te groeien of een bedrijf te runnen. Snelle verbindingen vormen een unieke kans – maar ook een voorwaarde – om het platteland nieuw leven in te blazen. Ze hebben het absoluut nodig om het meeste uit hun potentieel te halen en meer mensen en investeringen aan te trekken. De boost die NextGenerationEU zal geven aan investeringen is een unieke kans om groei tot in het kleinste dorp te stimuleren. Daarom willen we onze investeringen toespitsen op veilige connectiviteit en op de uitrol van 5G, 6G en glasvezel. NextGenerationEU is ook een unieke kans om een ​​meer coherente Europese benadering van connectiviteit en de uitrol van digitale infrastructuur te ontwikkelen. Geen van deze doelen is een doel op zich – wat op het spel staat is Europa's digitale soevereiniteit, zowel groot als klein. Met dit in gedachten, ben ik verheugd een investering van € 8 miljard aan te kondigen in de volgende generatie supercomputers - state-of-the-art technologie 'made in Europe'. We willen ook dat de Europese industrie haar eigen microprocessors van de volgende generatie ontwikkelt, waarmee we steeds meer data op een energiebesparende en veilige manier kunnen gebruiken. Dit is waar het "digitale decennium van Europa" uit zal bestaan! Dames en heren afgevaardigden, Als Europa vooruit wil en snel vooruit wil, moeten we onze aarzelingen wegnemen. De uitdaging is om Europa meer controle over zijn toekomst te geven. We hebben alles in huis om het voor elkaar te krijgen. En de particuliere sector wacht wanhopig om ook een bijdrage te leveren. Met nieuwe digitale hubs die overal opduiken, van Sofia tot Lissabon tot Katowice, is er nooit een beter moment geweest om te investeren in Europese technologiebedrijven. We hebben de mensen, de ideeën en de kracht van een Unie om te slagen. Daarom investeren we 20% van het NextGenerationEU-budget in digitaal. We willen de weg effenen, een Europese weg, van het digitale tijdperk: een weg die gebaseerd is op onze waarden, onze kracht, onze wereldwijde ambities. EEN EUROPA VOL VITALITEIT IN EEN BREEKBARE WERELD Dames en heren, Europa is vastbesloten om van deze overgangsperiode gebruik te maken om de wereld op te bouwen waarin we willen leven. Dit stopt natuurlijk niet bij onze grenzen. De pandemie heeft zowel de kwetsbaarheid van het mondiale systeem als het belang van samenwerking bij het aanpakken van collectieve uitdagingen duidelijk gemaakt. Geconfronteerd met de crisis die de wereld doormaakt, kiezen sommigen ervoor om zich in zichzelf terug te trekken. Anderen proberen actief het systeem te destabiliseren. Europa kiest ervoor om uit te reiken. Onze visie op leiderschap is geen propaganda die onze belangen dient. Het gaat er niet om Europa op de eerste plaats te zetten. Het gaat er eerder om de eerste te zijn die de oproep beantwoordt wanneer dat nodig is. Tijdens de pandemie, Europese vliegtuigen hebben over de hele wereld duizenden tonnen beschermingsmiddelen afgeleverd, van Soedan tot Afghanistan, van Somalië tot Venezuela. Niemand van ons zal veilig zijn totdat we allemaal veilig zijn, waar we ook wonen of wat we bezitten. Een toegankelijk, betaalbaar en veilig vaccin is de meest veelbelovende manier om ons veilig te houden. Aan het begin van de pandemie was er geen financiering, geen wereldwijd kader voor de ontwikkeling van een coronavirusvaccin, alleen een race om als eerste het te krijgen. Dit is het moment waarop de EU tussenbeide kwam om een ​​wereldwijde respons te organiseren. Met het maatschappelijk middenveld, de G20, de WHO en andere partners hebben we meer dan 40 landen bijeengebracht om 16 miljard euro op te halen om vaccinonderzoek te financieren, testen en behandelen voor de hele wereld, wat de ongeëvenaarde mobiliserende kracht van de EU aantoont. Maar het vinden van een vaccin is niet genoeg. We moeten ervoor zorgen dat Europese burgers en mensen over de hele wereld er toegang toe hebben. De EU trad deze maand toe tot het wereldwijde COVAX-mechanisme en droeg 400 miljoen euro bij om ervoor te zorgen dat veilige vaccins niet alleen toegankelijk worden voor degenen die ze kunnen betalen, maar voor iedereen die ze nodig heeft. Vaccinatienationalisme brengt levens in gevaar. Samenwerking met vaccins redt hen. Dames en heren, Wij geloven sterk in de kracht en waarde van samenwerking binnen internationale organisaties. tegen' Met een sterke Verenigde Naties kunnen we langetermijnoplossingen vinden voor crises zoals die in Libië of Syrië. Met een sterke Wereldgezondheidsorganisatie kunnen we ons beter voorbereiden op en reageren op wereldwijde pandemieën of lokale epidemieën – coronavirus of ebola. En met een sterke Wereldhandelsorganisatie kunnen we eerlijke concurrentie voor iedereen garanderen. Maar er moet ook worden erkend dat de noodzaak om het multilaterale systeem nieuw leven in te blazen en te hervormen nog nooit zo urgent is geweest. Een verraderlijke verlamming heeft zich meester gemaakt van ons mondiale systeem. Grote mogendheden trekken zich terug uit instellingen of gijzelen ze om hun eigen belangen te dienen. Al deze paden zijn doodlopende wegen. Ja, we willen verandering. Maar veranderen door te bouwen en niet door te vernietigen. Daarom wil ik dat de EU het voortouw neemt bij de hervorming van de WTO en de WHO, om ze aan te passen aan de wereld van vandaag. Maar we weten dat multilaterale hervormingen tijd vergen, en in de tussentijd zal de wereld blijven draaien. Het lijdt geen twijfel dat Europa een duidelijk standpunt moet innemen en snel moet handelen in internationale kwesties. De laatste bijeenkomst van EUChina-leiders vond twee dagen geleden plaats. De relatie van de EU met China is zowel een van de strategisch meest belangrijke als een van de meest uitdagende. Vanaf het begin heb ik gezegd dat China een onderhandelingspartner, een economische concurrent en een systemische rivaal was. We hebben gemeenschappelijke belangen bij kwesties als klimaatverandering - en China heeft de bereidheid getoond om samen te werken door een dialoog op hoog niveau aan te gaan. We verwachten echter dat China zijn verplichtingen onder de Overeenkomst van Parijs nakomt en het goede voorbeeld geeft. Er moet nog veel gebeuren op het gebied van eerlijke markttoegang voor Europese bedrijven, wederkerigheid en overcapaciteit. Ons handels- en investeringspartnerschap blijft onevenwichtig. En het staat buiten kijf dat de bestuurs- en samenlevingssystemen die we promoten heel verschillend zijn. Wij geloven in de universele waarde van democratie en de rechten van het individu. Europa heeft ook zijn problemen – denk bijvoorbeeld aan antisemitisme. Maar we debatteren erover in de publieke sfeer. Kritiek en oppositie worden niet alleen geaccepteerd, ze worden ook door de wet beschermd. We moeten ons dus altijd uitspreken tegen mensenrechtenschendingen wanneer ze plaatsvinden en waar ze ook plaatsvinden, in Hong Kong of onder de Oeigoeren. Maar wat houdt ons tegen? Waarom worden zelfs simpele uitspraken over EU-waarden uitgesteld, afgezwakt of om andere redenen gegijzeld? Wanneer lidstaten Europa bekritiseren omdat het te traag is, vraag ik ze moedig te zijn en uiteindelijk over te gaan tot stemming met gekwalificeerde meerderheid - tenminste als het gaat om mensenrechten en de tenuitvoerlegging van straffen. Dit huis heeft herhaaldelijk riep Europa op om een ​​equivalent van de 'Magnitsky-wet' aan te nemen – en ik kan aankondigen dat we nu een voorstel gaan indienen. We moeten onze gereedschapskist vervolledigen. Dames en heren, Of het nu in Hong Kong, Moskou of Minsk is: Europa moet een duidelijk en snel standpunt innemen. Ik wil het luid en duidelijk zeggen: de Europese Unie staat aan de kant van het Wit-Russische volk. We zijn allemaal ontroerd door de enorme moed van degenen die zich vreedzaam verzamelden op het Onafhankelijkheidsplein of deelnamen aan de moedige vrouwenmars. De verkiezingen die hen op straat brachten, waren vrij noch eerlijk en de brute manier waarop de regering reageerde was beschamend. Wit-Russen moeten vrij zijn om over hun eigen toekomst te beslissen. Het zijn niet zomaar pionnen op een schaakbord. Tegen degenen die pleiten voor nauwere banden met Rusland, zeg ik dat de vergiftiging van Alexei Navalny met een chemisch zenuwgas geen geïsoleerde daad is. We hebben dit soort praktijken gezien in Georgië en Oekraïne, Syrië en Salisbury – om nog maar te zwijgen van inmenging in de verkiezingen over de hele wereld. Deze praktijken veranderen niet - en een gaspijpleiding zal ze niet veranderen. Turkije is een belangrijk buurland en zal dat altijd blijven. Maar als we geografisch dichtbij zijn, lijkt de afstand tussen ons steeds groter te worden. Ja, Turkije bevindt zich in een onrustige regio. En ja, het ontvangt miljoenen vluchtelingen, voor wiens opvang we aanzienlijke financiële steun bieden. Maar niets van dit alles rechtvaardigt de pogingen om haar buren te intimideren. Onze lidstaten, Cyprus en Griekenland, zullen altijd kunnen rekenen op de volledige solidariteit van Europa om hun legitieme soevereiniteitsrechten te beschermen. De-escalatie in het oostelijke Middellandse Zeegebied is in ons wederzijds belang. In dat opzicht is de terugkeer van exploratieschepen naar Turkse havens in de afgelopen dagen een stap in de goede richting. Het was noodzakelijk om de nodige ruimte voor dialoog te creëren. Er is maar één weg vooruit: afzien van eenzijdig optreden en te goeder trouw de besprekingen hervatten, want dat is de weg naar stabiliteit en duurzame oplossingen. Dames en heren, Europa moet krachtiger reageren op gebeurtenissen op het internationale toneel, maar het moet ook zijn partnerschappen met zijn vrienden en bondgenoten verdiepen en verbeteren. En het moet beginnen met het revitaliseren van reeds langer bestaande partnerschappen. We zijn het misschien niet altijd eens met recente beslissingen van het Witte Huis. Maar we zullen altijd de trans-Atlantische alliantie koesteren - gebaseerd op gedeelde waarden en geschiedenis, en een onbreekbare band tussen onze volkeren. Wat er eind dit jaar ook gebeurt, we zijn daarom klaar om een ​​nieuwe trans-Atlantische agenda te ontwikkelen om ons bilaterale partnerschap te versterken – of het nu op het gebied van handel, technologie of belastingen is. En we zijn klaar om samen te werken om het internationale systeem te hervormen dat we samen hebben opgebouwd, met partners die dezelfde waarden delen, in ons eigen belang en in het belang van het algemeen belang. We moeten een nieuwe start maken met oude vrienden - aan beide kanten van de Atlantische Oceaan en aan beide kanten van het Kanaal. De scène die zich afspeelde in dezelfde vergaderzaal, toen we de melodie van "Ce n'est qu'un au revoir" terwijl we elkaars hand vasthielden vaarwel zeiden, was welsprekend. Ze liet zien dat de genegenheid voor het Britse volk nooit zal wankelen. Aan de andere kant, met elke dag die voorbijgaat, neemt de kans om op tijd een deal te sluiten echt af. Onderhandelingen zijn altijd moeilijk. We zijn eraan gewend. En de Commissie heeft, in de persoon van Michel Barnier, de meest competente en ervaren onderhandelaar om ons door deze valkuilen te loodsen. De onderhandelingen verlopen echter niet zoals we hadden gewild. We hebben nu heel weinig tijd meer. Zoals altijd zal deze Vergadering als eerste geïnformeerd worden en zal ze het laatste woord hebben. En ik kan u verzekeren dat we u te allen tijde op de hoogte zullen blijven houden, net als voor het terugtrekkingsakkoord. De onderhandelingen over dit akkoord hebben drie jaar geduurd en we hebben er onvermoeibaar aan gewerkt. Regel na regel, woord na woord. En samen zijn we erin geslaagd. Het resultaat waarborgt de rechten van onze burgers, de financiële belangen, de integriteit van de interne markt – en vooral het Goede Vrijdag-akkoord. De EU en het VK waren het erover eens dat dit de beste en enige manier was om vrede op het eiland Ierland te bewerkstelligen. En daar komen we nooit meer op terug. Deze overeenkomst is bekrachtigd door dit Huis en door het Lagerhuis. Het is onmogelijk om het eenzijdig te wijzigen, om het te negeren of de bepalingen ervan niet meer toe te passen. Het is een kwestie van wet, vertrouwen en goede trouw. En het is niet alleen ik die dit zeg - ik herinner je aan de woorden van Margaret Thatcher: 'Het VK verbreekt geen verdragen. Het zou slecht zijn voor Groot-Brittannië, slecht voor de betrekkingen met de rest van de wereld en slecht voor een toekomstige handelsovereenkomst.” Wat toen waar was, is vandaag nog steeds waar. Vertrouwen is de basis van elk sterk partnerschap. Europa zal altijd klaar staan ​​om sterke partnerschappen op te bouwen met zijn naaste buren. Het begint met de Westelijke Balkan. Zes maanden geleden was het besluit om toetredingsonderhandelingen met Albanië en Noord-Macedonië te openen werkelijk historisch. De toekomst van deze hele regio ligt inderdaad in de EU. We delen dezelfde geschiedenis en hetzelfde lot. De Westelijke Balkan maakt deel uit van Europa, ze zijn niet zomaar een tussenstop op de Zijderoute. Binnenkort presenteren we een economisch herstelplan voor de Westelijke Balkan, waarbij de nadruk ligt op een aantal regionale investeringsinitiatieven. En we zullen er ook zijn voor de landen van het Oostelijk Partnerschap en voor onze partners in de zuidelijke nabuurschap, om hen te helpen banen te creëren en hun economieën nieuw leven in te blazen. Toen ik aantrad, was mijn allereerste bezoek buiten de Europese Unie voor de Afrikaanse Unie, en deze keuze kwam vanzelf. Het kwam vanzelf en de boodschap was duidelijk, want we zijn niet alleen buren, we zijn natuurlijke partners. Drie maanden later, tijdens een nieuw bezoek met het hele College hebben we onze prioriteiten voor onze nieuwe strategie met Afrika vastgesteld. Het is een partnerschap op basis van gelijkwaardigheid, dat beide partijen gemeenschappelijke perspectieven en verantwoordelijkheden biedt. Afrika zal een belangrijke partner zijn bij het opbouwen van de wereld waarin we willen leven - of het nu gaat om klimaatgerelateerde kwesties, digitaal of handel. Dames en heren, we zullen blijven geloven in open en eerlijke handelsrelaties over de hele wereld. Niet als doel op zich – maar als middel om welvaart in onze landen te brengen en onze waarden en normen te promoten. Meer dan 600.000 banen in Europa zijn nauw verbonden met de handel met Japan. En de overeenkomst die we onlangs met Vietnam hebben gesloten, heeft gezorgd voor historische rechten voor miljoenen arbeiders daar. We zullen onze diplomatieke macht en onze economische invloed gebruiken om te onderhandelen over overeenkomsten die een verschil maken – overeenkomsten die bijvoorbeeld voorzien in beschermde maritieme gebieden op Antarctica. Het zou een van de grootste daden van milieubescherming in de geschiedenis zijn. We zullen enorm ambitieuze coalities bouwen over kwesties als digitale ethiek of de strijd tegen ontbossing - en we zullen samenwerkingen ontwikkelen met alle gelijkgestemde partners - van Aziatische democratieën tot Australië, Afrika, Amerika en elk ander land dat wil toetreden. We zullen werken aan een eerlijke globalisering. Maar we kunnen het niet als vanzelfsprekend beschouwen. We moeten de nadruk leggen op eerlijkheid en een gelijk speelveld. En Europa zal alleen of met partners die zich willen aansluiten vooruit gaan. Zo werken we momenteel aan een CO2-grensaanpassingsmechanisme. Koolstof moet zijn prijs hebben, want de natuur kan de prijs niet meer betalen. Dit mechanisme voor aanpassing aan de koolstofgrens moet buitenlandse producenten en EU-importeurs ertoe aanzetten hun koolstofemissies te verminderen en tegelijkertijd een gelijk speelveld te waarborgen op een WTO-compatibele manier. Hetzelfde principe geldt voor digitale belastingheffing. We zullen er alles aan doen om in het kader van de OESO en de G20 tot overeenstemming te komen. Maar het lijdt geen twijfel dat als het bereikte akkoord de instelling van een eerlijk belastingstelsel met duurzame inkomsten op de lange termijn niet mogelijk maakt, zal Europa begin volgend jaar een voorstel in die richting indienen. We willen dat Europa de rol van verdediger van rechtvaardigheid op mondiaal niveau speelt. NIEUWE VITALITEIT VOOR EUROPA Dames en heren, Als Europa deze vitale rol in de wereld wil spelen, moet het ook intern nieuwe vitaliteit genereren. En om vooruit te komen, moeten we nu de verschillen overwinnen die ons hebben tegengehouden. Het historische akkoord over het NextGenerationEU-herstelinstrument laat zien dat het mogelijk is om deze verschillen te overbruggen. De snelheid waarmee we beslissingen namen over belastingregels, staatssteun of over het SURE-instrument is het bewijs dat we ondanks deze verschillen kunnen handelen. Dus laten we handelen. De kwestie van migratie is het onderwerp geweest van voldoende lange discussies. Migratie heeft altijd bestaan ​​in Europa – en dat zal ook altijd zo blijven. Door de eeuwen heen heeft het onze samenlevingen bepaald, onze culturen verrijkt en veel van ons leven gevormd. En dat zal altijd zo zijn. Zoals we allemaal weten, veroorzaakte de migratiecrisis van 2015 veel en diepe verdeeldheid tussen de lidstaten – sommige van de littekens die het heeft achtergelaten, zijn vandaag nog steeds zichtbaar. Inmiddels zijn belangrijke stappen gezet. Maar er is nog veel te doen. Als we allemaal bereid zijn om compromissen te sluiten - zonder echter ook maar het minste compromis te aanvaarden met betrekking tot onze principes - kunnen we oplossingen vinden. Volgende week zal de Commissie haar nieuwe migratiepact presenteren. We gaan voor een mensgerichte en humane aanpak. Levens redden op zee is niet vrijblijvend. En de landen die hun wettelijke en morele verplichtingen nakomen of die meer blootgesteld zijn dan de anderen, moeten kunnen rekenen op de solidariteit van onze hele Europese Unie. We zorgen voor een nauwere band tussen asiel en terugkeer. We moeten een duidelijk onderscheid maken tussen degenen die het recht hebben om te blijven en degenen die dat niet hebben. We zullen actie ondernemen om smokkelaars te bestrijden, om de buitengrenzen te versterken, externe partnerschappen te verdiepen en legale trajecten te creëren. Daarnaast zorgen we ervoor dat degenen die recht hebben op verblijf worden opgenomen en zich welkom voelen. Ze hebben een toekomst om op te bouwen – en vaardigheden, energie en talent. Ik denk aan Suadd, deze Syrische tienervluchteling die in Europa aankwam en ervan droomde dokter te worden. Binnen drie jaar behaalde ze een prestigieuze beurs van het Royal College of Surgery in Ierland. Ik denk ook aan deze Libische en Somalische vluchtelingenartsen die hun medische vaardigheden aanboden toen de pandemie Frankrijk trof. Dames en heren, als we denken aan de ontberingen die deze mensen hebben overwonnen en wat ze hebben bereikt, we hebben geen andere keuze dan te laten zien dat we in staat zijn om het migratievraagstuk samen aan te pakken. De beelden van het kamp Moria herinneren ons er pijnlijk aan dat Europa in eenheid moet handelen. We moeten allemaal onze inspanningen op dit gebied opvoeren en onze verantwoordelijkheden opnemen - en de Commissie zal dat ook doen. De Commissie werkt momenteel aan een plan voor een proefproject, dat samen met de Griekse autoriteiten wordt uitgevoerd, om een ​​nieuw kamp op het eiland Lesbos op te zetten. We kunnen helpen met asiel- en terugkeerprocedures en de levensomstandigheden van vluchtelingen aanzienlijk verbeteren. Maar laten we duidelijk zijn: als we onze inspanningen opvoeren, verwachten we dat alle lidstaten hun inspanningen ook opvoeren. Migratie is een Europese uitdaging en heel Europa moet zijn steentje bijdragen. We moeten het vertrouwen tussen ons herstellen en samen verder gaan. En dat vertrouwen vormt de kern van onze Unie en de manier waarop we dingen samen doen. Het is verankerd in onze fundamentele waarden, in onze democratieën en in onze rechtsgemeenschap – om de term te gebruiken die door Walter Hallstein wordt gebruikt. Het is geen abstracte term. De rechtsstaat helpt burgers te beschermen tegen de rechtsstaat van de sterkste. Het staat garant voor onze meest fundamentele rechten en vrijheden, van dag tot dag. Het stelt ons in staat onze mening te uiten en geïnformeerd te worden door een vrije pers. Voor het einde van de maand zal de Commissie het eerste jaarlijkse verslag over de rechtsstaat aannemen, dat alle lidstaten bestrijkt. Het is een preventietool waarmee problemen snel kunnen worden opgespoord en oplossingen kunnen worden gevonden. We willen dat dit een uitgangspunt is voor de Commissie, het Parlement en de lidstaten, zodat de gedane toezeggingen niet ter discussie worden gesteld. De Commissie hecht het grootste belang aan de rechtsstaat. Daarom zullen we ervoor zorgen dat de middelen die beschikbaar zijn in het kader van onze begroting en het NextGenerationEU-instrument worden beschermd tegen alle vormen van fraude, corruptie en belangenverstrengeling. Dit is een niet onderhandelbaar punt. Maar de afgelopen maanden hebben ons er ook aan herinnerd hoe kwetsbaar de rechtsstaat kan zijn. We hebben de plicht om voortdurend waakzaam te zijn om de rechtsstaat te beschermen en te laten bloeien. Schendingen van de rechtsstaat kunnen niet worden getolereerd. We zullen de rechtsstaat blijven handhaven en de integriteit van onze Europese instellingen blijven verdedigen, of het nu gaat om de rechtsstaat, de persvrijheid, de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht of de verkoop van "gouden paspoorten". Europese aandelen zijn niet te koop. Dames en heren, Deze waarden zijn belangrijker dan ooit. Ik zeg dit omdat als ik aan de staat van onze Unie denk, het de woorden van John Hume zijn, een van de grote Europeanen die dit jaar helaas zijn overleden, die in me opkomen. Als veel mensen tegenwoordig in vrede leven op het eiland Ierland, komt dat grotendeels omdat John Hume een onwrikbaar geloof had in de mensheid en in de oplossing van conflicten. Hij zei altijd dat conflict ging over verschil en vrede ging over het respecteren van verschillen. En zoals hij in 1998 voor deze Vergadering terecht in herinnering bracht: “Europese visionairs hebben besloten dat verschil geen bedreiging is, verschil is natuurlijk. Verschil is de essentie van de mensheid”. Deze woorden zijn vandaag belangrijker dan ooit. Want als we om ons heen kijken, vragen we ons af waar de essentie van menselijkheid is wanneer drie kinderen uit Wisconsin zien dat hun vader wordt beschoten door de politie terwijl ze in hun auto zitten. We vragen ons af waar de essentie van menselijkheid is als burgers gekleed in antisemitische kostuums tijdens carnaval openlijk door onze straten marcheren? waar is de esse We vragen ons af waar de essentie van menselijkheid is als burgers gekleed in antisemitische kostuums tijdens carnaval openlijk door onze straten marcheren? waar is de esse Google Translate Original text quand nous défendons la liberté de nos médias, c'est aussi notre démocratie que nous défendons. Contribute a better translationvan de mensheid wanneer Roma elke dag worden uitgesloten van de samenleving en andere mensen worden afgewezen louter vanwege hun huidskleur of hun religieuze overtuiging? Ik ben er trots op in Europa te leven, in deze open samenleving, gebaseerd op waarden en pleiten voor diversiteit. Maar zelfs hier in deze Unie maken dergelijke verhalen deel uit van de dagelijkse realiteit van zoveel burgers. En het herinnert ons eraan dat vooruitgang in de strijd tegen racisme en haat broos is - op dit gebied is vooruitgang moeilijk te behalen, maar heel gemakkelijk verloren. Daarom is het tijd voor verandering. Dit is het moment om een ​​werkelijk antiracistische Unie op te bouwen – door racisme te veroordelen, maar ook door actie te ondernemen. De Commissie zal een actieplan presenteren om dit project in de praktijk te brengen. Als onderdeel hiervan zullen we voorstellen om de lijst van strafbare feiten onder de EU-wetgeving uit te breiden tot alle vormen van haatmisdrijven en haatzaaiende uitlatingen - ongeacht of deze gebaseerd zijn op ras, religie, geslacht of seksualiteit. Haat is nog steeds haat - en niemand zou het moeten verdragen. We zullen onze wetten inzake rassengelijkheid versterken waar lacunes blijven bestaan. We zullen ons budget gebruiken om discriminatie op gebieden als werkgelegenheid, huisvesting of gezondheidszorg te bestrijden. Als de implementatie vertraging oploopt, zullen we strenger zijn op de handhaving. Want in deze Unie zal de strijd tegen racisme nooit vrijblijvend zijn. We zullen het onderwijs en de kennis over de historische en culturele oorzaken van racisme verbeteren. We gaan onbewuste vooroordelen aanpakken, of ze nu veroorzaakt worden door burgers, instellingen of zelfs algoritmen. Daarnaast zal de Commissie haar allereerste coördinator voor racismebestrijding aanstellen om deze kwestie prioriteit te geven en rechtstreeks samen te werken met burgers, het maatschappelijk middenveld en instellingen. Dames en heren, we zullen alles in het werk stellen om een ​​Unie van gelijkheid op te bouwen. Een Unie waarin je kunt zijn wie je bent en kunt houden van wie je wilt - zonder angst voor verwijten of discriminatie. Want jezelf zijn is geen kwestie van ideologie. Het is jouw identiteit. En niemand kan het ooit van je afpakken. Daarom wil ik duidelijk zijn: "LGBTQI-vrije zones" zijn menselijke zones. En ze hebben geen plaats in onze Unie. Om ervoor te zorgen dat we de hele gemeenschap steunen, komt de Commissie binnenkort met een strategie om de LGBTQI-rechten te versterken. In dit verband zal ik ook pleiten voor de wederzijdse erkenning van familierelaties in de EU. Als u een ouder bent in één land, bent u een ouder in alle landen. CONCLUSIE Dames en heren, Dit is de wereld waarin we willen leven. De wereld waar we verenigd zijn in diversiteit en tegenspoed. Waar we samenwerken om onze verschillen te overwinnen en waar we elkaar steunen in moeilijke tijden. De sterkere wereld, respectvol en gezonder zijn dan we vandaag bouwen voor onze kinderen. Maar terwijl we proberen onze kinderen over het leven te leren, leren onze kinderen ons wat het leven is. Dit jaar heeft ons laten zien hoe waar dat is. We kunnen praten over de miljoenen jonge mensen die verandering eisen voor een gezondere planeet. Of de honderdduizenden prachtige regenbogen van solidariteit die door onze kinderen in etalages in heel Europa worden getoond. Maar er is één beeld dat me de afgelopen zes maanden is bijgebleven. Een beeld dat de wereld vangt door de ogen van onze kinderen. Het is het beeld van Carola en Vittoria. De twee jonge meisjes die tennis spelen op de daken van Ligurië in Italië. Hij doet Het is niet alleen het talent en de moed van de meisjes die opvallen in dit beeld. Het is vooral de les erachter. Een les om nooit geblokkeerd te worden door obstakels op je pad, nooit gehinderd te worden door conventies en altijd het moment te grijpen. Dit is wat Carola, Vittoria en alle jonge mensen in Europa ons elke dag leren over het leven. Dit is de volgende generatie Europeanen. Volgende GeneratieEU. Dit jaar volgde Europa hun voorbeeld en sprong samen vooruit. Als het erop aankwam een ​​manier te vinden voor onze toekomst, lieten we ons niet tegenhouden door oude conventies. Toen we de kwetsbaarheid om ons heen voelden, hebben we het moment aangegrepen om onze Unie nieuwe vitaliteit te geven. En toen we de keuze hadden om het alleen te doen, zoals in het verleden, we hebben de volledige kracht van de 27 gebruikt om alle 27 een kans voor de toekomst te geven. We hebben laten zien dat we samen zijn in dit verhaal en dat we er samen uitkomen. Dames en heren, De toekomst zal zijn wat we ervan maken. En Europa zal zijn wat we willen dat het is. Dus laten we stoppen met het kleineren. En werk eraan om het te bouwen. Om haar sterk te maken. En om de wereld te bouwen waarin we willen leven. Lang leve Europa! zo snel en de uitdagingen zijn zo groot dat het soms moeilijk is om ze volledig te meten. Deze tijd stond ook in het teken van de zoektocht naar een ziel. Sommigen evalueerden hun leven opnieuw, anderen debatteerden uitgebreid over het delen van vaccins en het delen van waarden. Maar als ik terugkijk op het afgelopen jaar, Als ik naar de staat van onze Unie van vandaag kijk, zie ik veel ziel in alles wat we doen. Het was Robert Schuman die zei: Europa heeft een ziel, een ideaal en de politieke wil nodig om dit ideaal te dienen. In de afgelopen twaalf maanden heeft Europa aan deze woorden inhoud gegeven. In de grootste gezondheidscrisis die de wereld in een eeuw heeft meegemaakt, hebben we ervoor gekozen om het samen het hoofd te bieden, zodat elk deel van Europa gelijke toegang heeft tot een levensreddend vaccin. In de ergste economische crisis die de wereld in decennia heeft meegemaakt, hebben we ervoor gekozen om samen het hoofd te bieden, met NextGenerationEU. En in de ernstigste wereldwijde crisis aller tijden hebben we ervoor gekozen om opnieuw samen het hoofd te bieden, met de Europese Green Deal. We deden het allemaal samen, de Commissie, het Parlement en de 27 lidstaten. Als een verenigd Europa. En daar mogen we trots op zijn. Maar het coronatijdperk is nog niet voorbij. Er is nog steeds veel leed in onze samenleving terwijl de pandemie voortduurt. Er is verdriet dat we nooit kunnen helen, levens die nooit meer normaal zullen worden en verloren tijd die we nooit meer terug kunnen krijgen in onze jeugd. We worden geconfronteerd met nieuwe en aanhoudende uitdagingen in een wereld die ongelijk herstelt - maar ook breekt -. Er is dus geen twijfel mogelijk: volgend jaar wordt onze vastberadenheid opnieuw op de proef gesteld. Maar ik geloof dat het de beproevingen zijn die echt onze kracht en onze ziel naar boven halen. Als ik naar onze Unie kijk, weet ik dat Europa in deze beproeving zal zegevieren. En wat mij dit vertrouwen geeft, is de inspiratie die we kunnen putten uit jonge Europeanen. Omdat onze jongeren betekenis hebben gegeven aan empathie en solidariteit. Ze geloven dat we een verantwoordelijkheid hebben voor de planeet. En hoewel ze zich zorgen maken over de toekomst, zijn ze vastbesloten om die te verbeteren. Onze Unie zal sterker zijn als ze meer op de volgende generatie lijkt: bedachtzaam, vastberaden en zorgzaam. Geworteld in waarden en gedurfd in actie. Deze geest zal de komende twaalf maanden belangrijker dan ooit zijn. Dit is de boodschap in de intentieverklaring die ik vanmorgen aan president Sassoli en premier Janša heb gestuurd en waarin onze prioriteiten voor het komende jaar worden uiteengezet. EEN EUROPA VERENIGD IN TEGENSLAG EN IN ECONOMISCH HERSTEL Dames en heren, In tijden van pandemie is een jaar een lange reis. Toen ik 12 maanden geleden voor u stond, had ik geen idee wanneer we een veilig en effectief vaccin tegen COVID19 zouden hebben - of zelfs als we dat ooit zouden hebben. Maar vandaag, na alle kritiek te hebben ontkend, staat Europa op de voorgrond op wereldniveau. Meer dan 70% van de volwassenen is volledig gevaccineerd in de Europese Unie. Wij waren de enigen die de helft van onze vaccinproductie met de rest van de wereld deelden. We hebben meer dan 700 miljoen doses afgeleverd in de Europese Unie en we hebben ook meer dan 700 miljoen doses aan de rest van de wereld geleverd, in meer dan 130 landen. Wij zijn de enige regio ter wereld die dit hebben gedaan. een pandemie, het is een marathon, geen sprint. We volgden de wetenschap. We zijn onze verplichtingen in Europa nagekomen. We zijn onze verplichtingen in de wereld nagekomen. We hebben het op de juiste manier gedaan, omdat we het op de Europese manier hebben gedaan. En het werkte! Maar als we alle reden hebben om vertrouwen te hebben, hebben we er geen om op onze lauweren te rusten. Onze eerste – en meest urgente – prioriteit is om de wereldwijde immunisatie te versnellen. Als we zien dat op wereldschaal minder dan 1% van de toegediende doses in lage-inkomenslanden werd toegediend, kunnen we alleen de omvang van het onrecht en de mate van urgentie zien. Dit is een van de grootste geopolitieke vraagstukken van vandaag. Team Europe investeert een miljard euro om de productiecapaciteit van messenger RNA in Afrika op te voeren. We hebben ons al gecommitteerd om 250 miljoen doses te delen. Ik kan vandaag aankondigen dat de Commissie hier medio volgend jaar een nieuwe donatie van 200 miljoen doses aan zal toevoegen. Het is een investering in solidariteit, maar ook in mondiale gezondheid. Onze tweede prioriteit is om onze inspanningen hier in Europa voort te zetten. We zien zorgwekkende verschillen in vaccinatiegraad in onze Unie. We moeten dus door. En Europa is er klaar voor. We hebben nog 1,8 miljard doses. Dat is genoeg voor ons en onze buren wanneer boostershots nodig zijn. Laten we er alles aan doen om ervoor te zorgen dat deze pandemie geen ongevaccineerde pandemie wordt. Onze laatste prioriteit is om beter voorbereid te zijn op pandemieën. Ik zei vorig jaar dat het tijd was om de Europese gezondheidsunie op te bouwen. Vandaag is het resultaat er. Met ons voorstel maken we HERA, de nieuwe European Health Emergency Preparedness and Response Authority, operationeel. HERA zal een enorme aanwinst zijn om sneller en beter te reageren op toekomstige gezondheidsbedreigingen. We hebben de wetenschappelijke en innovatiecapaciteiten, de kennis van de particuliere sector en de bevoegde nationale autoriteiten. Nu moeten we dit allemaal onder woorden brengen, vooral met massale financiering. Daarom stel ik een nieuwe EU-brede missie voor gezondheidsparaatheid en weerbaarheid voor. En dit moet worden ondersteund door een investering van Team Europe van 50 miljard in 2027. Om ervoor te zorgen dat geen enkel virus ooit een lokale epidemie in een wereldwijde pandemie zal veranderen. Er kan geen beter rendement op uw investering zijn dan dit. Dames en heren, het werk aan de Europese gezondheidsunie is een grote stap voorwaarts. En ik wil dit Parlement bedanken voor zijn steun. We hebben laten zien dat we snel kunnen handelen als we samen optreden. Neem het voorbeeld van het digitale certificaat van de Europese Unie: vandaag zijn er in heel Europa meer dan 400 miljoen certificaten uitgegeven. 42 landen op 4 verschillende continenten zijn aangesloten op het systeem. We hebben het in maart voorgesteld. U steunde dit voorstel! Drie maanden later, het was operationeel. Dankzij deze gezamenlijke inspanning, terwijl de rest van de wereld erover sprak, deed Europa het gewoon. In veel opzichten hebben we het juiste gedaan. We hebben snel gehandeld om het SURE-instrument te maken. Dit heeft meer dan 31 miljoen werknemers en 2,5 miljoen bedrijven in heel Europa ondersteund. We hebben geleerd van een verleden waarin we te verdeeld en te ver achterop waren. En het verschil is duidelijk: de vorige keer duurde het 8 jaar voordat de eurozone terugkeerde naar het bbp-niveau van vóór de crisis. Deze keer verwachten we dat 19 landen dit jaar weer zullen terugkeren naar het niveau van voor de pandemie, spoedig gevolgd door de andere. De groei in de eurozone overtrof die van de Verenigde Staten en China in het laatste kwartaal. Maar dit is slechts het begin. En de lessen van de financiële crisis zouden voorzichtigheid moeten aanmoedigen: Europa riep destijds de overwinning te vroeg uit en wij betaalden de prijs. We zullen deze fout niet nog een keer maken. Het goede nieuws is dat we met NextGenerationEU nu investeren in zowel herstel op korte termijn als in welvaart op lange termijn. We zullen de structurele problemen van onze economie aanpakken, of het nu gaat om hervorming van de arbeidsmarkt in Spanje, het pensioenstelsel in Slovenië of belastingheffing in Oostenrijk. We zullen als nooit tevoren investeren in 5G en glasvezel. Maar investeren in digitale vaardigheden is net zo belangrijk. Deze taak vereist de aandacht van leiders en een gestructureerde dialoog op het hoogste niveau. Alle acties die we ondernemen, tonen duidelijk de weg vooruit voor zowel markten als beleggers. Maar als we naar de toekomst kijken, moeten we ook nadenken over hoe de crisis het aanzien van onze economie heeft veranderd - van een toenemende schuldenlast tot ongelijke effecten op verschillende sectoren tot nieuwe manieren van werken. Daarom zal de Commissie de komende weken de discussie over de herziening van de economische governance opnieuw op gang brengen. Het doel is om ruim op tijd voor 2023 tot overeenstemming te komen over de te volgen weg. Dames en heren, Binnenkort vieren we 30 jaar interne markt. Al 30 jaar is het het belangrijkste instrument van vooruitgang en welvaart in Europa. Vanaf het begin van de pandemie, we hebben het verdedigd tegen de dreiging van erosie en fragmentatie. Voor ons herstel is de interne markt de motor van concurrentievermogen en hoogwaardige banen. Dit is met name belangrijk voor de digitale eengemaakte markt. We hebben het afgelopen jaar ambitieuze voorstellen gedaan. Om de poortwachtersmacht van grote platforms te beperken; Deze platforms confronteren met hun democratische verantwoordelijkheid; Om innovatie te bevorderen; Om de kracht van kunstmatige intelligentie te benutten. Digitaal is de beslissende kwestie. En de lidstaten delen deze mening. De uitgaven voor het digitale onderdeel van NextGenerationEU zullen de doelstelling van 20% zelfs overschrijden. Dit toont het belang aan van investeringen in onze Europese technologische soevereiniteit. We moeten onze inspanningen verdubbelen om onze digitale transformatie vorm te geven volgens onze eigen regels en waarden. Als je het niet erg vindt, neem ik het voorbeeld van halfgeleiders, die kleine chips waarvan het functioneren van zoveel dingen afhangt: smartphones, elektrische scooters, treinen of zelfs hele slimme fabrieken. Zonder chips, geen digitaal. En op dit moment liggen ondanks de groeiende vraag – door een tekort aan halfgeleiders – al hele productielijnen stil. Naarmate de wereldwijde vraag explodeerde, is het aandeel van Europa in de gehele waardeketen, van ontwerp tot productiecapaciteit, geslonken. We zijn afhankelijk van de meest geavanceerde microprocessors gemaakt in Azië. Het gaat dus niet alleen om ons concurrentievermogen. Op het spel staat ook onze technologische soevereiniteit. Laten we er dus onze volle aandacht aan besteden. We zullen een nieuwe Europese wet over halfgeleiders presenteren. We moeten onze onderzoeks-, ontwerp- en testcapaciteiten van wereldklasse combineren. We moeten de investeringen van de EU en de lidstaten in de hele waardeketen coördineren. Het doel is om samen een Europees ecosysteem van state-of-the-art halfgeleiders te creëren, waarbij de productie wordt geïntegreerd. Dit stelt onze bevoorrading veilig en stelt ons in staat om nieuwe markten voor innovatieve Europese technologieën te ontwikkelen. Ja, het is een enorme uitdaging. En ik weet dat sommigen beweren dat het buiten bereik is. Maar 20 jaar geleden zeiden ze hetzelfde over Galileo. En kijk wat er is gebeurd. We hebben onszelf de middelen gegeven van onze ambitie. Tegenwoordig leveren Europese satellieten het navigatiesysteem dat wereldwijd door meer dan 2 miljard smartphones wordt gebruikt. Wij zijn wereldleiders. Dus laten we weer brutaal zijn, dit keer op het gebied van halfgeleiders. Dames en heren afgevaardigden, De pandemie heeft diepe littekens achtergelaten en heeft een enorme impact op onze sociale markteconomie. Nacht na nacht waren we daar allemaal - voor onze ramen, buiten onze deuren - om de eerstelijnswerkers toe te juichen. We voelden allemaal hoe afhankelijk we waren van deze arbeiders. Van degenen die zich inzetten voor een lager salaris, minder bescherming en minder zekerheid. Het applaus is misschien vervaagd, maar de kracht van onze emoties moet standhouden. Daarom is de implementatie van de Europese pijler van sociale rechten zo belangrijk. Het gaat om fatsoenlijke banen, eerlijke arbeidsomstandigheden, betere gezondheidszorg en een goede balans in het leven. Als de pandemie ons één ding heeft geleerd, is het de waarde van tijd. En dat er geen tijd zo kostbaar is als de tijd die we doorbrengen met onze dierbaren. Zo zullen we een nieuwe Europese gezondheidsstrategie voorstellen. Zodat iedere man en vrouw de best mogelijke zorg kan krijgen en de beste balans in het leven kan vinden. Maar sociale rechtvaardigheid is niet alleen een kwestie van tijd, maar ook een kwestie van fiscale rechtvaardigheid. In onze sociale markteconomie is het goed voor bedrijven om winst te maken. Maar als ze winst maken, is dat dankzij de kwaliteit van onze infrastructuur, onze sociale zekerheid en onze onderwijssystemen. Het is dus het minste wat ze kunnen doen dat ze hun eerlijke deel betalen. Daarom blijven we strijden tegen belastingontduiking en fraude. We zullen een wetsvoorstel indienen dat gericht is op de winsten die achter dekmantelbedrijven schuilgaan. En we zullen er alles aan doen om de historische wereldwijde overeenkomst over het minimale vennootschapsbelastingtarief te bezegelen. Een redelijk bedrag aan belastingen betalen is niet alleen een kwestie van overheidsfinanciën, maar vooral een kwestie van billijkheid. Dames en heren, We hebben allemaal geprofiteerd van de fundamenten van onze Europese sociale markteconomie. En we moeten ervoor zorgen dat de volgende generatie aan hun toekomst kan bouwen. We zijn in het bijzijn van een jonge generatie, hoogopgeleide, zeer getalenteerd en zeer gemotiveerd. Van een generatie die zoveel heeft opgeofferd om anderen te beschermen. De jeugd is – normaal gesproken – de tijd van ontdekking. We hebben nieuwe ervaringen. We vinden vrienden voor het leven. We ontdekken onze eigen weg. Maar wat hebben we de jongeren van vandaag gevraagd? Om sociale afstanden te bewaren, opgesloten te blijven en thuis school te doen. Voor meer dan een jaar. Zo is alles wat we doen – van de Green Deal tot NextGenerationEU – gericht op het beschermen van hun toekomst. Dit is ook de reden waarom NextGenerationEU gefinancierd moet worden met nieuwe eigen middelen waaraan we werken. Maar we moeten ook oppassen dat we geen nieuwe mazen in de wet creëren. Omdat Europa al zijn jeugd nodig heeft. We moeten degenen die door de kloven vallen, aanmoedigen. Die geen baan hebben. Degenen die geen onderwijs of opleiding krijgen. Voor hen zullen we een nieuw programma aanbieden: ALMA. ALMA zal deze jongeren de mogelijkheid bieden om tijdelijk werkervaring op te doen in een andere lidstaat. Omdat ook zij het verdienen om een ​​ervaring als Erasmus te hebben. Om vaardigheden te verwerven, verbanden te leggen en een eigen Europese identiteit te smeden. Maar als we onze Unie naar hun beeld willen vormen, moeten jongeren de toekomst van Europa kunnen vormgeven. Onze Unie moet een ziel en een visie hebben die hen aanspreekt. Zoals Jacques Delors vroeg: Wat zal Europa doen als jongeren er geen collectief project in zien en een representatie van hun eigen toekomst? Daarom zullen we voorstellen om van 2022 het jaar van de Europese jeugd te maken. Een jaar gewijd aan het waarderen van de jonge mensen die zoveel hebben toegewijd aan anderen. En jongeren moeten de debatten van de conferentie over de toekomst van Europa leiden. Het is hun toekomst en het moet hun conferentie zijn. En zoals we aan het begin van het mandaat hebben gezegd, zal de Commissie klaar staan ​​om gevolg te geven aan de punten waarover de Conferentie zal beslissen. EEN EUROPA VERENIGD IN VERANTWOORDELIJKHEID Dames en heren, Dit is een generatie gedreven door een geweten. Ze dwingen ons om verder en sneller te gaan om de klimaatcrisis op te lossen. En de gebeurtenissen van deze zomer konden ze alleen maar gelijk geven: België en Duitsland zijn geteisterd door overstromingen. En bosbranden woedden van de Griekse eilanden tot in de heuvels van Frankrijk. En als we onze eigen ogen niet geloven, vertrouw dan gewoon op de wetenschap. De Verenigde Naties publiceerden onlangs het rapport van het IPCC, het Intergovernmental Panel on Climate Change. Het is de leidende wetenschappelijke autoriteit op het gebied van klimaatverandering. Dit rapport laat geen twijfel bestaan. Klimaatverandering is door de mens veroorzaakt. Maar juist omdat het van menselijke oorsprong is, kunnen we er iets aan doen. Zoals ik onlangs hoorde zeggen: het wordt heet. Vanwege ons. Ongetwijfeld. De situatie is slecht. Maar we kunnen dingen veranderen. En de verandering is al begonnen. Dit jaar, Duitsland registreerde in de eerste helft meer elektrische voertuigen dan dieselauto's. Polen is tegenwoordig het EU-land dat de meeste autobatterijen en elektrische bussen exporteert. Een ander voorbeeld is het nieuwe Europese Bauhaus, dat de creativiteit van architecten, ontwerpers en ingenieurs in onze hele Unie heeft aangewakkerd. Dus ja, het is duidelijk dat er verandering op komst is. Dit is het hele idee van onze Europese Green Deal. Vorig jaar heb ik in mijn toespraak de doelstelling aangekondigd om de uitstoot in 2030 met minimaal 55% te verminderen. Sindsdien hebben we – samen – onze klimaatdoelstellingen vertaald in wettelijke verplichtingen. De Europese Unie is de eerste grote economie die uitgebreide wetgeving invoert om haar doelen te bereiken. Je hebt de complexiteit van de zaak gezien. Maar het doel is simpel. We gaan een prijs plakken op vervuiling. We gaan de energie die we gebruiken schoner maken. We gaan slimmere auto's en schonere vliegtuigen bouwen. En we zorgen ervoor dat hogere klimaatambities gepaard gaan met hogere maatschappelijke ambities. De ecologische transitie moet eerlijk zijn. Daarom hebben we een nieuw Sociaal Klimaatfonds voorgesteld om de energiearmoede aan te pakken die nu al 34 miljoen Europeanen treft. Ik reken erop dat het Parlement en de lidstaten het ambitieniveau van de voorgestelde maatregelen handhaven. Als het gaat om klimaatverandering en de milieucrisis, kan Europa veel doen. En ze zal anderen steunen. Met trots kan ik vandaag aankondigen dat de EU haar externe financiering voor biodiversiteit zal verdubbelen, met name voor de meest kwetsbare landen. Maar Europa kan niet alles alleen. COP26 in Glasgow wordt een moment van de waarheid voor de hele wereld. Grote economische machten – zoals de Verenigde Staten of Japan – hebben zichzelf klimaatneutraliteitsdoelen gesteld voor 2050 of kort daarna. Deze doelstellingen moeten worden ondersteund door concrete plannen, die op tijd voor Glasgow worden opgesteld. Want de huidige toezeggingen voor 2030 maken het niet mogelijk om de opwarming van de aarde te beperken tot 1,5 graad Celsius. Elk land heeft huiswerk! De doelen die president Xi voor China heeft gesteld, zijn bemoedigend. We roepen China echter op dezelfde vastberadenheid aan de dag te leggen bij het bepalen van de middelen om zijn doelstellingen te bereiken. Wat een opluchting voor de wereld als China blijkt in staat te zijn om het hoogtepunt van zijn uitstoot tegen het midden van het decennium te bereiken en te stoppen met het gebruik van steenkool, op zijn grondgebied en in andere landen. Maar als elk land plichten heeft, hebben de grote economieën een speciale verplichting jegens de minst ontwikkelde en meest kwetsbare landen. Klimaatfinanciering is essentieel voor deze landen – om hen in staat te stellen de effecten van klimaatverandering te verzachten of zich aan te passen. In Mexico-Stad en Parijs hebben de grote economische mogendheden beloofd om de minst ontwikkelde en meest kwetsbare landen jaarlijks 100 miljard dollar te verstrekken tot 2025. We houden ons aan onze belofte. Team Europe geeft $ 25 miljard per jaar. Maar het gapende gat dat door anderen is achtergelaten, maakt het wereldwijde doel buiten bereik. Het dichten van dit gat vergroot de kans op succes van Glasgow. Mijn boodschap vandaag is dat Europa klaar is om meer te doen. We gaan nu 4 miljard euro extra voorstellen om klimaatactie tot 2027 te financieren. Maar we verwachten ook een inspanning van de Verenigde Staten en onze andere partners. Als ze samen het gat in de klimaatfinanciering dichten, zouden de Verenigde Staten en de Europese Unie leiderschap tonen op het gebied van klimaat en een sterk signaal afgeven aan de rest van de wereld. Het is tijd om te handelen. Dames en heren, Dit leiderschap op economisch en klimaatgebied speelt een centrale rol in de mondiale en veiligheidsdoelstellingen van Europa. Het getuigt ook meer in het algemeen van een omwenteling in de wereldaangelegenheden, nu een nieuwe internationale orde zich aandient. We gaan een nieuw tijdperk in, het tijdperk van hyperconcurrentievermogen. Een tijdperk waarin sommigen voor niets terugdeinzen om invloed te krijgen: beloften van vaccins, leningen met hoge rente, raketten of desinformatie. Een tijdperk gekenmerkt door regionale rivaliteit en door een hernieuwde interesse van de grootmachten voor elkaar. De recente gebeurtenissen in Afghanistan zijn niet de oorzaak van deze verandering – ze zijn er een symptoom van. Allereerst wil ik duidelijk zijn: we staan ​​achter het Afghaanse volk. Naast vrouwen en kinderen, magistraten, journalisten en mensenrechtenverdedigers. Ik denk in het bijzonder aan die vrouwelijke rechters die zich tegenwoordig verbergen voor de mannen die ze gevangen hadden gezet. Ze worden met de dood bedreigd vanwege hun bijdrage aan justitie en de rechtsstaat. We moeten ze helpen en we zullen alle inspanningen met de lidstaten coördineren om ze in veiligheid te brengen. We moeten alle Afghanen in hun land en in de buurlanden blijven steunen. We moeten er alles aan doen om het reële risico van grootschalige hongersnood en humanitaire rampen te voorkomen. En wij zullen ons deel doen. We zullen de humanitaire hulp aan Afghanistan opnieuw met 100 miljoen euro verhogen. Deze inspanning zal deel uitmaken van een nieuw en breder pakket van hulp aan Afghanen, die we de komende weken zullen presenteren en die het resultaat zullen zijn van al onze inspanningen. Dames en heren, de gebeurtenissen die zich in Afghanistan hebben voltrokken, zijn zeer pijnlijk geweest voor alle families van de mannen en vrouwen die tijdens hun dienst zijn omgekomen. We buigen voor de opoffering van die soldaten, diplomaten en hulpverleners die hun leven gaven. Om hun offer niet tevergeefs te laten zijn, moeten we ons afvragen waarom deze missie zo abrupt eindigde. Bondgenoten binnen de NAVO zullen een aantal zeer verontrustende vragen moeten beantwoorden. Maar er is gewoon geen veiligheids- en defensievraagstuk waarvoor minder samenwerking de oplossing zou zijn. We moeten investeren in ons gemeenschappelijk partnerschap en gebruikmaken van elkaars unieke sterke punten. Daarom werken we samen met secretaris-generaal Jens Stoltenberg aan een nieuwe gezamenlijke EU-NAVO-verklaring die we voor het einde van het jaar zullen presenteren. Maar dit is slechts een deel van de vergelijking. Europa kan en moet uiteraard bereid zijn meer te doen met eigen middelen. Maar als we meer willen doen, moeten we eerst uitleggen waarom. Ik zie drie hoofdcategorieën. Ten eerste moeten we zorgen voor stabiliteit in onze buurlanden en in verschillende regio's. We zijn met de wereld verbonden door nauwe inhammen, stormachtige zeeën en uitgestrekte landgrenzen. Door deze geografische ligging weet Europa als geen ander dat als de crisis in het buitenland niet op tijd wordt aangepakt, de crisis naar ons toe komt. Ten tweede, de aard van de dreigingen waarmee we worden geconfronteerd, verandert snel: van hybride aanvallen of cyberaanvallen tot de escalatie van de wapenwedloop in de ruimte. Disruptieve technologieën hebben de manier waarop macht nu kan worden uitgeoefend door schurkenstaten of niet-statelijke groeperingen drastisch geëgaliseerd. Je hebt geen legers of raketten meer nodig om enorme schade aan te richten. U kunt industriële installaties, gemeentelijke diensten en ziekenhuizen afsluiten - u hebt alleen uw laptop nodig. Met een smartphone en een internetverbinding kun je een heel verkiezingsproces verstoren. De derde reden is dat de Europese Unie een unieke garantie voor veiligheid is. Er zullen missies zijn waar de NAVO of de VN niet aanwezig zullen zijn, maar waar de EU zou moeten zijn. In het veld werken onze soldaten zij aan zij met politie, advocaten en artsen, met humanitaire hulpverleners en mensenrechtenverdedigers, met leraren en ingenieurs. We kunnen militairen en burgers combineren, evenals diplomatie en ontwikkeling, en we hebben een lange ervaring in vredesopbouw en vredeshandhaving. Het goede nieuws is dat we de afgelopen jaren zijn begonnen met de ontwikkeling van een Europees defensie-ecosysteem. Maar het is de Europese Defensie-unie die we nodig hebben. De afgelopen weken zijn expeditietroepen onderwerp van veel discussie geweest, waarbij de nadruk lag op het type strijdkrachten en de benodigde aantallen: gevechtsgroepen of een Europese troepenmacht. Het lijdt geen twijfel dat dit deel uitmaakt van het debat - en ik denk dat het een deel van de oplossing zal zijn. Maar de meer fundamentele vraag die we onszelf moeten stellen, is waarom het in het verleden niet heeft gewerkt. Je kunt de meest geavanceerde krachten ter wereld hebben - maar als je nooit klaar bent om ze te gebruiken - wat voor nut hebben ze dan? Wat we tot nu toe hebben gemist, is niet alleen extra capaciteit, maar ook politieke wil. En als we deze politieke wil ontwikkelen, kunnen we veel bereiken op EU-niveau. Laat me je drie concrete voorbeelden geven: Ten eerste moeten we de basis leggen voor collectieve besluitvorming – dit noem ik situationeel bewustzijn. We worden gehinderd als lidstaten in dezelfde regio de informatie waarover ze beschikken niet op Europees niveau delen. Het is essentieel om de samenwerking op het gebied van inlichtingen te verbeteren. Maar het gaat niet alleen om intelligentie in de enge zin van het woord. Het gaat om het samenbrengen van kennis van alle afdelingen en alle bronnen. Van ruimtevaart- tot politietrainers, van open source tot ontwikkelingsbureaus. Hun werk stelt ons in staat om kennis te verwerven die uniek is in zowel reikwijdte als precisie. Verzamel ze gewoon! Maar we kunnen ze alleen gebruiken om weloverwogen beslissingen te nemen als we een volledig beeld van de situatie hebben. Maar dit is momenteel niet het geval. We hebben de kennis, maar die is verspreid. Informatie is versnipperd. Daarom zou de EU kunnen overwegen om haar eigen gemeenschappelijk situationeel bewustzijnscentrum op te richten, om alle verschillende stukjes informatie samen te brengen. En om beter voorbereid, volledig geïnformeerd en beslissingen te kunnen nemen. Ten tweede moeten we de interoperabiliteit verbeteren. Daarom investeren we nu al in gemeenschappelijke Europese platformen, van gevechtsvliegtuigen tot drones en cyber. Maar we moeten blijven nadenken over nieuwe manieren om alle mogelijke synergieën te benutten. We zouden bijvoorbeeld een btw-vrijstelling kunnen overwegen voor de aankoop van defensiematerieel dat in Europa is ontwikkeld en geproduceerd. Dit zou niet alleen onze interoperabiliteit vergroten, maar ook onze huidige afhankelijkheden verminderen. Ten derde, we kunnen niet over defensie praten zonder over cyberbeveiliging te praten. Als alles is aangesloten, kan alles worden gehackt. Omdat middelen schaars zijn, moeten we onze krachten bundelen. En we moeten niet alleen cyberdreigingen het hoofd bieden, we moeten de ambitie hebben om voorop te lopen op het gebied van cyberbeveiliging. Het is hier in Europa dat cyberdefensie-instrumenten moeten worden ontwikkeld. Daarom hebben we een Europees cyberdefensiebeleid nodig, inclusief wetgeving die gemeenschappelijke normen vaststelt onder een nieuwe Europese cyberweerbaarheidswet. We kunnen dus veel doen op EU-niveau. Maar de lidstaten moeten ook meer doen. Het begint met een gemeenschappelijke beoordeling van de bedreigingen waarmee we worden geconfronteerd en een gemeenschappelijke aanpak om ze aan te pakken. Het komende "strategische kompas" is in dit opzicht een belangrijke stap. En we moeten beslissen hoe we alle mogelijkheden kunnen benutten die al in het verdrag zijn voorzien. Daarom zullen president Macron en ik tijdens het Franse voorzitterschap een Europese defensietop organiseren. Het wordt tijd dat Europa een tandje bijzet. Dames en heren, In een steeds meer omstreden wereld gaat het beschermen van uw belangen niet alleen om het verdedigen van uzelf. Het gaat om het aangaan van solide en betrouwbare partnerships. Dit is geen luxe, het is noodzakelijk voor onze toekomstige stabiliteit, veiligheid en welvaart. De eerste is om onze samenwerking met onze naaste bondgenoten te verdiepen. Samen met de Verenigde Staten zullen we onze nieuwe agenda voor wereldwijde verandering vormgeven - van de nieuwe Trade and Technology Council tot gezondheidsbeveiliging en duurzaamheid. De EU en de VS zullen altijd sterker zijn - samen. Hetzelfde geldt voor onze buren in de Westelijke Balkan. Voor het einde van deze maand zal ik de regio bezoeken om een ​​krachtig signaal af te geven van onze inzet voor het toetredingsproces. Dat zijn we verplicht aan alle jongeren die in een Europese toekomst geloven. Daarom voeren we onze steun op via ons nieuwe economische en investeringsplan, dat goed is voor ongeveer een derde van het BBP van de regio. Omdat investeren in de toekomst van de Westelijke Balkan, het investeert in de toekomst van de EU. En we zullen ook blijven investeren in onze partnerschappen in ons hele nabuurschap, van het versterken van onze inzet voor het Oostelijk Partnerschap tot de uitvoering van het nieuwe mediterrane programma en het voortzetten van het werk dat is ondernomen met betrekking tot de verschillende aspecten van onze betrekkingen met Turkije. Dames en heren, Als Europa een grotere rol op het wereldtoneel wil spelen, moet het zich ook richten op de volgende generatie partnerschappen. In deze geest vormt de nieuwe strategie voor de Indo-Pacific van de Unie een fundamentele stap. Het weerspiegelt het groeiende belang van de regio voor onze welvaart en veiligheid. Maar ook het feit dat autocratische regimes het gebruiken om hun invloed uit te breiden. Europa moet meer aanwezig en actiever zijn in de regio. We zullen daarom samenwerken om handelsbetrekkingen te verdiepen, wereldwijde toeleveringsketens te versterken en nieuwe investeringsprojecten in groene en digitale technologieën te ontwikkelen. Het is een voorbeeld van hoe Europa zijn model kan heroverwegen om de wereld te verbinden. We zijn heel goed in het financieren van wegen. Maar het heeft geen zin voor Europa om een ​​perfecte weg aan te leggen tussen een kopermijn in Chinese handen en een haven in Chinese handen. We moeten slimmer omgaan met dit soort investeringen. Daarom introduceren we binnenkort onze nieuwe connectiviteitsstrategie, de Global Gateway. We zullen Global Gateway-partnerschappen opzetten met landen over de hele wereld. We willen investeringen in hoogwaardige infrastructuur, het verbinden van goederen, mensen en diensten over de hele wereld. We zullen een op waarden gebaseerde benadering volgen om onze partners transparantie en goed bestuur te bieden. We willen koppelingen maken, geen afhankelijkheden! En we weten hoe dat kan werken. Sinds deze zomer verbindt een nieuwe onderzeese kabel Brazilië met Portugal via glasvezel. We zullen samen met Afrika investeren om een ​​groene waterstofmarkt te creëren die de twee kusten van de Middellandse Zee verbindt. We hebben een Team Europe-aanpak nodig om onze Global Gateway te laten werken. We verbinden instellingen en investeerders, banken en het bedrijfsleven. We zullen van deze kwestie een prioriteit maken voor regionale toppen, te beginnen met de volgende EUAfrica-top in februari. We willen van onze Global Gateway een erkend merk over de hele wereld maken. En ik wil heel duidelijk zijn: zaken doen over de hele wereld, wereldhandel is allemaal goed en noodzakelijk. Maar nooit ten koste van de waardigheid en vrijheid van mensen. Wereldwijd lopen 25 miljoen mensen het risico op dwangarbeid of worden hiertoe gedwongen. Wij zullen nooit accepteren dat zij worden gedwongen om producten te vervaardigen zodat deze producten vervolgens hier in Europa te koop worden aangeboden. We zullen daarom voorstellen om producten die met dwangarbeid zijn geproduceerd, uit onze markt te bannen. Mensenrechten zijn niet tegen elke prijs te koop. EEN EUROPA VERENIGD IN VRIJHEID EN DIVERSITEIT En, dames en heren, mensenrechten zijn geen ruilmiddel. Kijk naar wat er gebeurde aan onze grenzen met Wit-Rusland. Het regime van Minsk heeft de mens geïnstrumentaliseerd. Hij zette ze op vliegtuigen en duwde ze letterlijk richting de grenzen van Europa. Dit kan nooit worden getolereerd. En de snelle reactie van Europa laat het zien. Wees gerust: we blijven achter Litouwen, Letland en Polen staan. En laten we een schop een schop noemen: dit is een hybride aanval om Europa te destabiliseren. Dames en heren, dit zijn geen geïsoleerde gebeurtenissen. We zijn getuige geweest van soortgelijke incidenten aan andere grenzen. En verwacht meer te zien. Dat is waarom, als onderdeel van ons werk aan Schengen zullen we nieuwe manieren presenteren om op dergelijke aanvallen te reageren en de eenheid in de bescherming van onze buitengrenzen te bewaren. Maar totdat we overeenstemming vinden over hoe we met migratie moeten omgaan, zullen onze tegenstanders het blijven aanvallen. Tegelijkertijd blijven mensenhandelaren mensen uitbuiten via dodelijke routes in de Middellandse Zee. Deze gebeurtenissen laten ons zien dat elk land belang heeft bij het opzetten van een Europees migratiesysteem. Met het nieuwe pact over migratie en asiel hebben we alles in huis om de verschillende soorten situaties waarmee we worden geconfronteerd het hoofd te bieden. Alle elementen zijn op hun plaats. Het is een evenwichtig en humaan systeem dat onder alle omstandigheden voor alle lidstaten werkt. We weten dat we een gemeenschappelijke basis kunnen vinden. In het jaar sinds de Commissie het pact presenteerde, verliep de vooruitgang echter pijnlijk traag. Ik geloof het: de tijd is nu gekomen om een ​​Europees beleid voor migratiebeheer te ontwikkelen. Daarom dring ik er bij u in dit Parlement en in de lidstaten op aan om het proces te versnellen. Uiteindelijk is het een kwestie van vertrouwen. Vertrouwen tussen de lidstaten. Het vertrouwen van de Europeanen in ons vermogen om migratie te beheren. Vertrouwen in het feit dat Europa nooit zal falen in zijn onveranderlijke plicht jegens de meest kwetsbaren en behoeftigen. De kwestie van migratie in Europa roept veel uitgesproken standpunten op, maar ik denk dat de gemeenschappelijke basis niet zo ver uit elkaar ligt. Want als je het de meeste Europeanen vraagt, zouden ze het erover eens zijn dat we moeten optreden om irreguliere migratie tegen te gaan, maar we moeten ook optreden om onderdak te bieden aan degenen die gedwongen zijn te vluchten. Ze zijn het erover eens dat we degenen die geen verblijfsrecht hebben moeten teruggeven, maar dat we degenen moeten verwelkomen die hier legaal aankomen en zo'n essentiële bijdrage leveren aan onze samenleving en onze economie. En we zouden het er allemaal over eens moeten zijn dat de kwestie van migratie nooit mag worden gebruikt om verdeeldheid te zaaien. Ik ben ervan overtuigd dat er voor Europa een manier is om wederzijds vertrouwen op het gebied van migratie op te bouwen. Dames en heren, Samenlevingen gebouwd op democratie en gedeelde waarden hebben een stabiel fundament. Ze vertrouwen mensen. Zo kunnen nieuwe ideeën ontstaan, zo vindt verandering plaats, zo wordt onrecht overwonnen. Vertrouwen in deze gedeelde waarden bracht onze grondleggers en moeders samen in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. En diezelfde waarden verenigden de vrijheidsstrijders die meer dan dertig jaar geleden het IJzeren Gordijn neerhaalden. Ze wilden democratie. Ze wilden vrije verkiezingen, de rechtsstaat en gelijkheid voor iedereen voor de wet. Ze wilden vrijheid van meningsuiting en onafhankelijke media. Ze wilden een einde maken aan burgersurveillance van burgers en staatsspionage, ze wilden corruptie bestrijden. Ze wilden dat de vrijheid anders was dan de massa. Of, zoals de voormalige Tsjechische president Vaclav Havel het zo mooi samenvatte, ze wilden al die 'grote Europese waarden'. Deze waarden zijn de vrucht van Europa's culturele, religieuze en humanistische erfgoed. Ze zijn constitutief voor onze ziel, constitutief voor wie we vandaag zijn. Ze zijn vastgelegd in onze Europese verdragen. En we hebben allemaal de toezegging gedaan om ze te respecteren bij het toetreden tot deze Unie als vrije en soevereine staten. We zijn vastbesloten om deze waarden te verdedigen. Deze vastberadenheid zal nooit wankelen. Onze waarden worden gegarandeerd door onze rechtsorde en de uitspraken van het Hof van Justitie van de Europese Unie zorgen ervoor dat ze prevaleren. Deze uitspraken zijn bindend. En we zorgen ervoor dat ze gevolgd worden door effect. En dit in elk land van onze Unie. Omdat het beschermen van de rechtsstaat niet alleen een verheven doel is: het is ook hard werken en een constante strijd voor het betere. Onze rapporten over de rechtsstaat vormen, dankzij de hervormingen die ze belichten, een integraal onderdeel van dit proces. De hervormingen van het gerechtelijk apparaat die in Malta zijn ingezet of de onderzoeken naar corruptie in Slowakije zijn daar een goed voorbeeld van. Vanaf 2022 zullen onze rechtsstaatrapporten ook concrete aanbevelingen voor lidstaten bevatten. Niettemin hebben enkele lidstaten verontrustende ontwikkelingen doorgemaakt. Hier ligt één punt mij na aan het hart: de dialoog is nooit gesloten. Maar het is op zich ook niet genoeg, het moet leiden tot een doel. Daarom streven we naar een dubbele aanpak, gebaseerd op zowel dialoog als vastberaden actie. Dat is wat we de afgelopen weken hebben gedaan. En dat zullen we blijven doen. Want overal in Europa, of ze nu deel uitmaken van de meerderheid of een minderheid, mensen moeten kunnen vertrouwen op hun recht op onafhankelijke rechtspraak, op hun recht op gelijkheid voor de wet. Dames en heren, De Europese begroting is de toekomst van onze Unie, vertaald in cijfers. Daarom moet het worden beschermd. We moeten ervoor zorgen dat elke euro en elke cent verstandig en in overeenstemming met de beginselen van de rechtsstaat wordt besteed. Fondsen die bedoeld zijn om een ​​betere toekomst voor onze kinderen op te bouwen, mogen niet verloren gaan via occulte kanalen. Corruptie is niet alleen geld dat van de belastingbetaler is gestolen. Corruptie jaagt investeerders weg. Corruptie is het kopen van gemak met veel geld en het ondermijnen van democratische regels door de machtigen. Het gaat om de verdediging van onze begroting, en we zullen alle beschikbare middelen gebruiken om het minste geval van corruptie te bestrijden. Dames en heren, Het verdedigen van onze waarden betekent ook het verdedigen van de vrijheid. De vrijheid om te zijn wie we zijn, om te zeggen wat we willen, om te houden van wie we willen. Maar vrij zijn betekent ook vrij zijn van angst. Tijdens de pandemie zijn te veel vrouwen van deze vrijheid beroofd. Deze periode was bijzonder verschrikkelijk voor al diegenen die nergens konden schuilen, geen plaats hadden om aan hun beulen te ontsnappen. We moeten licht in deze duisternis brengen, een uitweg uit deze pijn laten zien. De beulen moeten voor het gerecht worden gebracht. En vrouwen moeten hun leven en hun keuzevrijheid terugkrijgen. Daarom zullen we voor het einde van het jaar een wet voorstellen ter bestrijding van geweld tegen vrouwen. Het gaat om het geven van effectieve sancties, het voorkomen en beschermen, zowel online als offline. Het gaat om het respecteren van de waardigheid van elke persoon en om gerechtigheid. Want dit is de ziel van Europa. We moeten het versterken. Dames en heren, sta mij toe te eindigen met een vrijheid te noemen die een stem geeft aan alle anderen, en dat is vrijheid van de media. Journalisten, vrouwen en mannen, worden aangevallen om de simpele reden dat ze hun werk doen. Sommigen worden bedreigd en in elkaar geslagen, anderen worden op tragische wijze vermoord. Ook binnen onze Europese Unie. Ik wil wat namen onthouden. Daphne Caruana Galizia. Jan Kuciak. Peter de Vries. Ze hebben niet allemaal hetzelfde verhaal. Maar één ding hebben ze gemeen: ze streden allemaal voor het recht op informatie. En ze stierven. Informatie is een publiek goed. We moeten degenen verdedigen die ons verlichten: vrouwelijke en mannelijke journalisten. Daarom hebben we vandaag een aanbeveling gepresenteerd voor een betere bescherming van journalisten. En we moeten iedereen stoppen die de mediavrijheid bedreigt. De media is niet zoals elk ander bedrijf. Hun onafhankelijkheid is essentieel. Daarom heeft Europa een wet nodig die deze onafhankelijkheid garandeert. Volgend jaar presenteren we precies zo'n wet op de vrijheid van de media. Omdat, als we de vrijheid van onze media verdedigen, verdedigen we ook onze democratie. Conclusie Dames en heren, het consolideren van Schumans Europese ideaal dat ik eerder noemde, vereist constant werk. En we moeten onze inconsistenties en onvolkomenheden niet voor onszelf verbergen. Maar hoe onvolmaakt het ook mag zijn, onze Unie is zowel opmerkelijk uniek als uniek opmerkelijk. Het is een Unie waarin we onze individuele vrijheid kunnen versterken door de kracht van onze gemeenschap. Een Unie die zowel gevormd wordt door onze gedeelde geschiedenis en waarden als door onze verschillende culturen en perspectieven. Een Unie met een ziel. Het is niet eenvoudig om de juiste woorden te vinden om dit gevoel in zijn essentie te vangen. Het is gemakkelijker om ze te lenen van iemand die ons inspireert. En daarom heb ik vandaag een eregast uitgenodigd. Velen van jullie kennen deze Italiaanse gouden medaillewinnaar die mijn hart deze zomer zo deed kloppen. Maar wat je misschien niet weet, is dat ze afgelopen april hoorde dat haar leven op het spel stond. Ze moest geopereerd worden, ze vocht, ze herstelde. En slechts 119 dagen nadat ze uit het ziekenhuis was ontslagen, won ze Paralympisch goud. Dames en heren, ik nodig u uit om Beatrice Vio bij mij te verwelkomen. Bebe heeft zoveel uitdagingen overwonnen, en op zo'n jonge leeftijd. Zijn verhaal is er een van overwinning op tegenspoed. Van de triomf van talent, vasthoudendheid en niet aflatende positiviteit. Bebe is het beeld van zijn generatie: een leider en pleitbezorger voor de oorzaken waarin ze gelooft. Als ze hierin is geslaagd, is het door trouw te blijven aan haar levensregel: als het onmogelijk lijkt, dan kunnen we het. Se sembra onmogelijk, allora si può fare. Dat is de geest die de grondleggers van Europa bezielde en die de opkomende generatie Europeanen bezielt. Laat ons inspireren door Bebe en door al deze jonge mensen die onze perceptie van het mogelijke veranderen. Die ons laten zien dat we kunnen zijn wat we willen zijn. En dat we kunnen bereiken waar we in geloven. Dat is de geest die de grondleggers van Europa bezielde en die de opkomende generatie Europeanen bezielt. Laat ons inspireren door Bebe en door al deze jonge mensen die onze perceptie van het mogelijke veranderen. Die ons laten zien dat we kunnen zijn wat we willen zijn. En dat we kunnen bereiken waar we in geloven. Dat is de geest die de grondleggers van Europa bezielde en die de opkomende generatie Europeanen bezielt. Laat ons inspireren door Bebe en door al deze jonge mensen die onze perceptie van het mogelijke veranderen. Die ons laten zien dat we kunnen zijn wat we willen zijn. En dat we kunnen bereiken waar we in geloven. /* ZOZ */ .

Generate

Prnt Scr < Ripper ©

Live

---

Save Copy

---

About

---

Support

5359264253